الناس ثلاثةٌ ; سالمٌ و غانمٌ و شاجبٌ ، فالسّالمُ الصّامتُ ، و الغانمُ الذّاكرُ ، و الشّاجبُ الّذي يَلْفِظُ و يَقَعُ في النّاسِ .;

مردم سه گونه اند; سالم و سود برنده و به هلاكت افتاده. سالم آن كس است كه خاموش ماند، سود برنده ، آن است كه ذكر خدا گويد و به هلاكت افتاده، كسى است كه زبان به بدگويى از مردم گشايد.;

مَن أرادَ أن يَكْتالَ بالمِكْيالِ الأوْفى، فلْيَقُلْ إذا أرادَ أنْ يَقومَ مِن مَجلسِهِ; «سبحانَ ربِّكَ ربِّ العِزّةِ عَمّا يَصِفونَ و سلامٌ على المرسَلينَ و الحَمدُ للّه ِ ربِّ العالَمينَ» .;

هر كه مى خواهد با پيمانه پُر مزد گيرد، بايد هنگام برخاستن از جاى خود چنين بگويد; «سبحان ربّك ربّ العزّة عمّا يصفون و سلامٌ على المرسلين و الحمد للّه ربّ العالمين (اى پروردگار عزّت و شكوه! پاك و منزّهى از هر توصيفى؛ درود بر فرستادگان خدا و ستايش از آنِ خدايى است كه پروردگار جهانيان است)».;

الخَيرُ و الشَرُّ يُضاعَفُ يَومَ الجُمُعةِ .;

خير و شر ، در روز جمعه دو چندان مى شود.;

الصَّدَقةُ يَومَ الجُمُعةِ تُضاعَفُ ، لفَضْلِ يَومِ الجُمُعةِ على غَيرهِ من الأيّامِ.;

در روز جمعه [ثواب] صدقه دو چندان مى شود؛ زيرا روز جمعه بر ديگر روزها فضيلت دارد.;

الجُنُبُ إذا أرادَ أنْ يَأكُلَ و يَشْرَبَ ، غَسَلَ يَدَهُ و تَمَضْمَضَ و غَسَلَ وَجهَهُ ، و أكَلَ و شَرِبَ .;

انسان جنب هرگاه بخواهد چيزى بخورد و بياشامد، دست و صورت خود را بشويد و آب در دهان بگرداند، آن گاه بخورد و بياشامد.;

يا طالِبَ الجَنّةِ ، ما أطْوَلَ نَومَكَ ! و أكَلَّ مَطِيَّـتَكَ ! و أوْهى هِمَّتَكَ ! فَلِلّهِ أنتَ مِن طالِبٍ و مَطلوبٍ ! و يا هارِبا مِن النّارِ ، ما أحَثَّ مَطِيَّـتَكَ إلَيها ! و ما أكْسَبَكَ لِما يُوقِعُكَ فيها !;

اى جوياى بهشت! وه كه چه خوابت دراز است و مركبت كُند و همّتت سست! شگفتا از اين خواهان و خواسته! و اى گريزانِ از دوزخ ! چه تُند مركبت را به سوى آن مى رانى؟! و چه زود آنچه به دوزخت مى افكند به دست مى آورى؟!;

عَشْرٌ مَن لَقِيَ اللّه َ عزّ و جلّ بهِنَّ دَخلَ الجَنّةَ ; شهادةُ أنْ لا إلهَ إلاّ اللّه ُ ، و أنَّ محمّدا رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ، و الإقْرارُ بِما جاءَ مِن عِندِ اللّه ِ عزّ و جلّ ، و إقامُ الصَّلاةِ ، و إيتاءُ الزَّكاةِ ، و صَومُ شَهرِ رَمَضانَ، و حِجُّ البَيتِ ، و الوَلايَةُ لأوْلياءِ اللّه ِ ، و البَراءَةُ مِن أعْداءِ اللّه ِ ، و اجْتِنابُ كُلِّ مُسْكِرٍ .;

ده چيز است كه هر كس با آنها خداوند عزّ و جلّ را ديدار كند به بهشت درمى آيد; گواهى دادن به اين كه خدايى جز اللّه نيست، گواهى دادن به اين كه محمّد صلى الله عليه و آله فرستاده خداست، اقرار به آنچه از طرف خداوند عزّ و جلّ آمده است، بر پا داشتن نماز، پرداختن زكات، روزه ماه رمضان، رفتن به حج، دوستى با دوستان خدا و بيزارى از دشمنان خدا و دورى كردن از هر چيز مستى آور.;

