سُئلَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله عن خِيارِ العِبادِ ، فقالَ; الّذينَ إذا أحْسَنوا اسْتَبْشَروا ، و إذا أساؤوا اسْتَغْفَروا .;

از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله درباره بهترين بندگان سؤال شد . فرمود ; كسانى كه چون كار نيك كنند، شادمان شوند و هرگاه بد كنند، آمرزش طلبند.;

«إنّ اللّه لَمعَ المحسنينَ» ـ ; هذهِ الآيةُ لآلِ محمّدٍ صلى الله عليه و آله و لأشْياعِهِم .;

اين آيه درباره خاندان محمّد ـ صلوات اللّه عليهم ـ و پيروان آنهاست .;

لَمّا حَضَرَتْ أبي عليَّ ابنَ الحسينِ عليه السلام الوَفاةُ ضَمَّني إلى صَدْرِهِ ثُمَّ قالَ ; أيْ بُنيَّ ، اُوصيكَ بِما أوْصاني أبي حِينَ حَضَرَتْهُ الوَفاةُ ـ و بما ذَكَرَ أنّ أباهُ عليه السلام أوصاهُ بهِ ـ ; أيْ بُنَيَّ ، اصبِرْ على الحقِّ و إنْ كانَ مُرّا .;

چون هنگام رحلت پدرم على بن الحسين عليه السلام فرا رسيد، مرا در آغوش گرفت و فرمود ; فرزندم ! من به تو همان سفارشى را مى كنم كه پدرم در هنگام فرا رسيدن رحلتش به من كرد و فرمود كه پدر او نيز به وى همان سفارش را كرده است ; فرزندم ! حقّ را تحمّل كن هرچند تلخ باشد .;

اصبِرْ نَفسَكَ على الحقِّ ؛ فإنَّهُ مَن مَنَعَ شيئا في حقٍّ أعطى في باطِلٍ مِثْلَيهِ .;

خود را در برابر [پذيرش ]حقّ، به صبورى وادار؛ زيرا كسى كه حقّى را ادا نكند، به اندازه دو برابر آن در باطل خرج كند .;

مِن حقِّ المؤمنِ على أخيهِ المؤمنِ أن يُشْبِعَ جَوْعَتَهُ ، و يُواريَ عَورَتَهُ ، و يُفرِّجَ عَنهُ كُرْبَتهُ ، و يَقْضيَ دَيْنَهُ ، فإذا ماتَ خَلَفَهُ في أهلِهِ و ولدِهِ .;

از حقوق مؤمن بر مؤمن اين است كه گرسنگى او را بزدايد ، بدن برهنه اش را بپوشاند ، اندوهش را برطرف سازد، قرضش را بپردازد و پس از مرگش به زن و فرزندان او رسيدگى كند .;

«و مَن يُؤْتَ الحِكْمَةَ فَقَد اُوتِيَ خَيرا كَثيرا» ـ ; المَعرِفَةُ .;

«و به هر كس حكمت عطا شود خوبى فراوان داده شده است» ـ فرمود ; [مراد از حكمت ]معرفت است .;

«و مَن يُؤْتَ الحِكْمَةَ فَقَد اُوتيَ خَيرا كَثيرا» ـ ; هِي طاعَةُ اللّه ِ و مَعرِفَةُ الإمامِ .;

مراد از حكمت، فرمانبرى از خدا و شناخت امام است .;

مَعرِفَةُ الإمامِ و اجْتِنابُ الكَبائرِ الّتي أوْجَبَ اللّه ُ علَيها النّارَ .;

مراد از حكمت ، شناخت امام و دورى كردن از گناهان كبيره است، گناهانى كه خداوند كيفر آتش را براى آنها مقرّر داشته است .;

قيلَ لِلُقمانَ ; ما الّذي أجْمَعْتَ علَيهِ مِن حِكمَتِكَ ؟ قالَ ; لا أتَكلَّفُ ما قَد كُفِيتُهُ ، و لا اُضيِّعُ ما وُلِّيتُهُ .;

به لقمان گفته شد ; خلاصه حكمت تو چيست ؟ گفت ; براى تحصيل آنچه مرا كفايت شده است خود را به زحمت نمى اندازم و آنچه را عهده دارش شده ام تباه نمى گردانم .;

قيلَ لِلُقمانَ ; ما الّذي أجمَعتَ علَيهِ مِن حِكمَتِكَ ؟ قالَ ; لا أتَكَلّفُ ما قد كُفِيتُهُ ، و لا اُضَيِّعُ ما وُلِّيتُهُ .;

به لقمان گفته شد ; كدام حكمت است كه جامع همه حكمت هاى توست؟ گفت ; اينكه خود را درباره چيزى كه برايم ضمانت شده است، به زحمت نيندازم و آنچه را كه به خود من وا گذار شده است [يعنى عمل را]، ضايع نگردانم.;

لَيس الحَليمُ الّذي لا يَتّقي أحَدا في مكانِ التَّقوى .;

