لَو يَعلَمُ النّاسُ ما في زِيارَةِ قَبرِ الحُسَينِ مِنَ الفَضلِ لَماتُوا شَوقا ؛

اگر مردم مى دانستند در زيارت مزار امام حسين عليه السلام چه فضيلتى است از شوق آن مى مردند .

كانَ أثَرُ السُّجُودِ فِي جَميعِ مَواضِعِ سُجُودِهِ فَسُمِّىَ السَجّادُ لِذلِكَ ؛

اثر سجده در تمام مواضع هفت گانه سجده او نمايان بود ؛ از اين جهت «سجّاد» ناميده شد .

كانَ يُصَلّي صَلاةَ مُوَدِّعٍ يَرى أنَّهُ لايُصَلِّي بَعدَها أبَدَا ؛

امام سجّاد عليه السلام مانند كسى كه آخرين نماز خود را به جاى مى آورد ، نماز مى گزارد. او چنين مى ديد كه پس از آن هيچ گاه نماز نمى گزارد .

وَاللّه ِ يا جابِرُ! لَقَد أعطاني اللّه ُ عِلمَ ما كانَ و ما هُوَ كائِنٌ إلى يَومِ القِيامَةِ ؛

اى جابر! به خدا سوگند ، خداوند علم گذشته و آينده تا روز قيامت را به من عطا كرده است .

الكَمالُ كُلُّ الكَمالِ التَّفَقُّهُ فِي الدِّينِ و الصَّبرُ عَلَى النّائِبَةِ و تَقدِيرُ المَعيشَةِ ؛

همه كمال در شناخت عميق دين و شكيبايى در پيشامدها و اندازه نگه داشتن در زندگى است .

تَبَسُّمُ الرَّجُلِ في وَجهِ أخيهِ المُؤمِنِ حَسَنَةٌ ؛

لبخند آدمى به روى برادر دينى اش حسنه است .

خُذُوا الكَلِمَةَ الطَّيِّبَةَ مِمَّن قالَها و إن لَم يَعمَل بِها ؛

سخن نيك را از گوينده آن برگيريد ، اگر چه به آن عمل نكند .

مَن تَوَكَّلَ عَلَى اللّه ِ لايُغلَبُ و مَنِ اعتَصَمَ بِاللّه ِ لايُهزَمُ ؛

آن كه به خدا توكّل كند ، مغلوب نشود و آن كه به خدا توسّل جويد ، شكست نخورد .

ما ضُرِبَ عَبدٌ بِعُقُوبَةٍ أعظَمَ مِن قَسوَةِ القَلبِ ؛

هيچ بنده اى به كيفرى بزرگ تر از سختْ دلى كيفر نشد .

عَلَيكُم بِالصَّدَقَةِ فَبَكِّرُوا بِالصَّدَقَةِ فَإنَّها تُسَوِّدُ وَجهَ إبليسَ ؛

بر شما باد به صدقه دادن ! صبح زود صدقه بدهيد كه روى ابليس را سياه مى كند .

ما مِن نَكبَةٍ تُصِيبُ العَبدَ إلاّ بِذَنبٍ ؛

هيچ گرفتارى يى به بنده نمى رسد مگر به سبب گناه .

ما حَسَنَةُ الدُّنيا إلاّ صِلَةَ الإخوانِ و المَعارِفِ ؛

خوبىِ دنيا جز در پيوند با برادران و آشنايان نيست .

ما عُبِدَاللّه ُ بِشَى ءٍ أفضَلَ مِن عِفَّةِ بَطنٍ و فَرجٍ ؛

خداوند با چيزى برتر از پاكى شكم و دامن عبادت نشده است .

ايّاكَ و الكَسَلَ و الضَّجَرَ فَإنَّهُما مِفتاحُ كُلِّ شَرٍّ ؛

از تنبلى و بى حوصلگى بپرهيز كه اين دو كليد هر بدى اند .

قُولُوا لِلنّاسِ أحسَنَ ماتُحِبّونَ أن يُقالَ لَكُم ؛

با مردم نيكوتر از آنچه دوست داريد با شما سخن بگويند ، سخن بگوييد .

إنَّ عَلِيَّ بنَ الحُسَينِ عليه السلام قاسَمَ اللّه َ مالَهُ مَرَّتَينِ ؛

امام على بن حسين عليه السلام دارايى خود را دوبار در راه خدا تقسيم كرد .

إنَّ لِلقائِمِ غَيبَتَينِ يُقالُ لَهُ في إحداهُما هَلَكَ ولايُدرى في أيِّ وادٍ سَلَكَ ؛

قائم را دو غيبت است : در يكى از آنها (از بس طولانى است) درباره اش گفته مى شود: «او مُرد و معلوم نيست به كدام وادى رفته است !» .

يَظهَرُ في ثَلاثِمِأةِ و ثَلاثَةَ عَشَرَ رَجُلاً . . . رُهبانٌ بِاللَّيلِ اُسدٌ بِالنَّهارِ ؛

[امام زمان] با همراهى سيصد و سيزده مرد ، كه راهبان شب و شيران روزند ، ظهور مى كند .

كَأنّي بِأصحابِ القائمِ و قَد أحاطُوا بِما بَينَ الخافِقَينِ فَلَيسَ مِن شَى ءٍ إلاّ و هُوَ مُطيعٌ لَهُم ؛

گويا ياران قائم را مى بينم كه بر شرق و غرب عالم مسلّط شده اند و هيچ چيزى نيست مگر آن كه از آنها فرمان مى برد .

كانَ الحَسَنُ كَثيرَ الاِجتِهادِ فِي العِبادَةِ و التَّصَدُّقِ ؛

امام حسن عليه السلام در عبادت و صدقه دادن سخت كوش بود .