أرْبَعٌ مَن كُنَّ فيهِ بَنى اللّه ُ لَهُ بَيتا في الجَنّةِ ; مَن آوى اليتيمَ ، و رَحِمَ الضَّعيفَ ، و أشْفَقَ على والِدَيْهِ ، و رَفَقَ بمَمْلوكِهِ .;

چهار چيز است كه هر كس داشته باشد، خداوند در بهشت براى او خانه اى مى سازد; هر كس يتيم را پناه دهد، به ناتوان رحم كند، با پدر و مادرش مهربان باشد و با خدمتكارش نرمى كند.;

الجَنّةُ مَحفوفةٌ بالمَكارِهِ و الصَّبرِ ، فمَن صَبرَ على المَكارِهِ في الدُّنيا دَخلَ الجَنّةَ . و جَهنّمُ مَحفوفةٌ باللَّذّاتِ و الشَّهَواتِ ، فمَن أعطى نَفْسَهُ لَذَّتَها و شَهْوَتَها دَخلَ النّارَ .;

بهشت در احاطه ناملايمات و بردبارى است؛ پس، هر كه در دنيا بر ناملايمات صبر كند به بهشت مى رود؛ و دوزخ در احاطه لذّتها و خواهشهاى نفس است؛ پس هر كه لذّت و خواهش نفس را برآورده كند به دوزخ مى رود.[مجلسى ـ رضوان اللّه عليه ـ مى گويد; مضمون اين خبر ، مورد اتّفاق شيعه و سنّى است.];

إنَّ للّه ِ عزّ و جلّ جَنّةً لا يَدْخُلُها إلاّ ثلاثةٌ; رجُلٌ حَكَمَ على نَفْسِهِ بالحقِّ ، و رَجُلٌ زارَ أخاهُ المؤمنَ في اللّه ِ ، و رَجُلٌ آثَرَ أخاهُ المؤمنَ في اللّه ِ .;

خداوند عزّ و جلّ بهشتى دارد كه جز سه كس وارد آن نمى شود; فردى كه درباره خود به حق داورى كند، فردى كه به خاطر خدا، به ديدن برادر مؤمن خود رود و فردى كه براى خدا، برادر مؤمن خود را بر خويشتن ترجيح دهد.;

أرضُ الجَنّةِ رُخامُها فِضّةٌ ، و تُرابُها الوَرْسُ و الزَّعْفَرانُ ، و كَنسُها المِسْكُ، و رَضْراضُها الدُّرُّ و الياقُوتُ .;

زمين بهشت، مرمرهايش نقره است و خاكش ورْس (گياه سرخ فام) و زعفران و زباله اش مشك، و سنگ ريزه هايش مرواريد و ياقوت.;

أوَّلُ أهْلِ الجَنّةِ دُخولاً إلى الجَنّةِ أهْلُ المَعروفِ .;

نخستين وارد شوندگان به بهشت، نيكوكارانند.;

نحنُ الأعرافُ الّذينَ لا يُعْرَفُ اللّه ُ إلاّ بِسَببِ مَعرِفَتِنا ، و نحنُ الأعْرافُ الّذينَ لا يَدخُلُ الجنّةَ إلاّ مَن عَرَفَنا و عَرَفْناهُ ، و لا يَدخُلُ النّارَ إلاّ مَن أنْكَرَنا و أنكَرْناهُ ، و ذلكَ بأنَّ اللّه َ لو شاءَ أنْ يُعَرِّفَ النّاسَ نَفْسَهُ لَعَرّفَهُم و لكِنَّهُ جَعَلَنا سَبَبهُ و سَبيلَهُ و بابَهُ الّذي يُؤتى مِنه .;

ماييم اعراف؛ همانان كه جز با شناخت ما، خداوند شناخته نمى شود؛ ماييم اعراف؛ همانان كه تا فردى ما را نشناسد و ما او را نشناسيم به بهشت نمى رود و تا شخصى ما را انكار نكند و ما او را انكار نكنيم به دوزخ نمى رود. اگر خدا مى خواست خود را به مردم بشناساند، بي گمان چنين مى كرد، اما او، ما را سبب و راه و درِ ورودى شناختِ خود قرار داد.;

