الدُّعاءُ يَدفَعُ البَلاءَ النّازِلَ وَ ما لَم يَنزِلْ .;

دعا ، بلاى نازل شده و نازل نشده را دفع مى كند .;

الدُّعاءُ بَعدَ ما يَنزِلُ البَلاءُ لا يُنتَفَعُ بِهِ .;

دعا كردن بعد از نازل شدن بلا، ]چندان] فايده اى ندارد .;

لا تَجعَلْني مِمَّن يُبطِرُهُ الرَّخاءُ و يَصرَعُهُ البلاءُ ، فلا يَدعُوَكَ إلاّ عِندَ حُلولِ نازِلَةٍ ، و لا يَذكُرَكَ إلاّ عِندَ وُقوعِ جائحَةٍ ، فَيصرَعُ لَكَ خَدَّهُ ، و تُرفَعُ بالمَسألَةِ إلَيكَ يَدُهُ .;

مرا از آنان قرار مده كه خوشى، سرمستشان مى كند و بلا و گرفتارى، از پايشان در مى آورد . اينان فقط زمانى تو را مى خوانند كه گرفتار شوند و تنها هنگامى به ياد تو مى افتند كه به مصيبتى سخت دچار گردند ؛ در اين هنگام در برابر تو به خاك مى افتند و دست خواهش به سويت دراز مى كنند .;

مَن لم يَرجُ النّاسَ في شيءٍ و رَدَّ أمرَهُ إلى اللّه ِ عزّ و جلّ في جميعِ اُمورِهِ استَجابَ اللّه ُ عزّ و جلّ لَهُ في كلِّ شيءٍ .;

هر كه در هيچ كارى به مردم اميد نبندد و همه كارهاى خود را به خداوند عزّ و جلّ وا گذارد، خداوند هر خواسته اى كه او داشته باشد اجابت كند .;

المؤمنُ مِن دُعائهِ على ثلاثٍ; إمّا أن يُدَّخَرَ لَهُ ، و إمّا أن يُعَجَّلَ لَهُ ، و إمّا أن يَدْفَعَ عَنهُ بَلاءً يُريدُ أن يُصِيبَهُ .;

دعاى مؤمن از سه حال خارج نيست ; يا برايش ذخيره مى گردد ، يا در دنيا برآورده مى شود ، يا بلايى را كه مى خواهد به او برسد، دفع مى كند .;

ما مِن عملٍ بَعد معرفةِ اللّه ِ جلّ و عزّ و معرفةِ رسولِهِ صلى الله عليه و آله أفضلَ مِن بُغْضِ الدنيا ··· حُبُّ النساءِ ، و حبُّ الدنيا ، و حُبُّ الرئاسةِ ، و حُبُّ الراحةِ ، و حبُّ الكلامِ ، و حبُّ العُلوِّ ، و الثَّروةِ ، فصِرْنَ سَبعَ خصالٍ ، فاجتَمَعنَ كُلُّهُنَّ في حُبِّ الدنيا ، فقالَ الأنبياءُ و العلماءُ بعدَ معرِفَةِ ذلكَ ; حُبُّ الدنيا رَأسُ كلِّ خطيئةٍ .;

بعد از شناخت خداوند عزّ و جلّ و شناخت پيامبر او صلى الله عليه و آله هيچ عملى بهتر از بغض و نفرت از دنيا نيست . . . زن دوستى ، دنيا دوستى، رياست طلبى ، تن آسايى ، شهوت كلام، و عشق به مقام و ثروت . همه اين هفت خصلت در دنيا دوستى جمع شده است . از اين رو ، پيامبران و عالمان ، بعد از شناخت اين مطلب ، گفتند كه ; دنيا دوستى سرچشمه هر گناهى است .;

مَن أعظَمُ الناسِ خَطَراً ؟ ـ ; مَن لَم يَرَ الدنيا لنفسِهِ خَطراً .;

كسى كه دنيا را براى خويش مايه ارج و منزلت نداند .;

مَن تَعَزَّى عن الدنيا بثَوابِ الآخِرَةِ فقد تَعَزَّى عن حقيرٍ بِخَطيرٍ ، و أعظَمُ مِن ذلكَ مَن عَدَّ فائتَها سلامةً نالَها و غنيمةً اُعينَ عليها .;

