إذا وَقعَ أمرُنا و جاءَ مَهديُّنا عليه السلام كانَ الرّجُلُ مِن شِيعتِنا أجرى مِن لَيْثٍ و أمضى مِن سِنانٍ ، يَطأُ عَدُوَّنا برِجْلَيهِ و يَضرِبُهُ بِكفَّيْهِ ، و ذلكَ عندَ نُزولِ رحمةِ اللّه ِ و فَرَجهِ علَى العبادِ .;

هرگاه دوران [حكومت ]ما فرا رسد و مهدىِ ما عليه السلام بيايد، شيعه ما از شير دليرتر و از سرْنيزه برنده تر خواهد بود. دشمنِ ما را پايمال مى كند و بر چهره اش سيلى مى زند، و اين آن هنگام است كه رحمت و گشايش خدا بر بندگانش فرود آيد .;

لَو يَعلمُ النّاسُ ما يَصْنعُ القائمُ إذا خَرجَ لأَحَبَّ أكثرُهُم أنْ لا يَرَوهُ، مِمّا يَقتُلُ مِن النّاسِ ··· حتّى يقولَ كثيرٌ مِن النّاسِ; ليسَ هذا مِن آلِ محمّدٍ! و لو كانَ مِن آلِ محمّدٍ لَرَحِمَ!;

اگر مردم مى دانستند كه هرگاه قائم قيام كند چقدر از مردمان [ظالم ]را مى كشد بى گمان بيشترِ آنان دوست داشتند كه او را نبينند ··· چندان كه بسيارى از مردم مى گويند; او از خاندان محمّد نيست. اگر از خاندان محمّد بود رحم مى كرد.;

إذا قامَ القائمُ عَرَضَ الإيمانَ على كلِّ ناصِبٍ ، فإنْ دَخلَ فيهِ بِحَقيقةٍ و إلاّ ضَربَ عُنُقَهُ أو يُؤدّيَ الجِزْيةَ كما يُؤدّيها اليومَ أهلُ الذِّمّةِ ، و يَشُدُّ على وَسَطِهِ الهِمْيانَ ، و يُخرِجُهُم مِن الأمْصارِ إلَى السَّوادِ .;

زمانى كه قائم قيام كند ايمان را بر هر دشمن كينه توزى عرضه مى كند، اگر از جان و دل ايمان نياورد گردنش زده مى شود يا همچون ذمّيان امروز جزيه مى پردازد و به كمر او زنّار مى بندد و آنان را از شهرها به دشت ها مى فرستد.;

الإيمانُ ما كانَ في القلبِ ، و الإسلامُ ما علَيهِ التَّناكُحُ و التَّوارُثُ و حُقِنَتْ بهِ الدِّماءُ ، و الإيمانُ يَشْرَكُ الإسلامَ، و الإسلامُ لا يَشْرَكُ الإيمانَ .;

ايمان، آن است كه در قلب باشد و اسلام، آن است كه ازدواج و ارث بردن وابسته بدان است و خونها به آن محفوظ مى ماند. ايمان، هميشه با اسلام قرين است، ولى اسلام هميشه ايمان را به همراه ندارد.;

الإيمانُ إقرارٌ و عملٌ ، و الإسلامُ إقرارٌ بلا عملٍ .;

ايمان، اقرار است و عمل؛ و اسلام، اقرار است بدون [شرط] عمل.;

بَيْنا رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله في بعضِ أسفارِهِ إذْ لَقِيَهُ رَكْبٌ فقالـوا ; السَّلامُ علَيكَ يا رسولَ اللّه ِ، فقالَ صلى الله عليه و آله; ما أنتُم؟ قالوا; نحنُ مؤمنونَ. قالَ صلى الله عليه و آله ; فما حقيقةُ إيمانِكُم؟ قالوا ; الرِّضا بقَضاءِ اللّه ِ و التَّسْليمُ لأمرِ اللّه ِ و التَّفْويضُ إلَى اللّه ِ تعالى ، فقالَ صلى الله عليه و آله ; عُلَماءُ حُكَماءُ كادُوا أنْ يَكونوا مِن الحكمةِ أنبياءَ ، فإنْ كُنتُم صادِقِينَ فلا تَبْنوا ما لا تَسْكُنونَ ، و لا تَجْمَعوا ما لا تَأكُلونَ ، و اتَّقوا اللّه َ الّذي إليهِ تُرْجَعونَ .;

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در يكى از مسافرتهايش با كاروانى رو به رو شد؛ كاروانيان عرض كردند; درود بر تو اى پيامبر خدا . پيامبر صلى الله عليه و آله پرسيد; شما كه هستيد؟ عرض كردند; ما عدّه اى مؤمن هستيم. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود; حقيقت ايمان شما چيست؟ عرض كردند; خشنودى به قضاى الهى و گردن نهادن به فرمان خدا و سپردن كارها به دست او. فرمود; دانشمندانى فرزانه كه نزديك است از فرزانگى پيامبر شوند. پس اگر راست مى گوييد، آنچه را كه در آن ساكن نمى شويد نسازيد؛ و آنچه را نمى خوريد نيندوزيد و از خدايى كه به سويش باز مى گرديد، پروا كنيد.;

