الإمامُ الباقرُ عليه السلام
إذا وَقعَ أمرُنا و جاءَ مَهديُّنا عليه السلام كانَ الرّجُلُ مِن شِيعتِنا أجرى مِن لَيْثٍ و أمضى مِن سِنانٍ ، يَطأُ عَدُوَّنا برِجْلَيهِ و يَضرِبُهُ بِكفَّيْهِ ، و ذلكَ عندَ نُزولِ رحمةِ اللّه ِ و فَرَجهِ علَى العبادِ .;
امام باقر عليه السلام
هرگاه دوران [حكومت ]ما فرا رسد و مهدىِ ما عليه السلام بيايد، شيعه ما از شير دليرتر و از سرْنيزه برنده تر خواهد بود. دشمنِ ما را پايمال مى كند و بر چهره اش سيلى مى زند، و اين آن هنگام است كه رحمت و گشايش خدا بر بندگانش فرود آيد .;
بحار الأنوار : 2 / 190 / 22 .
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
لَو يَعلمُ النّاسُ ما يَصْنعُ القائمُ إذا خَرجَ لأَحَبَّ أكثرُهُم أنْ لا يَرَوهُ، مِمّا يَقتُلُ مِن النّاسِ ··· حتّى يقولَ كثيرٌ مِن النّاسِ; ليسَ هذا مِن آلِ محمّدٍ! و لو كانَ مِن آلِ محمّدٍ لَرَحِمَ!;
امام باقر عليه السلام
اگر مردم مى دانستند كه هرگاه قائم قيام كند چقدر از مردمان [ظالم ]را مى كشد بى گمان بيشترِ آنان دوست داشتند كه او را نبينند ··· چندان كه بسيارى از مردم مى گويند; او از خاندان محمّد نيست. اگر از خاندان محمّد بود رحم مى كرد.;
الغيبة للنعماني : 233 / 18 .
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
إذا قامَ القائمُ عَرَضَ الإيمانَ على كلِّ ناصِبٍ ، فإنْ دَخلَ فيهِ بِحَقيقةٍ و إلاّ ضَربَ عُنُقَهُ أو يُؤدّيَ الجِزْيةَ كما يُؤدّيها اليومَ أهلُ الذِّمّةِ ، و يَشُدُّ على وَسَطِهِ الهِمْيانَ ، و يُخرِجُهُم مِن الأمْصارِ إلَى السَّوادِ .;
امام باقر عليه السلام
زمانى كه قائم قيام كند ايمان را بر هر دشمن كينه توزى عرضه مى كند، اگر از جان و دل ايمان نياورد گردنش زده مى شود يا همچون ذمّيان امروز جزيه مى پردازد و به كمر او زنّار مى بندد و آنان را از شهرها به دشت ها مى فرستد.;
الكافي : 8 / 227 / 288 .
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
الإيمانُ ما كانَ في القلبِ ، و الإسلامُ ما علَيهِ التَّناكُحُ و التَّوارُثُ و حُقِنَتْ بهِ الدِّماءُ ، و الإيمانُ يَشْرَكُ الإسلامَ، و الإسلامُ لا يَشْرَكُ الإيمانَ .;
امام باقر عليه السلام
ايمان، آن است كه در قلب باشد و اسلام، آن است كه ازدواج و ارث بردن وابسته بدان است و خونها به آن محفوظ مى ماند. ايمان، هميشه با اسلام قرين است، ولى اسلام هميشه ايمان را به همراه ندارد.;
بحار الأنوار : 78 / 177 / 48 .
عنه عليه السلام
الإيمانُ إقرارٌ و عملٌ ، و الإسلامُ إقرارٌ بلا عملٍ .;
امام باقر عليه السلام
ايمان، اقرار است و عمل؛ و اسلام، اقرار است بدون [شرط] عمل.;
تحف العقول : 297 .
