إنَّ اللّه َ تباركَ و تعالى يُبغِضُ الشّيخَ الجاهِلَ ، و الغَنيَّ الظَّلومَ ، و الفَقيرَ المُخْتالَ .;

خداوند تبارك و تعالى از پير مردِ نادان و توانگرِ ستمكار و تهيدستِ متكبّر نفرت دارد.;

قالَ موسى عليه السلام ; يا ربِّ ، أيُّ عِبادِكَ أبغَضُ إلَيكَ ؟ قالَ ; جِيفةٌ باللّيلِ بَطّالٌ بالنّهارِ .;

موسى عليه السلام عرض كرد; پروردگار من! كدام يك از بندگانت نزد تو مبغوض تر است؟ فرمود; آن كس كه در شب چون مرده مى افتد و در روز بي كار مى گردد.;

قالَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله لِجَبرئيلَ ; أيُّ البِقاعِ أبغَضُ إلَى اللّه ِ تعالى ؟ قالَ ; الأسْواقُ ، و أبغَضُ أهلِها إليهِ أوّلُهُم دُخولاً إلَيها و آخِرُهُم خُروجا مِنها .;

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به جبرئيل فرمود; كدامين مكان ها نزد خداوند متعال منفورتر است؟ جبرئيل گفت; بازارها و منفورترين بازارى نزد خدا كسى است كه زودتر از همه به بازار رود و ديرتر از همه آن را ترك كند.;

حَربُ علِيٍّ عليه السلام شَرٌّ مِن حربِ رسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله، و قالَ بعضُهُم ; حَربُ رسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله شَرٌّ مِن حربِ علِيٍّ عليه السلام ـ ; لا ، بَل حربُ عليٍّ عليه السلام شَرٌّ مِن حربِ رسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله··· و ساُخبِرُكَ عن ذلكَ؛ إنّ حَربَ رسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله لم يُقِرّوا بالإسلامِ ، و إنَّ حَربَ عليٍّ عليه السلام أقَرُّوا بالإسلامِ ثُمّ جَحَدوهُ .;

جنگندگان با على عليه السلام بدتر از كسانى هستند كه با پيامبر صلى الله عليه و آله جنگيدند و ديگرى گفت; جنگندگان با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بدتر از كسانى هستند كه با على عليه السلام جنگيدند ـ فرمود ; خير، بلكه جنگندگان با على عليه السلام بدتر از جنگندگان با پيامبر صلى الله عليه و آله هستند ··· اكنون علّتش را به شما مى گويم؛ جنگندگان با پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مسلمان نبودند، اما جنگندگان با على عليه السلام اقرار به اسلام كردند و سپس انكارش نمودند.;

كُلُّ عَينٍ باكيةٌ يومَ القيامةِ غيرَ ثلاثٍ ; عينٌ سَهِرَتْ في سبيلِ اللّه ِ ، و عينٌ فاضَتْ مِن خَشيَةِ اللّه ِ ، و عَينٌ غَضّتْ عن مَحارِمِ اللّه ِ .;

روز رستاخيز همه چشمها گريانند مگر سه چشم; چشمى كه در راه خدا شب را نخفته باشد، و چشمى كه از ترس خدا گريان شده باشد، و چشمى كه از محرّمات خدا فروهشته باشد.;

الغُلامُ لا يَجوزُ أمرُهُ في الشِّراءِ و البَيْعِ ، و لا يَخرُجُ مِن اليُتْمِ حتّى يَبلُغَ خَمسَ عَشَرةَ سَنةً ، أو يَحْتلِمَ ، أو يُشْعِرَ أو يُنبِتَ قبلَ ذلكَ .;

خريد و فروش توسط كودك جايز نيست و [پسر] از يتيمى به در نمى آيد مگر زمانى كه پانزده ساله شود، يا پيش از آن محتلم گردد و يا ريش و يا موى [در شرمگاه] درآورد.;

الجَارِيَةُ إذا بَلَغتْ تِسعَ سِنينَ ذَهَبَ عَنها اليُتمُ ، و زُوِّجَتْ و اُقِيمَتْ عَليها الحُدودُ التَّامَّةُ علَيها وَ لَها .;

دختر هنگامى كه به نه سالگى رسيد ، ديگر يتيم نيست و مى تواند ازدواج كند و حدود شرعى بر او قابل اجراست و خود نيز حقّ استيفا دارد [مانند استيفاى حقّ قذف] .;

إنَّ المؤمنَ يُبْتلى بكُلِّ بَليّةٍ و يَموتُ بكُلِّ مِيتةٍ ، إلاّ أنَّهُ لاَ يقتُلُ نَفسَهُ .;

مؤمن به هر بلايى گرفتار مى شود و به هر مرگى مى ميرد، امّا خود كشى نمى كند.;

