انتظارُ الفَرَجِ مِن أعظمِ الفَرَجِ .;

انتظار فرج، خود بزرگترين فرج است.;

إذا قامَ قائمُنا أذْهَبَ اللّه ُ عن شِيعتِنا العاهَةَ ، و جَعلَ قلوبَهُم كَزُبَرِ الحديدِ ، و جَعلَ قُوّةَ الرّجُلِ مِنهُم قُوّةَ أربَعينَ رجُلاً ، و يكونونَ حُكّامَ الأرضِ و سَنامَها .;

زمانى كه قائم ما قيام كند، خداوند آفت را از شيعيان ما مى زدايد و دلهاى آنان را چون پاره هاى آهن [سخت و تزلزل ناپذير] مى كند و هر مرد آنان را قدرت چهل مرد مى دهد. آنان فرمانروا و سالار جهان خواهند بود.;

اللَّهُمَّ اجعلنِي مِن جُندِكَ فَإنَّ جُندَكَ هُمُ الغالبون .;

خدايا! مرا از سپاهت قرار ده ، كه سپاه تو چيره اند.;

اعْلَموا أنَّهُ مَنِ اشْتاقَ إلى الجَنَّةِ سارَعَ إلى الحَسَناتِ ، و سَلا عنِ الشَّهَواتِ ، و مَن أشْفَقَ مِن النّارِ بادَرَ بالتَّوبةِ إلى اللّه ِمِن ذُنوبِهِ ، و راجَعَ عنِ المَحارِمِ .;

بدانيد كه هر كس مشتاق بهشت باشد، به سوى خوبيها مى شتابد و از خواهشهاى نفس كناره مى گيرد و هر كه از آتش بترسد، از گناهان خود، به درگاه خداوند، زود توبه مى بَرَد و از حرامهاى الهى باز مى گردد.;

علَيكَ بالقُرآنِ ، فإنَّ اللّه َ خَلـقَ الجَنّـةَ ··· و جَعلَ دَرَجاتِها على قَدْرِ آياتِ القُرآنِ ، فمَن قَرأَ القُرآنَ قالَ لَهُ ; إقْرَأْ و ارْقَ ، و مَن دَخـلَ مِنهُمُ الجَنّةَ لَم يَكُنْ في الجَنّةِ أعلى دَرَجـةً مِنهُ ما خـلا النَّبِيّونَ و الصِّدِّيقـونَ .;

بر تو باد قرآن؛ زيرا خداوند بهشت را آفريد ··· و درجات آن را به اندازه آيات قرآن قرار داد. پس هر كه قرآن بخواند، قرآن به او مى گويد; بخوان و بالا رو. و هر كس از اين افراد وارد بهشت شود در آن جا كسى بلند مرتبه تر از او نخواهد بود مگر پيامبران و صدّيقان.;

معاشِرَ شيعتِنا ، أمّا الجنّةُ فلَن تَفوتَكُم سَريعا كانَ أو بَطيئا، و لكنْ تَنافَسُوا في الدَّرَجاتِ .;

اى شيعيان ما! شما بهشت را هرگز از دست نمى دهيد، چه شتاب كنيد و چه كندى، اما براى رسيدن به درجات آن با هم رقابت كنيد.;

أمّـا حـقُّ جارِكَ فحِفْظُهُ غائبا ، و إكْرامُهُ شاهِدا ، و نُصْرَتُهُ إذا كانَ مَظلوما ، و لا تَتَّبِـعُ لَهُ عَورَةً ، فإنْ عَلِمتَ علَيهِ سُوءا سَتَرْتَهُ علَيهِ ، و إنْ عَلِمتَ أنَّهُ يَقْبَلُ نَصيحَتَكَ نَصَحتَهُ فيما بَينَكَ و بَينَهُ ، و لا تُسْلِمُـهُ عِند شَديدةٍ ، و تُقِيلُ عَثْرَتَهُ ، و تَغْفِـرُ ذَنْبَـهُ ، و تُعاشِـرُهُ مُعاشَـرَةً كَريمَـةً .;

