لا يُعْطيهِمْ إلاّ السَّيفَ ، يضَعُ السَّيفَ على عاتقِهِ ثمانِيَةَ أشْهُرٍ هَرَجا حتّى يَقولوا ; و اللّه ِ ، ما هذا مِن وُلْدِ فاطمةَ ، لو كانَ مِن وُلْدِها لَرَحِمَنا !;

با آنان جز با شمشير سخن نمى گويد. هشت ماه پر آشوب، شمشير را از دوش خود فرو نمى گذارد، تا آن جا كه مى گويند; به خدا قسم، اين مرد از فرزندان فاطمه عليها السلام نيست؛ اگر از فرزندان او بود به ما رحم مى كرد.;

لَو قَد قَامَ قائمُنا لأَنْزَلَتِ السَّماءُ قَطْرَها، و لأخْرَجَتِ الأرضُ نَباتَها ، و لَذَهَبتِ الشَّحْناءُ مِن قلوبِ العِبادِ ، و اصْطَلَحَتِ السِّباعُ و البَهائمُ ، حتّى تَمشيَ المرأةُ بينَ العِراقِ إلى الشّامِ لا تَضَعُ قَدَمَيْها إلاّ علَى النَّباتِ ، و على رأسِها زِينَتُها (زِنْبيلُها) لا يَهِيجُها سَبُعٌ و لا تَخافُهُ .;

اگر قائم ما قيام كند، آسمان بركت هاى خود را فرو مى ريزد و زمين گياهانش را مى روياند و كينه و دشمنى از دلهاى بندگان رخت برمى بندد و درندگان و چرندگان با هم مى سازند، تا آنجا كه زنِ زيور (/زنبيل) به سر، عراق را تا شام مى پيمايد و جز بر سبزه ها گام نمى نهد و هيچ درنده اى آشفته و هراسانش نمى كند.;

يَعْطِفُ الهَوى علَى الهُدى إذا عَطَفوا الهُدى علَى الهَوى ، و يَعْطِفُ الرّأْيَ علَى القرآنِ إذا عَطَفوا القرآنَ علَى الرّأْي ··· تُخرِجُ لَهُ الأرضُ أفالِيذَ كَبِدِها ، و تُلْقي إلَيهِ سِلْما مَقالِيدَها ، فَيُريكُمْ كيفَ عَدْلُ السِّيرةِ ، و يُحْيي مَيّتَ الكِتابِ و السُّنَّةِ .;

خواسته ها را پيرو هدايت مى نمايد پس از آن كه هدايت را پيرو خواسته ها كردند و رأى را تابع قرآن مى كند پس از آن كه قرآن را تابع رأى خود كردند ··· زمين ، پاره هاى جگر خود (گنجينه هايش) را براى او برون مى اندازد و كليدهاى خويش را تسليم او مى كند. پس، او روش عادلانه را به شما نشان مى دهد و كالبد بى جان كتاب و سنّت را جان [دوباره ]مى بخشد.;

أخبِرْني بما يكونُ مِن الأحْداثِ بعدَ قائمِكُم ـ ; يا بنَ الحارثِ ، ذلكَ شيءٌ ذِكْرُهُ مَوكولٌ إليهِ ، و إنَّ رسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله عَهِدَ إليَّ أن لا اُخْبِرَ بهِ إلاّ الحسنَ و الحُسينَ .;

از رخدادهاى پس از قائم خودتان به من خبر دهيد؟ ـ فرمود ; اى پسر حارث! سخن گفتن از اين موضوع، به خود او وا گذار شده است و پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به من سفارش فرمود كه در اين باره به كسى، جز حسن و حسين، چيزى نگويم.;

الإيمانُ أصلُ الحقّ ، و الحقُّ سبيلُ الهُدى ، و سَيفُهُ جامعُ الحِلْيَةِ ، قَديمُ العُدَّةِ ، الدُّنيا مِضْمارُهُ ··· .;

ايمان، ريشه حق است و حق، راه هدايت، شمشير ايمان؛ شمشيرى است مرصّع و هميشه آماده، كه دنيا ميدان تمرين آن است.;