كسى كه از دنيا به ثواب آخرت روى آورد ، از چيزى بى مقدار به امرى ارزشمند روى آورده است و مهمتر از او كسى است كه از دست رفته دنيا را سلامت و نعمتى بداند كه به آن رسيده و غنيمتى شمارد كه به آن دست يافته است .;

مِن هَوانِ الدنيا على اللّه ِ تعالى أنَّ يحيى بنَ زكريّا اُهدِيَ رأسُهُ إلى بَغِيٍّ في طَسْتٍ مِن ذَهَبٍ فيهِ تَسلِيةٌ لحُرٍّ فاضِلٍ يرى الناقصَ الدَّنيَّ يَظفِرُ من الدنيا بالحظِّ السَّنيِّ ، كما أصابَت تلكَ الفاجِرَةُ تِلكَ الَهدِيَّةَ العَظيمةَ .;

در بى ارزشى و پستى دنيا نزد خداوند متعال همين بس كه سر بريده يحيى بن زكريّا در تشتى زرّين، به فاحشه اى هديه شد . اين خود مايه تسلاّى آزاد مرد با فضيلتى است كه مشاهده كند چگونه يك فرد دون مايه و پست، به بهره اى وافر از دنيا دست مى يابد ، چنان كه آن زن بد كاره به آن تحفه گرانسنگ دست يافت .;

و اللّه ِ ما الدُّنيا و الآخِرَةُ إلاّ كَكِفَّتَيِ المِيزانِ ، فأيُّهما رَجَحَ ذَهَبَ بالآخَرِ .;

به خدا قسم دنيا و آخرت همانند دو كفه ترازويند، هر كدام پايين آيد ديگرى بالا رود.;

إنّ جميـعَ ما طَلَعَتْ علَيهِ الشمسُ في مَشارِقِ الأرضِ و مَغارِبِها، بَحرِها ، و بَرِّها ، و سَهْلِها ، و جَبَلِها ، عندَ وَلِيٍّ مِن أولياءِ اللّه ِ و أهلِ المَعرفةِ بحقِّ اللّه ِ كَفَيْءِ الظِّلالِ .;

هر آنچه در زير اين آفتاب است، از شرق و غرب عالم و از دريا و خشكى و از دشت و كوه، نزد دوستان خدا و آنان كه به حقّ خداوند معرفت دارند ، همچون حركت سايه هاست .;

مَن لَم يَتَعَزَّ بعَزاءِ اللّه ِ تَقَطَّعَتْ نفسُهُ عَلَى الدنيا حَسَراتٍ .;

هر كه دلدارى خدا به او آرامش نبخشد، از حسرتهاى دنيا، جانش به لب آيد .;

مَن لم يَعرِفْ داءَهُ أفسَدَهُ دَواؤهُ .;

هر كه درد خود را نشناسد دوايش [كه از پيش خود مى خورد] او را تباه كند .;

أستَغفِرُكَ مِن كُلِّ لَذَّةٍ بغَيرِ ذِكرِكَ ، و مِن كُلِّ راحَةٍ بِغَيرِ اُنسِكَ ، و مِن كلِّ سُرورٍ بغَيرِ قُربِكَ ، و مِن كُلِّ شُغلٍ بغَيرِ طاعَتِكَ .;

از هر لذّتى جز [لذّت ]ياد تو و از هر آسايشى جز [آسايش] انس با تو و از هر سُرورى جز [سُرور] قرب تو و از هر كارى جز طاعت تو ، از تو آمرزش مى طلبم .;

إلهي ، ما ألَذَّ خَواطِرَ الإلهامِ بِذِكرِكَ على القُلوبِ ، و ما أحلى المَسيرَ إلَيكَ بالأوهامِ في مَسالِكِ الغُيوبِ ! .;

الهى! چه لذّتبخش است گذر نام و ياد تو بر دلها، و چه شيرين است ره پيمودن به سوى تو با وهمها در گذرگاههاى غيبها (نهان ها) .;