بردبار نيست آن كه از هيچ كس، در جايى كه بايد ترسيد، نترسد.;

الحِلمُ لِباسُ العالِمِ ، فلا تَعْرَيَنَّ مِنهُ .;

بردبارى، جامه دانشمند است؛ پس هرگز خود را از اين جامه برهنه مساز .;

ما شِيبَ شَيءٌ بشَيءٍ أحسَنَ مِن حِلمٍ بعِلمٍ .;

هرگز دو چيز با هم آميخته نشدند كه بهتر از آميخته شدن دانش و بردبارى باشند.;

لَأنْ أعُولَ أهلَ بَيتٍ مِن المسلمينَ، أسُدُّ جَوعَتَهُم و أكْسو عَوْرَتَهُم ، فأكُفَّ وُجوهَهُم عَنِ النّاسِ ، أحَبُّ إلَيَّ مِن أنْ أحِجَّ حِجّةً و حِجّةً (و حِجّةً) و مِثْلَها و مِثْلَها ، حتّى بَلغَ عَشْرا ، و مِثْلَها و مِثْلَها ، حتّى بَلغَ السَّبعينَ .;

اگر تأمين مخارج يك خانواده مسلمان را بر عهده گيرم و آنان را از گرسنگى و برهنگى برهانم تا آبرويشان را نزد مردم حفظ كنم، نزد من خوشتر است از اين كه حجّ روم و حجّ روم و حجّ روم و مثل آن و مثل آن ـ و امام عليه السلام تا ده بار اين را تكرار كرد و در ادامه فرمود ; ـ و مثل آن و مثل آن ـ و اين را هم فرمود تا به هفتاد بار رسيد ـ .;

مَن بَخِلَ بمَعونَةِ أخيهِ المسلمِ و القِيامِ لَهُ في حاجَتهِ ابتُلِيَ بمَعونَةِ مَن يَأثَمُ علَيهِ و لا يُؤجَرُ .;

كسى كه از كمك به برادر مسلمان خود و برآوردن حاجت او دريغ كند، خداوند او را گرفتار كمك به كسى كند كه به سببِ آن كمك، گناهكار شود و مزدى هم نَبَرد .;

أيُّما مسلمٍ أتى مسلما ـ زائرا أو طالِبَ حاجَةٍ و هُو في مَنزِلِهِ ـ فاسْتَأذَنَ لَه و لَم يَخْرُجْ إلَيهِ ، لَم يَزَلْ في لَعْنَةِ اللّه ِ عزّ و جلّ حتّى يَلْتَقِيا .;

هرگاه مسلمانى براى ديدار مسلمانى ديگر يا حاجت خواهى از او به منزل وى رود و اجازه ورود بخواهد و او بيرون نيايد ، تا زمانى كه همديگر را ديدار كنند ، پيوسته در لعنت خدا باشد .;

إنّما مَثَلُ الحاجَةِ إلى مَن أصابَ مالَهُ حَديثا كمَثَلِ الدِّرْهَمِ في فَمِ الأفْعى ; أنتَ إلَيهِ مُحْوِجٌ و أنتَ مِنها على خَطرٍ .;

حكايت كسى كه نيازمند نو كيسه باشد، حكايت درهمى است كه در دهان افعى است، كه هم به آن نياز دارى و هم از افعى در خطرى .;

إنّ اللّه َ عزّ و جلّ ··· خَلَقَ الحياةَ قَبلَ المَوتِ .;

خداوند عزّ و جلّ··· زندگى را پيش از مرگ آفريد .;

الحياءُ و الإيمانُ مَقْرونانِ في قَرَنٍ، فإذا ذَهبَ أحَدُهُما تَبِعَهُ صاحِبُهُ .;

شرم و ايمان به هم پيوسته اند ؛ هرگاه يكى از آنها برود، ديگرى هم در پى آن روانه شود .;

قالَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ; اسْتَحْيوا مِن اللّه ِ حَقَّ الحياءِ ، فقيلَ ; يا رسولَ اللّه ِ ، و مَن يَسْتَحْيي مِن اللّه ِ حَقَّ الحياءِ ؟! فقال ; مَنِ اسْتَحْيى مِن اللّه ِ حَقَّ الحياءِ فلْيَكْتُبْ أجَلَهُ بينَ عَيْنَيهِ ، و لْيَزْهَدْ في الدُّنيا و زِينَتِها ، و يَحْفَظِ الرّأسَ و ما حَوى ، و البَطْنَ و ما وَعى ، و لا يَنْسى المَقابِرَ و البلى .;

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود; از خدا حقيقتا حيا كنيد . عرض شد ; اى پيامبر خدا! چه كسى از خدا حقيقتا حيا مى كند؟ فرمود ; كسى كه از خدا حقيقتا حيا داشته باشد، بايد اجل خود را در برابر ديدگانش قرار دهد ، به دنيا و فريبندگيهاى آن پشت كند ، مواظب سر و انديشه خود و شكم و خوراك خود باشد و گورستان و پوسيده شدن [بدن ها] را از ياد نبرد .;