بالإيمان يُسْتَدَلُّ علَى الصّالحاتِ و بالصّالحاتِ يُسْتَدَلُّ علَى الإيمانِ ، و بالإيمانِ يُعْمَرُ العِلمُ .;

از ايمان، راه به سوى كارهاى شايسته برده مى شود و از كارهاى شايسته راه به سوى ايمان و با ايمان است كه علم آباد مى شود.;

الإيمانُ أفضلُ الأمانتَينِ .;

ايمان، برترين امانت هاست.;

الإيمانُ شَجَرَةٌ ، أصلُها اليقينُ ، و فَرْعُها التُّقى ، و نورُها الحَياءُ ، و ثَمَرُها السَّخاءُ .;

ايمان، درختى است كه ريشه اش يقين است، شاخه اش پرهيزگارى، شكوفه اش حيا و ميوه اش بخشندگى.;

أصلُ الإيمانِ حُسْنُ التَّسليمِ لأمرِ اللّه ِ .;

ريشه ايمان، تسليم نيكو در برابر فرمان خداست.;

لا يَكْمُلُ إيمانُ المؤمنِ حتّى يَعُدَّ الرَّخاءَ فِتْنَةً، و البَلاءَ نِعمَةً .;

ايمان مؤمن به كمال نمى رسد مگر آن كه رفاه و آسايش را فتنه شمارد و بلا را نعمت.;

ثلاثٌ مَن كُنَّ فيهِ كَمُلَ إيمانُهُ ; العقلُ ، و الحِلْمُ ، و العِلمُ .;

سه چيز است كه هر كس داشته باشد ايمانش كامل است; خرد، بردبارى و دانش.;

الإيمانُ قَولٌ باللِّسانِ ، و عَملٌ بالأركانِ .;

ايمان اظهار به زبان است و عمل با اركان.;

لو كانَ الإيمانُ كلاما لم يَنْزِلْ فيهِ صَومٌ و لا صلاةٌ و لا حلالٌ و لا حرامٌ .;

اگر ايمان تنها گفتار بود، روزه و نماز و حلال و حرام نازل نمى شد.;

الإيمانُ إخلاصُ العملِ .;

ايمان، خالص كردن عمل است [براى خدا].;

الإيمانُ صَبرٌ في البَلاءِ ، و شُكْرٌ في الرَّخاءِ .;

ايمان، شكيبايى در سختى و گرفتارى است و سپاسگزارى در آسايش و نعمت.;

رأسُ الإيمانِ الصِّدقُ .;

راستى اوج ايمان است.;

لا يَصْدُقُ إيمانُ عبدٍ حتّى يَكونَ بما في يَدِ اللّه ِ سبحانه أوْثَقَ مِنه بما في يَدِهِ .;

ايمان هيچ بنده اى راستين نباشد مگر زمانى كه اطمينان او به آنچه نزد خداست بيشتر باشد از آنچه در دست خويش دارد.;

لا يَكْمُلُ إيمانُ عبدٍ حتّى يُحِبَّ مَن أحَبَّهُ اللّه ُ سبحانه ، و يُبغضَ مَن أبْغَضَهُ اللّه ُ سبحانَهُ .;

ايمان بنده اى كامل نمى شود مگر آن كه آنچه را خداوند دوست دارد او نيز دوست داشته باشد و آنچه را خداوند دشمن دارد او نيز دشمن بدارد.;

أكْمَلُكُم إيمانا أحْسَنُكُم خُلقا .;

آن كس از شما ايمانش كاملتر است كه اخلاقش نيكوتر باشد.;

إنّ الإيمانَ يَبْدو لُمْظَةً في القلبِ ؛ كلَّما ازْدادَ الإيمانُ ازْدادَتِ اللُّمْظَةُ .;

ايمان، به صورت نقطه اى سپيد در قلب ظاهر مى شود؛ هر چه بر ايمان افزوده شود آن نقطه سپيد گسترش مى يابد.;