كانَ فيما ناجَى اللّه ُ به موسى عليه السلام ; ··· ما تَزَيَّنَ لي المُتَزَيِّنُونَ بمِثلِ الزُّهدِ في الدنيا عَمّا بِهِمُ الغِنى عنه .;

از جمله نجواهاى خداوند متعال با موسى عليه السلام اين بود ; . . . آراستگان ، خود را براى من به زيورى نياراستند كه همانند بى رغبتى به دنيا در آنچه بدان نياز ندارند، باشد .;

أكثِرْ ذِكرَ المَوتِ ، فإنّهُ لَم يُكثِرْ إنسانٌ ذِكرَ المَوتِ إلاّ زَهِدَ في الدنيا .;

زياد به ياد مرگ باش ؛ زيرا هيچ انسانى مرگ را بسيار ياد نكرد ، مگر آن كه به دنيا بى رغبت شد .;

أتى رَجُلٌ رسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يَستَأمِرُهُ في النِّكاحِ ، فقالَ ; نَعَم اِنْكِحْ ، و علَيكَ بذَواتِ الدِّينِ تَرِبَتْ يَداكَ .;

مردى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و در امر ازدواج از آن حضرت كسب تكليف و اجازه كرد . حضرت فرمود ; آرى، ازدواج كن و بر تو باد زنان متديّن ، خدايت خير دهد .;

لا شَفيعَ للمرأةِ أنجَحُ عِند رَبِّها مِن رِضا زَوجِها ، و لَمّا ماتَتْ فاطمةُ عليها السلام قامَ علَيها أميرُ المؤمنينَ عليه السلام و قالَ ; اللَّهُمَّ إنّي راضٍ عَنِ ابنَةِ نَبِيِّكَ ، اللّهُمّ إنّها قد أوحَشَتْ فَآنِسْها .;

براى زن، نزد پروردگارش شفيعى كارسازتر از خشنودى شوهرش نيست. وقتى فاطمه عليها السلام درگذشت، امير المؤمنين كنار آن بزرگوار ايستاد و گفت ; بار خدايا! من از دختر پيامبر تو راضى هستم ؛ خدايا! او اكنون تنهاست پس تو همدمش باش .;

ما أفادَ عَبدٌ فائدَةً خَيرا مِن زَوجَةٍ صالِحَةٍ ; إذا رَآها سَـرَّتْهُ ، و إذا غابَ عَنها حَفِظَتْهُ في نَفسِها و مالِهِ .;

آدمى ، سودى بهتر از همسر شايسته به چنگ نياورده است ؛ همسرى كه شوهرش با ديدن او خوشحال شود و هرگاه از وى دور شود در غيابش نگهبان خود و اموال او باشد .;

مَن قُسِمَ لَه الخُرقُ حُجِبَ عنه الإيمانُ .;

هر كه خشونت و درشتخويى قسمتش شود، از ايمان محروم مى مانَد.;

إنّ اللّه َ عزّ و جلّ أعطى المؤمنَ ثلاثَ خِصالٍ; العِزَّ في الدُّنيا و الدِّينِ ، و الفَلْجَ في الآخِرَةِ ، و المَهابةَ في صُدورِ العالَمينَ .;

خداوند عزّ و جلّ سه خصلت به مؤمن بخشيده است; عزّت در دنيا و دين، رستگارى در آخرت، و ابّهت در دلهاى جهانيان.;

إنّما المؤمنُ الّذي إذا رَضِيَ لَم يُدْخِلْهُ رِضاهُ في إثمٍ و لا باطلٍ ، و إذا سَخِطَ لَم يُخْرِجْهُ سَخَطُهُ مِن قولِ الحقِّ ، و المؤمنُ الّذي إذا قَدَرَ لم تُخْرِجْهُ قُدرتُهُ إلى التَّعدّي و إلى ما لَيس لَه بحقٍّ .;

مؤمن كسى است كه چون خشنود و سرخوش شود، خشنودى اش او را به گناه و باطل نكشاند و هر گاه به خشم آيد، خشمش او را از حق گويى دور نسازد، مؤمن كسى است كه اگر قدرت يابد، قدرتش او را به تجاوز و دست انداختن به آنچه حقّ او نيست نكشاند.;

المؤمنُ أصْلَبُ مِن الجَبلِ ، الجَبلُ يُسْتَقَلُّ مِنه ، و المؤمنُ لا يُسْتَقَلُّ مِن دِينِه شَيءٌ .;

مؤمن از كوه سخت تر است. از كوه كم مى شود اما از دين مؤمن چيزى كاسته نمى گردد.;

ثلاثٌ لم يَجعلِ اللّه ُ عزّ و جلّ لأحدٍ فيهنّ رُخْصةً; أداءُ الأمانةِ إلَى البَرِّ و الفاجرِ ، و الوفاءُ بالعَهدِ للبَرِّ و الفاجرِ ، و بِرُّ الوالِدَينِ بَرَّينِ كانا أو فاجِرَينِ;

سه چيز است كه خداوند عزّ و جلّ به هيچ كس در آنها اجازه اى نداده است; برگرداندن امانت به نيك و بد، وفا كردن به عهد و پيمان با نيك و بد، و نيكى كردن به پدر و مادر ، خوب باشند يا بد.;

لَم يَخُنْكَ الأمينُ ، و لكنِ ائْتَمَنتَ الخائنَ;