إنَّ اللّه َ عزّ و جلّ لَيَتعاهَدُ المؤمنَ بالبلاءِ كما يَتعاهَدُ الرَّجُلُ أهلَهُ بالهَدِيّةِ مِن الغَيبةِ ، و يَحْميهِ الدُّنيا كما يَحْمي الطّبيبُ المريضَ .;

خداوند عزّ و جلّ مؤمن را با بلا و سختى مى نوازد، همچنان كه مرد خانه با آوردن هديه از سفر، خانواده خود را مى نوازد، و او را از دنيا پرهيز مى دهد، همچنان كه پزشك بيمار را پرهيز مى دهد .;

السّاعةُ الّتي تُباهِلُ فيها ما بينَ طُلوعِ الفَجرِ إلى طُلوعِ الشّمسِ .;

زمان مباهله، از طلوع فجر تا طلوع خورشيد است.;

ماكِسِ المُشْتَري ، فإنَّهُ أطيَبُ للنّفْسِ و إنْ أعطى الجَزيلَ ، فإنّ المَغبونَ في بَيعِهِ و شِرائِهِ غيرُ مَحمودٍ و لا مَأجورٍ .;

به خريدار اجازه دهيد چانه بزند؛ زيرا اگر زياد هم پول بدهد ، چانه زدن موجب آرامش و رضايت خاطر بيشترش مى شود؛ چه، كسى كه در خريد و فروشش مغبون شود نه كسى او را مى ستايد و نه مأجور است .;

إنَّ مِن أحَبِّ عِبادِ اللّه ِ إلى اللّه ِ المُفَتَّنَ التّوّابَ .;

از جمله محبوبترين بندگان نزد خداوند ، گنهكار توبه گر است.;

إنَّ اللّه َ تعالى أشَدُّ فَرَحا بتوبةِ عبدِهِ مِن رجُلٍ أضَلَّ راحِلَتَهُ و زادَهُ في ليلةٍ ظَلْماءَ فوجَدَها ، فاللّه ُ أشَدُّ فَرَحا بتَوبَةِ عبدِهِ مِن ذلكَ الرّجُلِ براحِلَتِهِ حِينَ وجَدَها .;

شاد شدن خداوند از توبه بنده اش بيشتر است تا شاد شدن مردى كه در شبى تار شتر و ره توشه خود را گم كند و سپس آن را بيابد. خداوند از توبه بنده خود شادتر مى شود تا آن مرد كه از پيدا كردن شتر خود شادمان مى گردد.;

إذا بَلَغتِ النّفسُ هذهِ ـ و أهْوى بيَدِهِ إلى حَلْقِهِ ـ لَم يَكُن للعالِمِ تَوبَةٌ ، و كانتْ للجاهلِ تَوبَةٌ .;

هر گاه جان به اين جا برسد عالِم [راهى براى ]توبه ندارد و جاهل دارد.;

كَفى بالنّدمِ تَوبَةً .;

براى توبه كردن پشيمانى كافى است.;

إسْتَرجِعْ سالِفَ الذُّنوبِ بشِدَّةِ النَّدمِ و كَثرَةِ الاسْتِغْفارِ .;

با پشيمانىِ شديد و آمرزش خواهىِ فراوان، گناهان گذشته را محو كن.;

لا يكونُ المؤمنُ جَبانا و لا حَريصا و لا شَحيحا .;

مؤمن نه ترسوست، نه آزمند و نه بخيل .;

مَن أعانَنا بلِسانِهِ على عَدُوِّنا ، أنطَقَهُ اللّه ُ بحُجَّتِهِ يَومَ موقِفِهِ بينَ يدَيهِ عزّ و جلّ .;

هر كس با زبان خود ، ما را در برابر دشمنمان يارى رساند ، در آن روزى كه [براى حسابرسى] در پيشگاه حق مى ايستد، خداوند عزّ و جلّ زبان او را به حجّت خويش گويا مى سازد.;

أشَدُّ الجَزعِ الصُّراخُ بالوَيْلِ و العَويلِ ، و لَطْمُ الوَجهِ و الصَّدرِ ، و جَزُّ الشَّعْرِ . و مَن أقامَ النّواحَةَ فقد تَركَ الصّبرَ .;

بدترين نوع بيتابى سر دادن فغان و شيون و زدن بر سر و سينه و كندن موهاست. كسى كه نوحه گرى به راه اندازد، شكيبايى را ترك كرده است.;

إذا دَخلَ أحدُكُم على أخيهِ في رَحْلِهِ فلْيَقعُدْ حيثُ يأمرهُ صاحبُ الرَّحْلِ ، فإنّ صاحبَ الرّحْلِ أعْرَفُ بِعَورَةِ بَيتِهِ مِن الدّاخلِ عليهِ .;

هرگاه يكى از شما به منزل برادر خود وارد مى شود بايد هر جا كه صاحب خانه گفت همان جا بنشيند؛ چون صاحب خانه به موقعيّت خانه خود آشناتر از ميهمان است.;