اللّهُمَّ صَلِّ على محمّدٍ و آلِ محمّدٍ و اجعَلْنا مِنَ الذينَ اشتَغَلُوا بِالذِّكرِ عَنِ الشَّهَواتِ ، و خالَفُوا دَواعِيَ العِزَّةِ بواضِحاتِ المَعرِفَةِ ، و قَطَعُوا أستارَ نارِ الشَّهَواتِ بنَضْحِ ماءِ التوبةِ ، و غَسَلُوا أوعِيَةَ الجَهلِ بصَفوِ ماءِ الحياةِ .;

خدايا! بر محمّد و آل محمّد درود فرست و ما را از كسانى قرار ده كه با ياد تو از خواهشهاى نفسانى باز ماندند و به سبب معرفت دقيق با انگيزه هاى قدرت طلبى مخالفت كردند و پرده هاى آتش شهوتها را با ريختن آب توبه از هم دريدند و ظرفهاى نادانى را با آب زلال زندگى شستند .;

يا مَن ذِكرُهُ شَرَفٌ للذاكِرينَ ، و يا مَن شُكرُهُ فَوزٌ للشاكِرينَ ، و يا مَن طاعَتُهُ نجاةٌ للمُطِيعِينَ ، صَلِّ على محمّدٍ و آلِهِ ، و اشغَلْ قُلوبَنا بِذِكرِكَ عن كُلِّ ذِكرٍ .;

در دعا ـ گفت ; اى آن كه يادش مايه شرافت و بزرگى ياد كنندگان است، و اى آن كه سپاس گزارى اش موجب دست يافتن سپاسگزاران [بر نعمتها ]است، و اى آن كه فرمانبردارى اش سبب نجات فرمانبرداران است ! بر محمّد و آل او درود فرست و با ياد خود دلهاى ما را از هر ياد ديگرى باز دار .;

إلهي ، أنْتَ قُلتَ و قولُكَ الحَقُّ ··· «فَاذْكُرُونِي أذْكُرْكُمْ» فَأمَرتَنا بِذِكرِكَ و وَعَدتَنا علَيهِ أن تَذكُرَنا تَشريفاً لَنا و تَفخيماً و إعظاماً ، و ها نحنُ ذاكِرُوكَ كما أمَرتَنا، فَأَنجِزْ لنا ما وَعَدتَنا يا ذاكِرَ الذاكِرينَ .;

الهى! تو گفته اى و گفته ات راست است ، كه ; . . . «مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم» ؛ ما را به ياد خودت فرمان دادى و وعده نمودى كه در قبال آن ما را ياد كنى و اين سان جامه تشريف و تفخيم و بزرگداشت بر قامت ما پوشاندى . اينك ، همچنان كه فرمان داده اى ، تو را ياد مى كنيم و تو نيز به و عده اى كه به ما داده اى وفا كن ، اى كسى كه به يادِ ياد كنندگان [خود] هستى .;

و جَعَلتَ لنا عَدُوّاً يَكيدُنا ··· اللّهُمَّ فَاقهَر سُلطانَهُ عنّا بسُلطانِكَ ، حتّى تَحبِسَهُ عنّا بكَثرَةِ الدُّعاءِ لَكَ ، فَنصْبِحَ مِن كَيدِهِ في المَعصومينَ بِكَ .;

و او (شيطان) را دشمن حيله گر و فريبنده ما قرار دادى . . . بار خدايا! پس ، با قدرت خود، چيرگى او را از ما دور گردان، تا اينكه با دعاهاى بسيار به درگاه تو، او را از ما باز دارى و در زمره كسانى قرار گيريم كه به كمك تو [ از شرّ او] مصون مانده اند .;

اللّهُمَّ صَلِّ على محمّدٍ و آلِهِ ، و نَبِّهني لِذِكرِكَ في أوقاتِ الغَفلَةِ ، و استَعمِلْني بطاعَتِكَ في أيّامِ المُهْلَةِ ، و انهَجْ لِي إلى مَحَبَّتِكَ سَبيلاً سَهْلَةً أكمِلْ لِي بها خَيرَ الدُّنيا و الآخِرَةِ .;

خدايا! بر محمّد و خاندان او درود فرست و در اوقات غفلت مرا متوجّه ياد خود گردان و در روزگار مهلت (زندگانى دنيا) در طاعت خود به كارم گير و راهى هموار به سوى محبّت خود، براى من آشكار ساز و به وسيله آن محبّت، خير دنيا و آخرت را به طور كامل عطايم فرما .;