انسان امين به تو خيانت نكرده بلكه تو به خائن امانت سپرده اى.;

مَن عَرفَ مِن عبدٍ مِن عبيدِ اللّه كِذْبا إذا حَدّثَ و خِيانةً إذا ائْتُمنَ ثُمّ ائْتَمنَهُ على أمانةِ اللّه ِ كانَ حقّا علَى اللّه ِ عزّ و جلّ أنْ يَبْتَلِيَهُ فيها ، ثُمّ لا يُخْلِفَ علَيهِ و لا يَأجُرَهُ;

اگر كسى دروغى از بنده اى از بندگان خدا بشنود و خيانتى از او ببيند و با اين حال، او را بر امانت خدا، امين قرار دهد، سزاوار است كه خداوند عزّ و جلّ او را درباره اين امانت [كه به خائن سپرده ]گرفتار سازد و عوض و پاداشى هم [در برابر آن امانت از دست رفته] به وى ندهد.;

مَنِ ائْتَمنَ غيرَ مُؤتَمَنٍ فلا حُجّةَ له علَى اللّه ِ;

كسى كه غير امين را امين و معتمد شمارد، حجّتى بر خدا ندارد.;

حتّى إذا بلغَ الصَّلاةَ علَيهِ قالَ هِبَةُ اللّه ِ ; يا جَبرئيلُ ، تقدّمْ فصَلِّ على آدمَ، فقالَ لَه جَبرئيلُ عليه السلام ; يا هِبةَ اللّه ِ ، إنّ اللّه َ أمَرَنا أنْ نَسجُدَ لأبيكَ في الجنّةِ ، فليس لنا أنْ نَؤُمَّ أحَدا مِن وُلدِهِ .;

تا آن كه نوبت نماز خواندن بر [جنازه ]آدم رسيد، هبة اللّه گفت; اى جبرئيل! جلو برو و بر آدم نماز بخوان. جبرئيل عليه السلام به او گفت; اى هبه اللّه ! خداوند به ما دستور داد كه در بهشت بر پدرت سجده آوريم، پس ما را نسزد كه بر هيچ يك از فرزندانش امامت كنيم.;

ما خَلقَ اللّه ُ عزّ و جلّ خَلْقا أكرمَ علَى اللّه ِ عزّ و جلّ مِن المؤمنِ ؛ لأنّ الملائكةَ خُدّامُ المؤمنينَ .;

خداوند عزّ و جلّ هيچ آفريده اى را نيافريد كه از مؤمن نزد خداوند عزّ و جلّ گرامى تر باشد؛ زيرا فرشتگان، خدمتگزار مؤمنان هستند.;

البِرُّ و صَدَقةُ السِّرِّ يَنْفِيانِ الفَقرَ ، و يَزيدانِ في العُمرِ ، وَ يَدْفَعانِ عن سَبعينَ مِيتَةِ سُوءٍ .;

نيكى و صدقه دادن پنهانى، فقر را از بين مى برند، عمر را زياد و هفتاد مرگِ بد و ناگوار را دفع مى كنند.;

أربعٌ من كُنوزِ البِرِّ ; كِتْمانُ الحاجةِ ، و كِتْمانُ الصَّدقةِ ، و كِتْمانُ الوَجَعِ ، و كِتْمانُ المُصيبةِ .;

چهار چيز از گنجهاى نيكى است; نهان داشتن نياز، نهانى دادن صدقه، نهان داشتن درد، و نهان داشتن مصيبت.;

سُئلَ أميرُ المؤمنينَ عليه السلام ; كَمْ بينَ الحقِّ و الباطلِ ؟ فقالَ ; أربَعُ أصابِعَ ـ و وَضعَ أميرُ المؤمنينَ يدَهُ على اُذُنِهِ و عَينَيهِ ـ فقالَ ; ما رَأتْهُ عَيناكَ فهو الحقُّ ، و ما سَمِعَتْهُ اُذُناكَ فأكْثرُهُ باطلٌ .;

از امير المؤمنين سؤال شد; فاصله ميان حق و باطل چه اندازه است؟ فرمود; چهار انگشت . ـ امير المؤمنين دست خود را ميان گوش و چشم خود قرار داد ـ و فرمود; آنچه چشمانت ببيند حق است و آنچه گوشهايت بشنود بيشترش باطل است.;

سألَ الشّاميُّ ـ الّذي بعثَهُ معاويةُ ليسألَ أميرَ المؤمنينَ عليه السلام عمّا سألَ عنه ملِكُ الرُّومِ ـ الحسنَ بنَ عليٍّ عليه السلام; كَم بينَ الحقِّ و الباطلِ ؟ فقالَ عليه السلام ; أربَعُ أصابِعَ ، فما رَأيتَهُ بعينِكَ فهُو الحقُّ ، و قد تَسمَعُ باُذُنَيْكَ باطلاً كثيرا .;

مرد شامى ـ همو كه معاويه فرستادش تا پرسشهايى را كه پادشاه روم از وى پرسيده بود از امير المؤمنين عليه السلام بپرسد ـ از حسن بن على عليهما السلام پرسيد; فاصله حق و باطل چقدر است؟ فرمود; چهار انگشت، آنچه با چشم خود ديدى آن حق است، ولى با گوش خود باطل فراوان مى شنوى.;

إنَّ اللّه َ يُبغِضُ الفاحِشَ المُتَفَحِّشَ .;

خداوند از آدم بد زبان دشنام گوى نفرت دارد.;