إنَّ اللّه َ تباركَ و تعالى إذا كانَ مِن أمْرِهِ أن يُكرِمَ عَبدا و له عِندَه ذَنبٌ ابْتَلاهُ بالسُّقْمِ ، فإنْ لَم يَفعَلْ فبِالحاجةِ، فإنْ لَم يَفعَلْ شَدَّدَ علَيه عندَ المَوتِ . و إذا كانَ مِن أمرِهِ أنْ يُهينَ عَبدا و لَه عندَهُ حَسَنةٌ أصَحَّ بَدنَهُ، فإنْ لم يفعلْ وسَّعَ علَيهِ في مَعيشتِهِ ، فإنْ لَم يَفعلْ هَوّنَ علَيهِ المَوتَ .;

هرگاه خداوند متعال بنايش اين باشد كه بنده اى را گرامى بدارد و آن بنده گناهى كرده باشد او را به بيمارى مبتلا مى گرداند، اگر چنين نكرد به فقر و نيازمندى دچارش مى سازد و اگر اين را هم نكرد هنگام جان كندن بر او سخت مى گيرد. و اگر بنايش اين باشد كه بنده اى را خوار و بي مقدار سازد و او كارى نيك نزد خدا داشته باشد، تن سالم به او مى دهد، اگر چنين نكرد زندگى اش را فراخ مى گرداند و اگر اين را هم نكرد مرگ را بر او آسان مى سازد.;

إنَّ اللّه َ تباركَ و تعالى إذا أحَبَّ عبدا غَتَّهُ بالبلاءِ غَتّا و ثَجَّهُ بالبلاءِ ثَجّا ، فإذا دعاهُ قالَ ; لَبَّيكَ عبدي ، لَئنْ عَجّلْتُ لكَ ما سَألتَ إنّي على ذلكَ لَقادرٌ، و لكنِ ادَّخَرْتُ لكَ، فما ادَّخَرتُ لكَ خيرٌ لكَ .;

هرگاه خداوند تبارك و تعالى بنده اى را دوست داشته باشد، او را در غرقاب بلا فرو مى برد و باران بلا بر سر او فرو مى ريزد و چون او خدا را بخواند، مى فرمايد; لبّيك بنده من ؛ اگر بخواهم خواسته ات را زود برآورده سازم مى توانم، اما آن را براى تو مى اندوزم و آنچه برايت بيندوزم، تو را بهتر است.;

كُلَّما ازْدادَ العبدُ إيمانا ازْدادَ ضِيقا في مَعيشَتِهِ .;

هر چه بر ايمان بنده افزوده شود زندگى او سخت تر و تنگتر مى شود.;

و اللّه ِ ، إنّي لاَُحِبُّكُم أهلَ البيتِ ـ ; فاتّخِذْ للبلاءِ جِلْبابا ، فو اللّه ِ إنَّهُ لَأسْرَعُ إلَينا و إلى شِيعتِنا مِن السَّيلِ في الوادِي ، و بنا يَبدأ البلاءُ ثُمّ بِكُم ، و بنا يَبدأ الرَّخاءُ ثُمّ بِكُم .;

به خدا قسم من شما خاندان را دوست دارم ـ فرمود ; پس، بلا را رداى خود گردان؛ زيرا سوگند به خدا كه بلا به سوى ما و شيعيان ما شتابنده تر از سيل در درّه است. بلا و گرفتارى از ما آغاز مى شود، سپس به شما مى رسد و آسايش از ما آغاز مى گردد، آن گاه به شما مى رسد.;

يُبتلى المرءُ على قَـدْرِ حُبِّهِ .;

انسان به اندازه محبّتش نسبت به خدا [بلا مى بيند.;

ما اُبالي أصْبَحتُ فَقيرا أو مَريضا أو غَنِيّا؛ لأنَّ اللّه َ يقولُ ; لا أفْعَلُ بالمؤمنِ إلاّ ما هُو خَيرٌ لَهُ .;

مرا چه باك كه فقير باشم يا بيمار و يا ثروتمند؛ زيرا خداوند متعال مى فرمايد; من با مؤمن كارى نمى كنم، مگر آنچه را كه برايش بهتر است.;

تقولُ ثلاثَ مرّاتٍ، إذا نَظَرتَ إلى المُبتلى مِن غيرِ أنْ تُسمِعَهُ ; الحمدُ للّه ِ الّذي عافاني مِمّا ابتلاكَ بهِ و لو شاءَ فعلَ . مَن قالَ ذلكَ لَم يُصِبْهُ ذلكَ البلاءُ أبدا .;

هرگاه بلا زده اى را ديدى به گونه اى كه او نشنود سه بار بگو; سپاس و ستايش خدايى را كه به بلاى تو گرفتارم نكرد كه اگر مى خواست مى توانست چنين كند. هر كس اين جمله را بگويد هرگز به آن بلا دچار نمى گردد.;