اما حق همسايه ات اين است كه در غياب او آبرويش را حفظ كنى و در حضورش او را احترام نهى. اگر به او ستمى شد ياريش رسانى، دنبال عيبهايش نباشى، اگر بدى از او ديدى بپوشانى، اگر بدانى كه پند و اندرز تو را مى پذيرد او را در نهان نصيحت كنى، در سختيها رهايش نكنى، از لغزشش درگذرى، خطايش را ببخشى و با او بزرگوارانه معاشرت كنى.;

اللّهُمَّ إنّي أسْألُكَ أنْ تَملَأَ قلبي حُبّا لكَ ، و خَشْيَةً مِنكَ ، و تَصْديقا لكَ ، و إيمانا بكَ ، و فَرَقا مِنكَ ، و شَوْقا إلَيكَ .;

الهى! از تو مى خواهم كه دلم را از محبّت به خودت و بيم از خودت و باور به خودت و ايمان به خودت و هراس از خودت و شوق به خودت ما لا مال كنى.;

إلهي، لو قَرَنْتَني بالأصْفادِ، و مَنَعْتَني سَيْبَكَ مِن بينِ الأشْهادِ··· ما قَطَعْتُ رجائي مِنكَ، و لا صَرَفْتُ وَجْهَ تَأْميلي لِلعَفْوِ عنكَ و لا خَرجَ حُبُّكَ مِن قلبي .;

الهى! اگر مرا به بند كشى و بخشش خود را ميان همه از من دريغ دارى ··· اميدم را از تو بر نكنم و روى آرزويم را از گذشت تو برنگردانم و حبّ تو از دلم بيرون نرود.;

إنَّ الحَسَنَ بنَ عَليِّ بنِ أبي طالِبٍ عليه السلام كانَ أعبَدَ الناسِ في زَمانِهِ وَ أزهَدَهُم وَ أفضَلَهم، وَ كانَ إذا حَجَّ حجَّ ماشيا وَ رُبَّما مَشى حافيا ، وَ كانَ إذا ذُكِرَ المَوتُ بَكى ، وَ إذا ذُكِرَ القَبرُ بَكى ، وَ إذا ذُكِرَ البَعثُ وَ النُشورُ بَكى ، وَ إذا ذُكِرَ المَمَرُّ عَلى الصِّراطِ بَكى ، وَ إذا ذُكِرَ العَرضُ عَلى اللّه ِ تَعالى ذِكرُه شَهِقَ شَهقَةً يُغشى عَلَيهِ مِنها ، وَ كانَ إذا قامَ في صَلاتِهِ تَرتَعِدُ فَرائِصُهُ بَينَ يَدي رَبِّهِ عزّ و جلّ ، وَ كانَ إذا ذُكِرَ الجَنَّةُ وَ النارُ اضطَرَبَ اضطِرابَ السَّليمِ وَ سأل اللّه َ تعالى الجَنَّةَ وَ تَعوذُ بِهِ مِنَ النَّارِ .;

حسن بن على بن ابى طالب عليهما السلام عابدترين و زاهدترين و با فضيلت ترين مردم روزگار خود بود . هرگاه حج مى رفت پياده و گاه با پاى برهنه مى رفت ؛ هرگاه سخن از مرگ به ميان مى آمد مى گريست ؛ هرگاه سخن از قبر به ميان مى آمد مى گريست ؛ هرگاه سخن از قيامت و رستاخيز به ميان مى آمد مى گريست ؛ هرگاه از گذشتن بر صراط ياد مى شد مى گريست ؛ هرگاه از حاضر شدن در دادگاه عدل الهى سخن به ميان مى آمد ، چنان صيحه اى مى زد كه بر اثر آن از هوش مى رفت ؛ هرگاه به نماز مى ايستاد بدنش در پيشگاه پروردگارش عزّ و جلّ ، مى لرزيد ؛ هرگاه از بهشت و دوزخ سخن به ميان مى آمد ، مانند مار گزيده به خود مى پيچيد و بهشت را از خداوند مسئلت مى كرد و از آتش دوزخ به او پناه مى برد.;

