احْذَروا نارا حَرُّها شَديدٌ ، و قَعْرُها بَعيدٌ ، و حُليُّها حَديدٌ .;

بترسيد از آتشى كه گرمايش شديد است و ژرفايش بسيار و زيور آلاتش آهن.;

احذَروا نارا لَجَبُها عَتيدٌ ، و لَهَبُها شَديدٌ ، و عَذابُها أبدا جَديدٌ .;

بترسيد از آتشى كه موج خروشان آن تناور است و زبانه اش گسترده و عذابش همواره تازه.;

نارٌ شديدٌ كَلَبُها ، عالٍ لَجَبُها ، ساطِعٌ لَهَبُها ، مُتأجِّجٌ سَعيرُها ، مُتَغيّظٌ زَفيرُها ، بَعيدٌ خُمودُها ، ذاكٍ وَقودُها ، مُتَخوَّفٌ وَعيدُها .;

آتشى است سخت گزنده، امواجش خروشان و بلند، زبانه اش شعله ور، خروشش خشم آلود، فسرده شدنش دور و دير، آتش گيره اش فروزان و تهديدش هراس انگيز.;

فكيف أسْتَطيعُ الصَّبرَ على نارٍ لو قَذَفتْ بشَرَرَةٍ إلى الأرضِ لأحْرَقَتْ نَبْتَها ، و لو اعْتَصمَتْ نَفْسٌ بقُلّةٍ لأنْضَجَها وَهْجُ النّارِ في قُلّتِها . و أيُّما (إنّما) خَيرٌ لِعَليٍّ أنْ يكونَ عند ذي العَرشِ مُقَرَّبا أو يكونَ في لَظىً خَسيئا مُبَعَّدا مَسْخوطا علَيهِ بجُرمِهِ مُكَذّبا؟!;

چگونه بر آتشى صبر كنم كه اگر جرقه اى به كره زمين اندازد، همه گياهانش را بسوزاند و اگر كسى به قله كوهى پناه برد، داغى آن، او را در آن جا بپزد. كدام يك براى على بهتر است; اين كه نزد خداوند صاحب عرش، مقرّب باشد، يا در زبانه آتش دوزخ قرار گيرد و رانده شده و دور افتاده و به سبب گناهش مغضوب درگاه و تكذيب شده باشد؟!;

اعلَموا أنَّهُ لَيس لهذا الجِلْدِ الرَّقيقِ صَبرٌ على النّار ، فارْحَموا نُفوسَكُم؛ فإنَّكُم قد جَرّبْتُموها في مَصائبِ الدُّنيا . أ فَرَأيتُم جَزَعَ أحدِكُم مِن الشَّوكَةِ تُصيبُهُ ، و العَثْرةِ تُدْميهِ ، و الرَّمْضاءِ تُحْرقُه ؟! فكيفَ إذا كانَ بينَ طابِقَينِ مِن نارٍ ، ضَجيعَ حَجَرٍ ، و قَرينَ شَيطانٍ ؟!;

بدانيد كه اين پوست نازك را ياراى آتش نيست؛ پس به خود رحم كنيد، شما در مصيبتها و گرفتاريهاى دنيا آتش را آزموده ايد. آيا ديده ايد كه وقتى يكى از شما خارى به بدنش مى خلد، يا به زمين مى خورد و خونى مى شود و يا شنهاى داغ، پايش را مى سوزاند، چگونه بيتابى مى كند؟! پس، چگونه خواهد بود، اگر ميان دو لايه آتش، همبسترِ سنگ و همدمِ شيطان باشد؟!;

إنَّ أهلَ النّارِ لَمّا غلى الزَّقُّومُ و الضَّريعُ في بُطونِهِم كغَلْيِ الحَميِم سَألوا الشَّرابَ ، فاُتوا بشرابٍ غَسّاقٍ و صَديدٍ ، يَتَجرّعُهُ و لا يَكادُ يُسيغُهُ ، و يأتيهِ المَوتُ مِن كلِّ مكانٍ و ما هُو بمَيّتٍ .;

