لا تُحَقِّرِ اللُّؤْلُؤةَ النَّفيسَةَ أنْ تَجْتَلِبَها مِن الكِبا الخَسيسَةِ ؛ فإنَّ أبي حَدّثَني قالَ ; سَمِعتُ أميرَ المؤمنينَ عليه السلام يقولُ ; إنّ الكَلِمَةَ مِن الحِكمَةِ لَتَتلَجْلَجُ في صَدرِ المُنافِقِ نِزاعا إلى مَظانِّها حتّى يَلْفِظَ بها، فيَسْمَعَها المؤمنُ فيكونَ أحقَّ بها و أهلها فيَلْقَفَها .;

بيرون كشيدن مرواريدى گرانبها از ميان زباله هاى كثيف را كارى پست و حقير مشمار ؛ زيرا پدرم فرمود ; شنيدم كه امير المؤمنين عليه السلام مى فرمايد ; سخن حكمت آميز، به عشقِ قرار گرفتن در جايگاه واقعى خود، در سينه منافق بى تابى مى كند، تا آن گاه كه بيرون افكنده شود و مؤمن كه بدان سزاوارتر و شايسته تر است، آن را مى شنود و مى ربايد.;

إنّهُ لَيُعْجِبُني الرّجُلُ أنْ يُدرِكَهُ حِلمُهُ عِندَ غَضَبِهِ .;

من از مردى كه هنگام خشم بردبارى كند، خوشم مى آيد .;

إيّاكَ يا بُنيَّ أنْ تُصاحِبَ الأحمَقَ أو تُخالِطَهُ ، و اهْجُرْهُ و لا تُحادِثْهُ ؛ فإنّ الأحمَقَ هُجْنَةٌ غائبا كانَ أو حاضِرا ، إنْ تَكَلَّم فضَحَهُ حُمقُهُ ، و إنْ سَكَتَ قَصُرَ بهِ عِيُّهُ ، و إنْ عَمِلَ أفسَدَ ، و إنِ اسْتُرعِيَ أضاعَ . لا عِلمُهُ مِن نَفْسِهِ يُغْنيهِ ، و لا عِلمُ غَيرهِ يَنْفَعُهُ ، و لا يُطيعُ ناصِحَهُ ، و لا يَستريحُ مقارِنُهُ ، تَوَدُّ اُمُّهُ أنّها ثَكَلَتْهُ ، و امْرَأتُهُ أنّها فَقَدتْهُ ، و جارُهُ بُعدَ دارِهِ ، و جَليسُهُ الوَحْدةَ مِن مُجالَسَتِهِ . إنْ كانَ أصْغَرَ مَن في المَجلِسِ أعْنى مَن فَوقَهُ ، و إنْ كانَ أكْبَرَهُم أفْسَدَ مَن دُونَهُ .;

فرزندم ! از همنشينى يا رفت و آمد با احمق بپرهيز و از او دورى كن و با وى همسخن مشو ؛ زيرا آدم احمق، غايب باشد يا حاضر ، پست و فرومايه است ؛ هرگاه زبان به سخن گشايد حماقتش او را رسوا كند و هرگاه خاموش شود به دليل ناتوانى در سخن گفتن باشد ، اگر كارى كند خرابى به بار آورد و چون مسؤوليتى به عهده گيرد آن را تباه سازد ، نه علم خودش به كار او مى آيد و نه دانش ديگران سودش مى رساند ، به سخن خيرخواه خود گوش نمى دهد، و همنشينش از دست او آسوده نيست ، مادرش آرزوى مرگ او را دارد و همسرش آرزوى از دست دادن او را و همسايه اش آرزوى رفتن از همسايگى اش را و همنشينش آرزوى خلاصى از همنشينى او را. اگر در مجلسى كمترين فرد مجلس باشد بالاتر از خود را به رنج افكند و اگر بالاترين فرد باشد فرو دستان خود را به فساد و تباهى كشاند .;

اللّهُمَّ أغْنِني عَن خَلْقِكَ ـ ; لَيس هكذا ، إنّما النّاسُ بالنّاسِ، و لكِنْ قُل ; اللّهُمَّ أغْنِني عن شِرارِ خَلْقِكَ .;

خدايا! مرا از بندگانت بى نياز گردان ـ فرمود ; اين طور نگو؛ زيرا مردم به هم نيازمندند؛ بلكه بگو ; خدايا! مرا از بدان خلقت بى نياز گردان .;

خَفِ اللّه َ تعالى لقُدْرَتِهِ علَيكَ ، و اسْتَحْيِ مِنهُ لِقُرْبِهِ مِنكَ .;

از خدا بترس، چون او بر تو تواناست و از او حيا كن، زيرا كه به تو نزديك است .;

