و اعْصِمْنِي مِن أنْ أظُنَّ بِذِي عُدمٍ خَساسَةً، أو أظُنَّ بصاحِبِ ثَروَةٍ فَضلاً ؛ فإنَّ الشَّريفَ مَن شَرَّفَتهُ طاعَتُكَ ، و العَزيزَ مَن أعَزَّتهُ عِبادَتُكَ .;

مرا مصون بدار از اين كه نادارى را پست انگارم يا ثروتمندى را [به دليل ثروتش ]برتر و شريف شمارم؛ زيرا شريف كسى است كه طاعتِ تو او را شرافت بخشيده باشد و عزيز كسى است كه بندگىِ تو او را عزّت داده باشد.;