إنَّ فاطِمَةَ بِنتَ أسَدٍ ضَرَبَهَا الطَّلقُ و هِيَ فِي الطَّوافِ فَدَ خَلَتِ الكَعبَةَ فَوَلَدَتْ أميرَالمُؤمِنينَ فِيها ؛

فاطمه ، دختر اسد ، در حال طواف بود كه درد زايمان او را فرا گرفت ؛ پس وارد كعبه شد و اميرمؤمنان را در كعبه بزاد .

إنَّ عَمَّتي زَينَبَ مَعَ تِلكَ المَصائبَ و المِحَنِ النّازِلَةِ بِها في طَرِيقِنا إلَى الشّامِ ما تَرَكَتْ [تَهَجُّدَها] لِلَيلَةٍ ؛

عمّه ام ، زينب ، با وجود همه مصيبت ها و رنج هايى كه در مسيرمان به سوى شام به او روى آورد ، حتّى يك شب اقامه نماز شب را فرو نگذاشت .

أنتِ بِحَمدِ اللّه ِ عالِمَةٌ غَيرُ مُعَلَّمَةٍ ، فَهِمَةٌ غَيرُ مُفهَّمَةٍ ؛

[اى زينب !] تو ، بحمداللّه ، عالمى هستى كه نزد كسى تعليم نديدى و دانايى هستى كه نزد كسى نياموختى .

إنَّها مَا ادَّخَرَت شَيئا مَن يَومِها لِغَدِها أبَدا ؛

او هيچ گاه چيزى از امروز براى فرداى خود نيندوخت .

رَحِمَ اللّه ُ العَبّاسَ فَلَقَد آثَرَ و أبلى و فَدى أخاهُ بِنَفسِهِ ؛

رحمت خدا بر عبّاس! ايثار كرد و كوشيد و جان فداى برادرش كرد .

أنَّ لِلعَبّاسِ عِندَاللّه ِ مَنزِلَةٌ يَغبِطُهُ بِها جَميعُ الشُّهداءِ يَومَ القيامَةِ ؛

عبّاس را نزد خداوند منزلتى است كه در روز قيامت همه شهيدان بر آن رشك مى برند.

مَن رَمَى النّاسَ بِما فيهِم رَمَوهُ بِمالَيسَ فيهِ ؛

هر كس مردم را به دليل چيزى كه در آنان هست ، وانهد ، او را به دليل چيزى كه در او نيست ، وا مى نهند .

نَظَرُ المُؤمِنِ في وَجهِ أخيهِ المُؤمِنِ لِلمَوَّدَةِ و المَحَبَّةِ لَهُ عِبادَةٌ ؛

نگاه مؤمن به چهره برادر مؤمن خود از روى دوستى ومحبّت به او عبادت است.

كانَ آخِرُ ما أوصى بِهِ الخِضرُ مُوسى بنَ عِمران عليهماالسلامأن قالَ لاتُعَيِّرَ نَّ أحَدا بِذَنبٍ ؛

آخرين سفارش حضرت خضر به حضرت موسى اين بود كه : هرگز كسى را به سبب گناهش خوار نكن .

كَفى بِنَصرِاللّه ِ لَكَ أن تَرى عَدُوَّكَ يَعمَلُ بِمَعاصِي اللّه ِ فِيكَ ؛

تو را يارى خدا همين بس كه مى بينى دشمنت به قصد تو خدا را نافرمانى مى كند .

رأيتُ الخَيرَ كُلَّهُ قَدِ اجتَمَعَ في قَطعِ الطَّمَعِ عَمّا في أيدي النّاسِ ؛

همه خوبى ها را در بريدن طمع از آنچه در دست مردم است ، ديدم .

وَيلٌ لِمَن غَلَبَت آحادُهُ أعشارَهُ ؛

واى به حال كسى كه يكانش (گناهان) بر ده گانش (نيكى ها) چيره شود .

مُجالَسَةُ الصّالِحينَ داعِيَةٌ إلَى الصَّلاحِ ؛

همنشينى با صالحان ، به سوى صلاح رهنمون مى شود .

أمّا حَقُّ ذِي المَعروفِ عَلَيكَ فَأن تَشكُرَهُ و تَذكُرَ مَعروفَهُ و تُكسِبَهُ المَقالَة الحَسَنَةَ و تُخلِصَ لَهُ الدُّعاءَ فيما بَينَكَ و بَينَ اللّه ِ ؛

حق كسى كه بر تو نيكى مى كند ، اين است كه او را سپاس بگويى و نيكى اش را به زبان آورى و از وى به خوبى ياد كنى و ميان خود و خداوند برايش خالصانه دعا كنى .

المُنتَظِرونَ لِظُهُورِهِ أفضَلُ أهلِ كُلِّ زَمانٍ ؛

منتظران ظهور امام مهدى عليه السلام برترين اهل هر زمان اند .

إذا قامَ قائِمُنا أذهَبَ اللّه ُ عَن شيعَتِنَا العاهَةَ و جَعَلَ قُلوبَهُم كزُبَرِ الحَديدِ ؛

آن گاه كه قائم ما قيام كند ، خدا آفت را از شيعيان ما بزدايد و دل هايشان را چون پاره هاى آهن [استوار] سازد .

إنَّ الحَسَنَ عليه السلام لَم يُرَ فِي شَى ءٍ مِن أحوالِهِ إلاّ ذاكِرا لِلّهِ سُبحانَهُ ؛

امام حسن عليه السلام در همه حال خداى سبحان را ياد مى كرد .

يا راحِمَ رَنَّةِ العَليلِ و يا عالِمَ ما تَحتَ خَفِيِّ الأنينَ ، اجعَلْني مِنَ السّالِمينَ في حِصنِكَ الَّذي لاتَرومُهُ الأعداءُ ؛

اى آن كه بر ناله دردمند رحمت مى آورى ، و اى آن كه به آنچه در دل زارى كننده نهفته است دانايى ، مرا از كسانى قرار ده كه در پناه تو ايمن اند و دشمنان را به آن جانْ پناه دسترسى نيست .

حَقُّ الحَجِّ أن تَعلَمَ أنَّهُ وِفادَةٌ إلى رَبِّكَ و فِرارٌ إلَيهِ مِن ذُنوبِكَ و بِهِ قَبولُ تَوبَتِكَ و قَضاءُ الفرضِ الَّذي أوجَبَهُ اللّه ُ عَلَيكَ ؛

حقّ حجّ [بر تو] آن است كه بدانى حجّ، به ميهمانى پروردگارت رفتن است . و از گناهان به سوى او گريختن، و سبب قبولى توبه، و گزاردن فريضه اى كه خداوند آن را بر تو واجب كرده است .

حُجُّوا وَاعتَمِرُوا تَصِحَّ أبدانُكُم و تَتَّسِع أرزاقُكُم ؛

حجّ و عمره به جاى آريد تا بدنتان سالم و روزيتان فراخ شود .