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
بَيْنا رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله في بعضِ أسفارِهِ إذْ لَقِيَهُ رَكْبٌ فقالـوا ; السَّلامُ علَيكَ يا رسولَ اللّه ِ، فقالَ صلى الله عليه و آله; ما أنتُم؟ قالوا; نحنُ مؤمنونَ. قالَ صلى الله عليه و آله ; فما حقيقةُ إيمانِكُم؟ قالوا ; الرِّضا بقَضاءِ اللّه ِ و التَّسْليمُ لأمرِ اللّه ِ و التَّفْويضُ إلَى اللّه ِ تعالى ، فقالَ صلى الله عليه و آله ; عُلَماءُ حُكَماءُ كادُوا أنْ يَكونوا مِن الحكمةِ أنبياءَ ، فإنْ كُنتُم صادِقِينَ فلا تَبْنوا ما لا تَسْكُنونَ ، و لا تَجْمَعوا ما لا تَأكُلونَ ، و اتَّقوا اللّه َ الّذي إليهِ تُرْجَعونَ .;
امام باقر عليه السلام
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در يكى از مسافرتهايش با كاروانى رو به رو شد؛ كاروانيان عرض كردند; درود بر تو اى پيامبر خدا . پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيد; شما كه هستيد؟ عرض كردند; ما عدّه اى مؤمن هستيم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود; حقيقت ايمان شما چيست؟ عرض كردند; خشنودى به قضاى الهى و گردن نهادن به فرمان خدا و سپردن كارها به دست او. فرمود; دانشمندانى فرزانه كه نزديك است از فرزانگى پيامبر شوند. پس اگر راست مى گوييد، آنچه را كه در آن ساكن نمى شويد نسازيد؛ و آنچه را نمى خوريد نيندوزيد و از خدايى كه به سويش باز مى گرديد، پروا كنيد.;
معاني الأخبار: 187/6.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
إنَّ اللّه َ تباركَ و تعالى إذا كانَ مِن أمْرِهِ أن يُكرِمَ عَبدا و له عِندَه ذَنبٌ ابْتَلاهُ بالسُّقْمِ ، فإنْ لَم يَفعَلْ فبِالحاجةِ، فإنْ لَم يَفعَلْ شَدَّدَ علَيه عندَ المَوتِ . و إذا كانَ مِن أمرِهِ أنْ يُهينَ عَبدا و لَه عندَهُ حَسَنةٌ أصَحَّ بَدنَهُ، فإنْ لم يفعلْ وسَّعَ علَيهِ في مَعيشتِهِ ، فإنْ لَم يَفعلْ هَوّنَ علَيهِ المَوتَ .;
امام باقر عليه السلام
هرگاه خداوند متعال بنايش اين باشد كه بنده اى را گرامى بدارد و آن بنده گناهى كرده باشد او را به بيمارى مبتلا مى گرداند، اگر چنين نكرد به فقر و نيازمندى دچارش مى سازد و اگر اين را هم نكرد هنگام جان كندن بر او سخت مى گيرد. و اگر بنايش اين باشد كه بنده اى را خوار و بي مقدار سازد و او كارى نيك نزد خدا داشته باشد، تن سالم به او مى دهد، اگر چنين نكرد زندگى اش را فراخ مى گرداند و اگر اين را هم نكرد مرگ را بر او آسان مى سازد.;
أعلام الدين : 433.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
إنَّ اللّه َ تباركَ و تعالى إذا أحَبَّ عبدا غَتَّهُ بالبلاءِ غَتّا و ثَجَّهُ بالبلاءِ ثَجّا ، فإذا دعاهُ قالَ ; لَبَّيكَ عبدي ، لَئنْ عَجّلْتُ لكَ ما سَألتَ إنّي على ذلكَ لَقادرٌ، و لكنِ ادَّخَرْتُ لكَ، فما ادَّخَرتُ لكَ خيرٌ لكَ .;
امام باقر عليه السلام
هرگاه خداوند تبارك و تعالى بنده اى را دوست داشته باشد، او را در غرقاب بلا فرو مى برد و باران بلا بر سر او فرو مى ريزد و چون او خدا را بخواند، مى فرمايد; لبّيك بنده من ؛ اگر بخواهم خواسته ات را زود برآورده سازم مى توانم، اما آن را براى تو مى اندوزم و آنچه برايت بيندوزم، تو را بهتر است.;
بحار الأنوار : 81/ 196/ 53.
عنه عليه السلام
كُلَّما ازْدادَ العبدُ إيمانا ازْدادَ ضِيقا في مَعيشَتِهِ .;
امام باقر عليه السلام
هر چه بر ايمان بنده افزوده شود زندگى او سخت تر و تنگتر مى شود.;
جامع الأخبار : 314/874 .
