أظهِرِ اليَأسَ مِن الناسِ ؛ فإنَّ ذلكَ هُو الغِنى .;

چشم اميد از مردم بركن؛ زيرا كه اين عين توانگرى است.;

و اعْصِمْنِي مِن أنْ أظُنَّ بِذِي عُدمٍ خَساسَةً، أو أظُنَّ بصاحِبِ ثَروَةٍ فَضلاً ؛ فإنَّ الشَّريفَ مَن شَرَّفَتهُ طاعَتُكَ ، و العَزيزَ مَن أعَزَّتهُ عِبادَتُكَ .;

مرا مصون بدار از اين كه نادارى را پست انگارم يا ثروتمندى را [به دليل ثروتش ]برتر و شريف شمارم؛ زيرا شريف كسى است كه طاعتِ تو او را شرافت بخشيده باشد و عزيز كسى است كه بندگىِ تو او را عزّت داده باشد.;

إيّاكُم و الغِيبَةَ ؛ فإنّها إدامُ كِلابِ النارِ .;

زنهار از غيبت، كه آن خورش سگهاى دوزخ است.;

ـ لَمّا سَمِعَ رجُلاً يَغتابُ آخَرَ ـ ; إنَّ لِكُلِّ شيءٍ إداما ، و إدامُ كِلابِ الناسِ الغِيبَةُ .;

هر چيزى نانخورشى دارد و نانخورشِ مردمان سگ صفت، غيبت است.;

حقُّ السَّمعِ تَنزيهُهُ عن سَماعِ الغِيبَةِ، و سَماعِ ما لا يَحِلُّ سَماعُهُ .;

حق گوش اين است كه آن را از شنيدن غيبت و شنيدن هر آنچه شنيدنش روا نيست، دور نگه دارى.;

إنَّ اللّه َ يُحِبُّ كُلَّ قَلبٍ حَزينٍ ، و يُحِبُّ كُلَّ عبدٍ شَكورٍ .;

خداوند هر دل غمناك و هر بنده سپاسگزار را دوست دارد.;

مَعْرِفَتي يا مَولايَ دَليلي (دَلَّتني) علَيكَ ، و حُبّي لكَ شَفيعي إلَيكَ .;

مولاى من! معرفت من، مرا به تو رهنمون شد و محبت من به تو، شفيع من نزد توست.;

علَيكَ يا واحِدي عَكَفَتْ هِمَّتي ، و فيما عِندَكَ انْبَسَطتْ رَغْبَتي ، و لكَ خالِصُ رجائي و خَوفي ، و بكَ أَنِسَت مَحَبَّتي .;

اى يگانه من! همّ و اراده من معطوف به توست و ميل و رغبتم همه به آنچه نزد توست، اميد و هراس خالصانه ام به تو و از توست و محبّتم به تو خو گرفته است.;

اللّهُمَّ إنّ قُلوبَ المُخْبِتينَ إلَيكَ والِهَةٌ ، و سُبُلَ الرّاغِبينَ إلَيكَ شارِعَةٌ .;

خدايا! دلهاى فروتنان در برابرت سرگشته است و راههاى روى آورندگان به تو آشكار است.;

إنّي لاَُحِبُّكَ في اللّه ِ حُبّا شَديدا ، فنَكَسَ عليه السلام رأسَهُ . ثُمَّ قالَ ـ ; اللّهُمَّ إنّي أعُوذُ بكَ أنْ اُحَبَّ فيكَ و أنتَ لي مُبغِضٌ ، ثُمَّ قالَ لَهُ ; اُحِبُّكَ للّذي تُحِبُّني فيهِ .;

من به خاطر خدا شما را بسيار دوست مى دارم، پس از آن كه سر به زير انداخت ـ فرمود ; بار خدايا! به تو پناه مى برم از اين كه مرا به خاطر تو دوست داشته باشند و تو دشمن من باشى. آن گاه به آن مرد فرمود; من هم تو را به خاطر خدا دوست دارم.;

حِجّوا و اعْتَمِروا ، تَصِحَّ أجْسامُكُم ، و تَتّسِعْ أرْزاقُكُم ، و يَصْلُحْ إيمانُكُم، و تُكْفَوا مؤونَةَ النّاسِ و مؤونَةَ عِيالاتِكُم .;

حجّ و عمره به جاى آوريد تا بدنهايتان سالم بماند و روزيها (درآمدهايتان) زياد شود و ايمانتان استوار گردد و هزينه مردم و خانه خود را تأمين كنيد.;

حقُّ الحَجِّ أنْ تَعلَمَ أنَّهُ وِفادَةٌ إلى رَبِّكَ ، و فِرارٌ إلَيهِ مِن ذُنوبِكَ ، و بهِ قَبولُ تَوبَتِكَ و قَضاءُ الفَرْضِ الّذي أوْجَبَهُ اللّه ُ علَيكَ .;

حقّ حجّ [بر تو] اين است كه بدانى به وسيله آن بر پروردگارت وارد مى شوى و از گناهانت به سوى او مى گريزى و به وسيله آن توبه ات پذيرفته مى شود و فريضه و تكليفى را كه خدا بر تو واجب كرده است، ادا مى كنى.;

إنْ أخَذْتَ الأسيرَ فعَجَزَ عنِ المَشْيِ و لَم يَكُنْ مَعكَ مَحْمِلٌ فأرْسِلْهُ و لا تَقْتُلْهُ ؛ فإنّكَ لا تَدري ما حُكْمُ الإمامِ فيهِ .;