إنّ في النّاسِ مَن خَسِرَ الدُّنيا و الآخِرَةَ ، يَتْرُكُ الدُّنيا للدُّنيا ، و يَرى أنَّ لَذّةَ الرِّئاسَةِ الباطِلَةِ أفْضَلُ مِن لَذّةِ الأمْوالِ و النِّعَمِ المُباحَةِ المُحَلَّلَةِ ، فيَتْرُكُ ذلكَ أجْمَعَ طَلَبا للرِّئاسَةِ .;

برخى مردمان، دنيا و آخرت را از دست مى دهند . دنيا را به خاطر دنيا وا مى گذارند و لذّت رياست باطل را برتر از لذّت اموال و نعمتهاى مباح و حلال مى دانند، و اين همه را براى دست يافتن به رياست رها مى كنند .;

و أَعوذُ بكَ مِن نَفْسٍ لا تَقْنَعُ و بَطْنٍ لا يَشْبَعُ ، و قَلبٍ لا يَخْشَعُ .;

خدايا! به تو پناه مى برم از نفسى كه قانع نمى شود و شكمى كه سير نمى گردد و دلى كه خاشع نمى شود .;

أمّا حَقُّ المُستَنصِحِ ; فَإِنَّ حَقَّهُ أن . . .تُكَلِّمَهُ مِنَ الكَلامِ بِما يُطيقُهُ عَقلُهُ ؛ فَإِنَّ لِكُلِّ عَقلٍ طَبَقَةً مِنَ الكَلامِ يَعرِفُهُ و يَجتَنِبُهُ .;

اما حقّ آن كه پند مى گيرد ; حقّ او آن است كه··· به او سخنى بگويى كه عقلش تاب آن را دارد ؛ زيرا براى هر سطح عقل ، طيفى از گفتار است كه آن را مى شناسد و از آن ، اجتناب مى كند.;

و اجْعَلْ جِهادَنا فيكَ ، و هَمَّنا في طاعَتِكَ ، و أخْلِصْ نِيّاتِنا في مُعامَلَتِكَ .;

جهاد ما را در راه خود قرار ده و كوشش ما را مصروف طاعت خود گردان و در معامله با خودت نيّتهايمان را خالص كن .;

فأمّا حقُّ اللّه ِ الأكبرُ علَيكَ فأنْ تَعْبُدَهُ، لا تُشْرِكَ بهِ شَيئا ، فإذا فَعلْتَ ذلكَ بإخْلاصٍ جَعلَ لكَ على نَفسِهِ أنْ يَكْفِيَكَ أمْرَ الدُّنيا و الآخِرَةِ .;

حقّ خداوند بزرگ بر تو اين است كه او را بپرستى و شريكى برايش قائل نشوى، اگر از روى اخلاص چنين كنى ، [او خود] كار دنيا و آخرت تو را كفايت مى كند.;

اللّهُمَّ صلِّ على محمّدٍ و آلِ محمّدٍ ، و اجْعَلْنا مِمَّن جاسُوا خِلالَ دِيارِ الظّالِمينَ ، و اسْتَوْحَشوا مِن مُؤانَسَةِ الجاهِلينَ ، و سَمَوا إلى العُلُوِّ بنُورِ الإخْلاصِ .;

خدايا! بر محمّد و خاندانش درود فرست و ما را از كسانى قرار ده كه خانه هاى ستمگران را [براى نابود كردن آنها ]مى كاوند و از همدمى با نادانان مى گريزند و با روشنايى اخلاص به سوى مراتب عالى بالا مى روند.;

الحَمْدُ للّه ِ الَّذي خَلَقَ اللّيلَ و النهارَ بِقوَّتِه ، وَ ميّزَ بَينَهُما بِقُدرَتهِ، و جَعَلَ لِكُلِّ واحِدٍ مِنهُما حدّا مَحدُوداً و أمَداً مَمدُوداً، يُولِجُ كُلَّ واحدٍ مِنهُما في صَاحِبِه، وَ يُولِجُ صُاحِبَهُ فِيهِ بتقديرٍ مِنهُ لِلعِبادِ فيما يَغذُوهم بِه و يُنشِئُهم عليهِ .;

سپاس خدايى را كه شب و روز را به قدرت خود آفريد و آن دو را از هم جدا ساخت و براى هر يك مرزى معيّن و زمانى مشخص قرار داد. اين را در آن فرو مى برد و آن را در اين و هر يك را به اندازه تا بندگان را روزى و پرورش دهد.;

أيُّها الخَلْقُ المُطيعُ الدّائبُ السَّريعُ ، المُتَرَدِّدُ في مَنازِلِ التَّقْديرِ ، المُتَصَرِّفُ في فَلَكِ التَّدْبيرِ ، آمَنْتُ بمَن نَوّرَ بكَ الظُّلَمَ ، و أوْضَحَ بكَ البُهَمَ ، و جَعلَكَ آيةً مِن آياتِ مُلْكِهِ .;