عنه عليه السلام ـ عندَ ما قالَ لَه رجلٌ
و اللّه ِ ، إنّي لاَُحِبُّكُم أهلَ البيتِ ـ ; فاتّخِذْ للبلاءِ جِلْبابا ، فو اللّه ِ إنَّهُ لَأسْرَعُ إلَينا و إلى شِيعتِنا مِن السَّيلِ في الوادِي ، و بنا يَبدأ البلاءُ ثُمّ بِكُم ، و بنا يَبدأ الرَّخاءُ ثُمّ بِكُم .;
امام باقر عليه السلام ـ به مردى كه به امام عليه السلام عرض كرد
به خدا قسم من شما خاندان را دوست دارم ـ فرمود ; پس، بلا را رداى خود گردان؛ زيرا سوگند به خدا كه بلا به سوى ما و شيعيان ما شتابنده تر از سيل در درّه است. بلا و گرفتارى از ما آغاز مى شود، سپس به شما مى رسد و آسايش از ما آغاز مى گردد، آن گاه به شما مى رسد.;
بحار الأنوار: 67/238/55.
عنه عليه السلام
يُبتلى المرءُ على قَـدْرِ حُبِّهِ .;
امام باقر عليه السلام
انسان به اندازه محبّتش نسبت به خدا [بلا مى بيند.;
بحار الأنوار: 67/236/54 .
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
ما اُبالي أصْبَحتُ فَقيرا أو مَريضا أو غَنِيّا؛ لأنَّ اللّه َ يقولُ ; لا أفْعَلُ بالمؤمنِ إلاّ ما هُو خَيرٌ لَهُ .;
امام باقر عليه السلام
مرا چه باك كه فقير باشم يا بيمار و يا ثروتمند؛ زيرا خداوند متعال مى فرمايد; من با مؤمن كارى نمى كنم، مگر آنچه را كه برايش بهتر است.;
. التمحيص : 57 / 114.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
تقولُ ثلاثَ مرّاتٍ، إذا نَظَرتَ إلى المُبتلى مِن غيرِ أنْ تُسمِعَهُ ; الحمدُ للّه ِ الّذي عافاني مِمّا ابتلاكَ بهِ و لو شاءَ فعلَ . مَن قالَ ذلكَ لَم يُصِبْهُ ذلكَ البلاءُ أبدا .;
امام باقر عليه السلام
هرگاه بلا زده اى را ديدى به گونه اى كه او نشنود سه بار بگو; سپاس و ستايش خدايى را كه به بلاى تو گرفتارم نكرد كه اگر مى خواست مى توانست چنين كند. هر كس اين جمله را بگويد هرگز به آن بلا دچار نمى گردد.;
بحار الأنوار : 71/34/15 .
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
و اللّه ِ ، ما يَنْجو مِن الذَّنْبِ إلاّ مَن أقَرَّ بهِ .;
امام باقر عليه السلام
به خدا سوگند تنها آن كس از گناه مى رهد كه به آن اعتراف كند.;
بحار الأنوار : 6/36/56.