و اللّه ِ ، ما خَلَتِ الجنّةُ مِن أرواحِ المؤمنينَ مُنذُ خَلَقَها ، و لا خَلَتِ النّارُ مِن أرواحِ الكُفّارِ و العُصاةِ مُنذُ خَلَقَها عزّ و جلّ .;

به خدا سوگند بهشت از همان زمان كه خداوند آفريدش، از ارواح مؤمنان خالى نبوده است. دوزخ نيز از همان زمان كه خداوند عزّ و جلّ خلقش كرد، از ارواح كافران و گنهكاران خالى نبوده است.;

كانُوا يُحبّونَ أن يَكونَ في البَيتِ الشيءُ الداجِنُ ، مِثلَ الحَمامِ أو الدَّجَاجِ أو العَنَاقِ ، لِيعبَثَ بهِ صِبيانُ الجِنِّ و لا يَعبَثُونَ بصِبيانِهم .;

] مسلمانان] دوست داشتند كه پرندگان اهلى مانند كبوتر و مرغ را در خانه نگاه دارند تا كودكان جنّيان با آنها بازى كنند و به فرزندان ايشان نپردازند.;

إنّ المؤمنَ مَعْنيٌّ بمجاهَدةِ نَفسِهِ لِيغْلِبَها على هَواها ، فمَرّةً يُقيمُ أوَدَها و يُخالِفُ هَواها في مَحبةِ اللّه ِ ، و مَرّةً تَصْرَعُهُ نَفسُهُ فيَتّبِعُ هَواها ، فيَنْعَشُهُ اللّه ُ فَينْتَعِشُ و يُقيلُ اللّه ُ عَثْرَتَهُ فيَتَذكّرُ .;

همانا مؤمن، به پيكار با نفْس خويش اهتمام مى ورزد، تا بر خواهش آن چيره شود. گاه، كجى نفْس را راست مى كند و در راه محبّت خدا با خواهشهاى نفسانى مى ستيزد و گاهى هم نفْس ، او را به زمين مى زند و او پيرو خواهشهاى آن مى شود؛ اما خداوند او را از جا بلند مى كند و او بلند مى شود و خداوند از لغزشش مى گذرد و او نيز متنبّه مى شود.;

لا فَضيلةَ كالجِهادِ ، و لا جِهادَ كمُجاهَدةِ الهوى .;

هيچ فضيلتى چون جهاد نيست و هيچ جهادى مانند مبارزه با هواى نفس نمى باشد .;

إنّي ضَعيفُ العَملِ قَليلُ الصّلاةِ قليلُ الصَّومِ ، و لكنْ أرْجو أنْ لا آكُلَ إلاّ حَلالاً، و لا أنْكِحَ إلاّ حَلالاً ـ ; و أيُّ جِهادٍ أفْضَلُ مِن عِفَّةِ بَطْنٍ و فَرْجٍ ؟!;

من در عمل نا توانم و نماز و روزه كم به جا مى آورم اما سعى مى كنم جز حلال نخورم و جز با حلال نزديكى نكنم ـ فرمود ; چه جهادى برتر از پاك نگهداشتن شكم و شرمگاه؟!;

لَو أنَّ العِبادَ إذا جَهِلوا وَقَفوا لَم يَجْحَدوا ، و لَم يَكْفُروا .;

اگر بندگان، آن گاه كه نمى دانستند درنگ مى كردند، گرفتار انكار و كفر نمى شدند.;

إنَّ أهلَ النّارِ يَتَعاوَونَ فيها كما يَتعاوى الكِلابُ و الذِّئابُ ، ممّا يَلْقون مِن ألَمِ (أليمِ) العذابِ···كَليلةٌ أبْصارُهُم ، صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ ، مُسْوَدَّةٌ وجُوهُهُم ، خاسِئينَ فيها نادِمينَ .;

دوزخيان از شدّت دردى (دردناكى) كه از عذاب مى چشند، مانند سگ و گرگ زوزه مى كشند ··· چشمانشان كم سوست، كر و لال و كورند، چهره هايشان سياه است و در آتش رانده شده اند و پشيمانند.;