فَلَمّا وُلِدَ الحُسَينُ عليه السلام أوحى اللّه تَعالى إلى جَبرَئيلَ عليه السلام أنَّهُ قَد وُلِدَ لُِمحَمَّدٍ ابن فاهبِط إلَيهِ فَهَنِّئْهُ وَ قُل لَهُ إنَّ عَليّا مِنكَ بِمَنزِلَةِ هارونَ مِن موسى فَسمِّهِ بِاسمِ ابنِ هارونَ فَهَبَطَ جَبرَئيلُ عليه السلام فَهَنَّاهُ مِنَ اللّه ِ تَعالى ثُمَّ قالَ ; إنَّ اللّه َ عزّ و جلّ يَأمُرُكَ أن تُسَمّيهِ بِاسمِ ابنِ هارونَ ، فَقالَ وَ ما كانَ اسمُهُ ؟ قالَ ; شُبَيرا ، قالَ ; سَمِّهِ الحُسَينَ .;

چون حسين عليه السلام زاده شد ، خداوند متعال به جبرئيل وحى فرمود كه ; براى محمّد صلى الله عليه و آله پسرى متولّد شده است ، نزد او برو و شاد باش بگو ، و به او بگو كه على براى تو به منزله هارون براى موسى است . پس ، طفل را به نام پسر هارون نامگذارى كن . جبرئيل عليه السلام فرود آمد و از جانب خداوند متعال به پيامبر تبريك گفت ، و آنگاه عرضه داشت ; خداوند عزّ و جلّ به تو فرمان مى دهد كه او را به نام پسر هارون نامگذارى كنى . پيامبر پرسيد ; نام پسر هارون چه بوده است ؟ جبرئيل گفت ; شُبَير . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود ; زبان من عربى است . جبرئيل گفت ; نامش را حُسَين بگذار .;

سَمِعتُ الحُسَينَ عليه السلام يَقولُ ; لَو شَتَمَني رَجلٌ في هَذهِ الأُذُنِ ـ وَ أومى إلى اليُمنى ـ وَ اعتَذَر لي في الاُخرى لَقَبِلتُ ذلك مِنهُ ، وَ ذَلِكَ أنَّ أميرَ المُؤمِنينَ عَليَّ بنَ أبي طالبٍ عليه السلام حَدَّثَني أنَّهُ سَمِعَ جَدّي رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يَقولُ ; لا يَرِدُ الحَوضَ مَن لَم يَقبَلِ العُذرَ مِن مُحقٍّ أو مُبطِلٍ .;

از حسين عليه السلام شنيدم كه مى فرمايد ; اگر مردى در اين گوشم ـ اشاره به گوش راست خود كرد ـ مرا دشنام دهد و در ديگرى از من پوزش بخواهد ، پوزش او را مى پذيرم ؛ چرا كه امير المؤمنين على بن ابى طالب عليه السلام برايم نقل كرد كه از جدّم رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيد كه مى فرمايد ; بر حوض كوثر وارد نمى شود كسى كه عذر را ـ موجّه باشد يا غير موجّه ـ نپذيرد .;

مَنِ الإمامُ بَعدَكَ ؟ ـ ; محمّدٌ ابْنِي ، يَبقَرُ العِلمَ بَقْرا .;

امام بعد از شما كيست؟ ـ فرمود ; فرزندم محمّد، كه دانش را ژرف مى شكافد.;

إنَّ المعرفةَ بكمالِ دِينِ المسلمِ تَرْكُهُ الكَلامَ فيما لا يَعْنيهِ ، و قِلّةُ المِراءِ ، و حِلمُهُ ، و صَبرُهُ ، و حُسنُ خُلقِهِ .;

راه شناخت كامل بودن دين مسلمان به اينهاست; سخنان بيهوده نمى گويد، كمتر بحث و جدال مى كند، بردبار، شكيبا و خوش خو است.;