عنه عليه السلام
لا و اللّه ِ ما أرادَ اللّه ُ تَعالى مِن النّاسِ إلاّ خَصْلَتَينِ ; أنْ يُقِرّوا لَهُ بالنِّعَمِ فيَزيدَهُم ، و بالذُّنوبِ فَيَغفِرَها لَهُم .;
امام باقر عليه السلام
سوگند به خدا كه خداوند متعال از مردم جز دو كار نخواسته است; به نعمتهاى او اعتراف كنند تا آنان را نعمت فزونتر دهد و به گناهان اقرار ورزند تا گناهانشان را بيامرزد.;
الكافي : 2/426/2.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام ـ و قد سألَهُ شَيخٌ مِن النَّخَعِ
إنّي لَم أزَلْ والِيا مُنذُ زَمنِ الحَجّاجِ إلى يَومي هذا، فهَلْ لي مِن تَوبةٍ ؟ قالَ ; فَسَكتَ، ثُمّ أعَدْتُ علَيهِ، فقالَ ـ ; لا ، حتّى تُؤَدّيَ إلى كُلِّ ذي حَقٍّ حقَّهُ .;
امام باقر عليه السلام ـ كه ابتدا در پاسخ به يكى از بزرگان نخع كه گفت
«من از زمان حَجّاج تاكنون والى هستم آيا توبه من پذيرفته مى شود؟» خاموش ماند، پس از آنكه او سخنش را تكرار كرد ـ فرمود ; نه، مگر آن كه حقّ هر حقدارى را به او برگردانى.;
الكافي : 2/331/3.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
تَوَقّي الصَّرْعةِ خَيرٌ من سؤالِ الرَّجْعةِ .;
امام باقر عليه السلام
پرهيز از به زمين خوردن بهتر است از اين كه زمين بخورى و خواهش كنى كه بلندت كنند .;
بحار الأنوار : 78/187/31.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
مَن بَلَغهُ ثَوابٌ مِن اللّه ِ على عَمل، فعَمِلَ ذلكَ العَملَ الْتِماسَ ذلكَ الثَّوابِ اُوتِيَهُ و إنْ لَم يَكُنِ الحَديثُ كَما بَلَغَهُ .;
امام باقر عليه السلام
هر كس شنيده باشد كه خداوند براى انجام عملى پاداش مى دهد و براى دست يافتن به آن پاداش، آن كار را بكند به او داده مى شود، هر چند حديث، آن گونه نباشد كه به او رسيده است.;
الكافي : 2/87/2 .
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
كأنّي بقومٍ قد خَرَجوا بالمَشرِقِ يَطْلُبونَ الحَقَّ فلا يُعْطَونَهُ ، ثُمّ يَطْلُبونَهُ فلا يُعْطَونَهُ ، فإذا رَأَوا ذلكَ وَضَعوا سُيوفَهُم على عَواتِقِهِم ، فيُعْطَونَ ما سَألوهُ فلا يَقْبَلونَهُ ، حتّى يَقوموا، و لا يَدْفَعونَها إلاّ إلى صاحِبِكُم . قَتْلاهُم شُهَداءُ ، أمَا إنّي لَو أدْرَكْتُ ذلكَ لاسْتَبْقَيتُ نَفْسي لصاحِبِ هذا الأمرِ .;
امام باقر عليه السلام
گويا مردمانى را مى بينم كه در خاورْ زمين قيام كرده اند و حق را مى طلبند، اما آن را به آنان نمى دهند. دوباره مى طلبند باز به آنان داده نمى شود . چون چنين مى بينند، شمشيرهاى خود را برمى فرازند. در اين هنگام خواسته شان داده مى شود اما آنها نمى پذيرند تا آن كه بر مى خيزند و آن را تنها به مولاى شما مى دهند، كشتگان آنان شهيدند. بدانيد كه اگر من آن زمان را درك كنم جان خود را براى صاحب اين امر حفظ خواهم كرد.;
الغيبة للنعماني : 273/50.
الإمامُ الباقرُ عليه السلام
في التَّوراةِ مكتوبٌ مَسطورٌ ; يا موسى ، إنّي خَلَقْتُكَ و اصْطَفَيْتُكَ و قَوَّيتُكَ و أمَرْتُكَ بطاعتي، و نَهَيتُكَ عن مَعصيَتي؛ فإنْ أطَعْتَني أعَنْتُكَ على طاعَتي ، و إنْ عَصَيْتَني لَم اُعِنْكَ على مَعصيَتي ، و لِيَ المِنّةُ علَيكَ في طاعتِكَ ، و ليَ الحُجّةُ علَيكَ في مَعصيَتِكَ .;
امام باقر عليه السلام
در تورات اين خطوط نوشته شده است; اى موسى! من تو را آفريدم و برگزيدم و نيرويت بخشيدم و به فرمانبرى از خود فرمانت دادم و از نافرمانى خود بازت داشتم. پس، اگر از من اطاعت كنى، تو را در راه طاعت خود يارى مى رسانم و اگر نا فرمانى ام كنى، تو را بر معصيت خويش يارى نمى رسانم . در طاعتى كه مى كنى، بر تو منّت دارم و در نا فرمانى اى كه مى كنى، بر تو حجّت دارم.;
. بحار الأنوار: 5/9/12.