اگر اسيرى گرفتى كه قدرت راه رفتن نداشت و تو وسيله اى براى حمل او نداشتى او را نكش و آزادش كن ؛ زيرا نمى دانى كه حكم امام درباره او چيست.;

إنَّ اللّه َ يُحِبُّ كُلَّ قَلبٍ حَزينٍ .;

خداوند دلهاى حزين را دوست دارد .;

ابنَ آدمَ ، إنّكَ لا تَزالُ بخَيرٍ ما كانَ لكَ واعِظٌ مِن نَفْسِكَ ، و ما كانَتِ المُحاسَبَةُ مِن هَمِّكَ .;

اى فرزند آدم ! تو تا زمانى كه خود واعظ خويش باشى و به محاسبه [اعمال نفس ]خويش پردازى پيوسته در خير و خوبى به سر خواهى برد.;

إذا جَمعَ اللّه ُ الأوَّلينَ و الآخِرينَ يُنادي مُنادٍ ; أينَ الصّابِرونَ لِيَدْخُلوا الجَنّةَ جَميعا بغَيرِ حِسابٍ ··· ; قالَتِ المَلائكَةُ لَهُم ; الصّابرونَ . قالوا ; و ما كانَ صَبْرُكُم ؟ قالوا; صَبَرْنا على طاعَةِ اللّه ِ ، و صَبَرْنا عَن مَعصِيَةِ اللّه ِ .;

آن گاه كه خداوند همه انسانها را گرد آورد، مناديى جار زند ; كجايند شكيبايان كه همگى بدون حسابرسى به بهشت روند ··· فرشتگان به ايشان گويند ; شما كه هستيد ؟ گويند ; شكيبايان . فرشتگان پرسند ; شكيبايى شما چه بود؟ پاسخ دهند ; در راه طاعت خدا و خويشتندارى از نافرمانى او شكيبايى ورزيديم .;

إذا جَمعَ اللّه ُ عزّ و جلّ الأوَّلينَ و الآخِرينَ ، قامَ مُنادٍ فنادى يُسمِعُ النّاسَ فيقولُ ; أينَ المُتَحابّونَ في اللّه ِ ؟ قالَ ; فيَقومُ عُنُقٌ مِن النّاسِ فيُقالُ لَهُم ;

آن گاه كه خداوند عزّ و جلّ همه آدميان را، از اولين تا آخرين نفر، جمع كند مناديى برخيزد و با صدايى كه همگان بشنوند بانگ برآورد ; كجايند آنان كه براى خدا دوستى مى ورزيدند ؟ پس گروهى از مردم برخيزند و به آنان گفته شود ; بدون حسابرسى وارد بهشت شويد .;

اعْلَموا ـ عِبادَ اللّه ِ ـ أنَّ أهْلَ الشِّركِ لا يُنْصَبُ لَهُمُ المَوازينُ ، و لا يُنْشَرُ لَهُمُ الدَّواوينُ ، و إنَّما يُحْشَرونَ إلى جَهَنّمَ زُمَرا ، و إنَّما نَصْبُ المَوازينِ و نَشْرُ الدَّواوينِ لأهْلِ الإسلامِ .;

اى بندگان خدا ! بدانيد كه براى مشركان نه ترازوها برپا مى شود و نه نامه هاى اعمال گشوده مى گردد، بلكه دسته جمعى به سوى دوزخ رانده مى شوند. همانا برپا شدن ترازوها و گشوده شدن نامه اعمال تنها براى اهل اسلام صورت مى پذيرد .;

«مَنْ جاءَ بالحَسَنةِ فلَهُ عَشْرُ أمْثالِها ···» ـ ; فالحَسَنةُ الواحِدَةُ إذا عَمِلَها كُتِبَتْ لَهُ عَشْرا ، و السَّيّئةُ الواحِدَةُ إذا عَمِلَها كُتِبَتْ لَهُ واحِدَةً ، فنَعوذُ باللّه ِ مِمَّن يَرتَكِبُ في يَومٍ واحدٍ عَشرَ سَيّئاتٍ ، و لا تَكونُ لَهُ حَسَنةٌ واحِدَةٌ ، فَتغْلِبُ حَسَناتِهِ سَيّئاتُهُ .;

كسى كه يك كار نيك انجام دهد، ده كار نيك برايش منظور شود و هر كه يك بدى انجام دهد، برايش همان يكى نوشته مى شود . پس، به خدا پناه مى بريم از كسى كه در يك روز، ده كار بد مرتكب مى شود اما يك كار نيك هم انجام نمى دهد تا نيكيهايش بر بديهايش غالب آيد .;

و أمّا حقُّ أخيكَ فأنْ تَعلَمَ أنَّهُ يَدُكَ و عِزُّكَ و قُوّتُكَ ، فلاَ تتّخِذْهُ سِلاحا على مَعصيَةِ اللّه ِ ، و لا عُدّةً للظُّلمِ لخلقِ اللّه ِ ، و لا تَدَعْ نُصْرتَهُ على عَدُوّهِ و النَّصيحَةَ لَهُ ، فإنْ أطاعَ اللّه َ و إلاّ فلْيَكُنِ اللّه ُ أكْرَمَ علَيكَ مِنهُ .;

حقّ برادرت اين است كه بدانى او دست تو و عزت تو و نيروى توست. پس مبادا او را حربه اى براى نافرمانى خدا، و پشتوانه اى براى ستم كردن به بندگان خدا قرار دهى ؛ از يارى رساندن او در برابر دشمنش و خيرخواهى براى او فروگذار مباش ؛ اگر فرمانبردار خدا بود چه بهتر، و گرنه بايد خداوند نزد تو گراميتر از او باشد.;