هنگامى كه زقّوم و ضريع در شكم دوزخيان، همچون آب جوشان، به جوش آيد، آب بخواهند، پس نوشيدنىِ غَسّاق (خون و چركى كه از پوست تن دوزخيان جارى شود) و صديد (چركابه) به آنها داده شود، كه آن را با سختى جرعه جرعه مى نوشند و از هر سو مرگ گريبانشان را مى گيرد، اما نمى ميرند.;

لن يَنْجوَ مِن النّارِ إلاّ التّارِكُ عَملَها .;

هرگز از آتش نرهد مگر آن كس كه اعمال دوزخى را وا گذارد.;

أشَدُّ النّاسِ عُقوبةً رجُلٌ كافَأَ الإحْسانَ بالإساءَةِ .;

كيفر آن كس از همه سخت تر است كه خوبى را به بدى پاداش دهد.;

أشَدُّ النّاسِ عَذابا يَومَ القيامةِ المُتَسخِّطُ لِقَضاءِ اللّه ِ .;

سخت ترين عذاب را در روز رستاخيز ، آن كسى دارد كه از قضاى الهى ناخشنود باشد.;

أقْسَمتَ أنْ تَمْلأها مِن الكافِرينَ مِن الجِنّةِ و النّاسِ أجْمَعينَ ، و أنْ تُخلِّدَ فيها المُعانِدينَ .;

خدايا! تو سوگند ياد كرده اى كه جهنّم را از كافرانِ جن و انس پر كُنى و معاندان را در آن تا ابد نگه دارى .;

لا يَظْعَنُ مُقيمُها ، و لا يُفادى أسِيرُها ، و لا تُقْصَمُ كُبولُها ، لا مُدّةَ للدّارِ فتَفْنى ، و لا أجَلَ للقومِ فيُقْضى .;

مقيم دوزخ از آن جا كوچ نمى كند و براى آزادى اسير آن سَرْبَها پذيرفته نمى گردد، و بندهايش از هم گسسته نمى شود . آن سرا مدّت ندارد تا به سر آيد و دوزخيان را اجلى نيست كه حياتشان پايان پذيرد.;

وارِدُ النّارِ مُؤبَّدُ الشَّقاءِ .;

آن كه به دوزخ درآيد، بدبخت ابدى است.;

نَزلَتْ أنفسُهُم مِنهُم في البلاءِ كما نَزلَتْ في الرَّخاءِ .;

در سختيها همان گونه اند كه در خوشيها.;

مـا ابْتَلى اللّه ُ أحَـدا بمِثلِ الإمْلاءِ لَهُ .;

خداوند هيچ كس را به چيزى همچون مهلت دادن به او نيازموده است.;

إنّ مِن البلاءِ الفاقةَ ، و أشدُّ مِن ذلكَ مَرضُ البَدنِ ، و أشدُّ مِن ذلكَ مَرضُ القلبِ .;

بينوايى، بلاست و بدتر از بينوايى بيمارى تن است و از آن بدتر بيمارى دل است.;

أكبَرُ البلاءِ فَقرُ النَّفسِ .;

بزرگترين بلا، فقر شخصيت است.;

عندَ تَناهِي البلاءِ يكونُ الفرَجُ .;

با به اوج رسيدن بلا، گشايش حاصل مى شود.;

قُلْ عندَ كلِّ شِدّةٍ ; «لا حَولَ و لا قُوّةَ إلاّ باللّه ِ العليِّ العظيمِ» تُكْفَها .;

هنگام هر سختى و مشكلى بگو; «لا حول و لا قوّة إلاّ باللّه العلىّ العظيم»، تو را كفايت مى كند.;

مَن كنتَ سَببا لَهُ في بلائِهِ وَجَبَ علَيكَ التَّلطُّفُ في عِلاجِ دائِهِ .;

آن كس را كه تو سبب گرفتارى و بلايش شده اى، بايد براى درمان دردش دلسوزى كنى.;

وَفْدُ النّارِ أبدا مُعَذَّبونَ .;

وارد شوندگان به آتش، براى هميشه در عذابند.;