اى آفريده فرمانبَر و اى رونده شتابان ، كه در منزلهاى معيّن، آمد و شد دارى و در فلك تدبير و نظم مى چرخى! به آن كه تاريكيها را به سبب تو روشن كرد و ظلمتها را به نور تو زدود و تو را نشانه اى از نشانه هاى پادشاهى خويش قرار داد، ايمان آوردم .;

ابنَ آدَمَ ، لا تَزالُ بخَيرٍ ··· ما كانَ الخَوفُ لكَ شِعارا و الحُزنُ دِثارا .;

اى فرزند آدم ! تا زمانى كه ترس [از خدا] جامه زيرين تو باشد و اندوه بالاپوشت پيوسته در خير و خوبى خواهى بود .;

رأيتُ الخَيرَ كُلَّهَ قدِ اجْتَمَعَ في قَطْـعِ الطَّمَـعِ عَمّـا في أيْـدي النّاسِ .;

همه خوبيها را در بر كندن چشم طمع از مال و منال مردم ، فراهم ديدم .;

الخَيرُ كُلُّهُ صِيانَةُ الإنْسانِ نَفْسَهُ .;

همه خير و خوبى در خويشتن دارى است .;

قال رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ; أ لا اُخبِرُكُم بما يكونُ بهِ خَيرُ الدُّنيا و الآخِرَةِ ، و إذا كُرِبْتُم و اغْتَمَمْتُم دَعَوتُمُ اللّه َ ففَرّجَ عَنكُم؟! قالوا ; بلى ، يا رسول اللّه . قالَ ; لا إلهَ إلاّ اللّه ُ ربُّنا لا نُشرِكُ بهِ شَيئا ، ثُمَّ ادْعوا بما بَدا لَكُم .;

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود ; آيا به شما خبر ندهم كه خير دنيا و آخرت در چيست و هرگاه افسرده و غمگين شديد و خدا را خوانديد او غمتان را بزدايد؟! عرض كردند ; چرا، اى پيامبر خدا. فرمود; بگوييد; «لا إلهَ إلاّ اللّه ُ، ربُّنا لا نشرك به شيئا (معبودى جز خدا نيست . او پروردگار ماست و چيزى را شريك او نمى دانيم)». و سپس آنچه مى خواهيد از خدا بطلبيد.;

بِسْمِ اللّه ِ الرّحمنِ الرّحيمِ ، أمّا بَعدُ ، فإنَّ مَن طَلَبَ رِضا اللّه ِ بسَخَطِ النّاسِ كَفاهُ اللّه ُ اُمورَ النّاسِ ، و مَن طَلَبَ رِضا النّاسِ بسَخَطِ اللّه ِ و كَلَهُ اللّه ُ إلى النّاسِ ، و السّلامُ .;

به نام خداوند بخشنده مهربان . اما بعد، كسى كه در راه خشنود كردن خدا، از خشم مردم پروايى نداشته باشد ، خداوند او را از امور مردم بى نياز گرداند و خود، كفايتش كند. و هر كه براى جلب خشنودى مردم، خدا را به خشم آورد ، خداوند او را به مردم وا گذارد ، و السلام .;

خَيرُ مَفاتيحِ الاُمورِ الصِّدقُ ، و خَيرُ خَواتيمِها الوَفاءُ .;

بهترين سرآغاز كارها، راستى است و بهترين سرانجام آنها، وفادارى .;

اللّهُمَّ إنّي أسْتَخيرُكَ بعِلْمِكَ ، فصَلِّ على محمّدٍ و آلهِ ، و اقْضِ لي بالخِيَرَةِ ، و ألْهِمْنا مَعرِفَةَ الاخْتِيارِ ، و اجْعَلْ ذلكَ ذَريعةً إلى الرِّضا بما قَضَيْتَ لَنا ، و التَّسْليمِ لِما حَكَمْتَ ، فأزِحْ عنّا رَيْبَ الارْتِيابِ ، و أيِّدْنا بيَقينِ المُخْلصينَ .;

بار خدايا ! من به سبب دانايى تو [به خير و شر] از تو خير و نيكى درخواست مى كنم . پس بر محمّد و خاندان او درود فرست و خير و نيكى را برايم مقدّر فرما و شناختِ انتخاب كردن را به ما الهام فرما و آن را وسيله خشنودى به آنچه براى ما مقدّر كرده اى و سر فرود آوردن به آنچه حكم نموده اى ، قرار ده و نگرانى شكّ و دو دلى را از ما دور كن و ما را با يقين مخلصان تأييد و يارى فرما.;