و اللّه ِ ، ما يَنْجو مِن الذَّنْبِ إلاّ مَن أقَرَّ بهِ .;

به خدا سوگند تنها آن كس از گناه مى رهد كه به آن اعتراف كند.;

لا و اللّه ِ ما أرادَ اللّه ُ تَعالى مِن النّاسِ إلاّ خَصْلَتَينِ ; أنْ يُقِرّوا لَهُ بالنِّعَمِ فيَزيدَهُم ، و بالذُّنوبِ فَيَغفِرَها لَهُم .;

سوگند به خدا كه خداوند متعال از مردم جز دو كار نخواسته است; به نعمتهاى او اعتراف كنند تا آنان را نعمت فزونتر دهد و به گناهان اقرار ورزند تا گناهانشان را بيامرزد.;

إنّي لَم أزَلْ والِيا مُنذُ زَمنِ الحَجّاجِ إلى يَومي هذا، فهَلْ لي مِن تَوبةٍ ؟ قالَ ; فَسَكتَ، ثُمّ أعَدْتُ علَيهِ، فقالَ ـ ; لا ، حتّى تُؤَدّيَ إلى كُلِّ ذي حَقٍّ حقَّهُ .;

«من از زمان حَجّاج تاكنون والى هستم آيا توبه من پذيرفته مى شود؟» خاموش ماند، پس از آنكه او سخنش را تكرار كرد ـ فرمود ; نه، مگر آن كه حقّ هر حقدارى را به او برگردانى.;

تَوَقّي الصَّرْعةِ خَيرٌ من سؤالِ الرَّجْعةِ .;

پرهيز از به زمين خوردن بهتر است از اين كه زمين بخورى و خواهش كنى كه بلندت كنند .;

مَن بَلَغهُ ثَوابٌ مِن اللّه ِ على عَمل، فعَمِلَ ذلكَ العَملَ الْتِماسَ ذلكَ الثَّوابِ اُوتِيَهُ و إنْ لَم يَكُنِ الحَديثُ كَما بَلَغَهُ .;

هر كس شنيده باشد كه خداوند براى انجام عملى پاداش مى دهد و براى دست يافتن به آن پاداش، آن كار را بكند به او داده مى شود، هر چند حديث، آن گونه نباشد كه به او رسيده است.;

كأنّي بقومٍ قد خَرَجوا بالمَشرِقِ يَطْلُبونَ الحَقَّ فلا يُعْطَونَهُ ، ثُمّ يَطْلُبونَهُ فلا يُعْطَونَهُ ، فإذا رَأَوا ذلكَ وَضَعوا سُيوفَهُم على عَواتِقِهِم ، فيُعْطَونَ ما سَألوهُ فلا يَقْبَلونَهُ ، حتّى يَقوموا، و لا يَدْفَعونَها إلاّ إلى صاحِبِكُم . قَتْلاهُم شُهَداءُ ، أمَا إنّي لَو أدْرَكْتُ ذلكَ لاسْتَبْقَيتُ نَفْسي لصاحِبِ هذا الأمرِ .;

گويا مردمانى را مى بينم كه در خاورْ زمين قيام كرده اند و حق را مى طلبند، اما آن را به آنان نمى دهند. دوباره مى طلبند باز به آنان داده نمى شود . چون چنين مى بينند، شمشيرهاى خود را برمى فرازند. در اين هنگام خواسته شان داده مى شود اما آنها نمى پذيرند تا آن كه بر مى خيزند و آن را تنها به مولاى شما مى دهند، كشتگان آنان شهيدند. بدانيد كه اگر من آن زمان را درك كنم جان خود را براى صاحب اين امر حفظ خواهم كرد.;

في التَّوراةِ مكتوبٌ مَسطورٌ ; يا موسى ، إنّي خَلَقْتُكَ و اصْطَفَيْتُكَ و قَوَّيتُكَ و أمَرْتُكَ بطاعتي، و نَهَيتُكَ عن مَعصيَتي؛ فإنْ أطَعْتَني أعَنْتُكَ على طاعَتي ، و إنْ عَصَيْتَني لَم اُعِنْكَ على مَعصيَتي ، و لِيَ المِنّةُ علَيكَ في طاعتِكَ ، و ليَ الحُجّةُ علَيكَ في مَعصيَتِكَ .;

در تورات اين خطوط نوشته شده است; اى موسى! من تو را آفريدم و برگزيدم و نيرويت بخشيدم و به فرمانبرى از خود فرمانت دادم و از نافرمانى خود بازت داشتم. پس، اگر از من اطاعت كنى، تو را در راه طاعت خود يارى مى رسانم و اگر نا فرمانى ام كنى، تو را بر معصيت خويش يارى نمى رسانم . در طاعتى كه مى كنى، بر تو منّت دارم و در نا فرمانى اى كه مى كنى، بر تو حجّت دارم.;