; اُعبُدِ اللّه َ كأنّكَ تَراهُ ، و اعدُدْ نَفسَكَ في المَوتى ، و اذكُرِ اللّه َ عِندَ كُلِّ حَجَرٍ و عِندَ كُلِّ شَجَرٍ ، و إذا عَمِلتَ سَيّئةً فاعمَلْ بجَنبِها حَسَنةً ؛ السِّرّ بِالسِّرِّ ، و العَلانِيَة بِالعَلانِيَةِ .;

خدا را چنان عبادت كن كه انگار او را مى بينى و خودت را از مردگان بشمار و نزد هر سنگ و درختى خدا را يادآور شو و هرگاه گناهى كردى، در كنار آن كار نيكى انجام ده؛ [نيكى ]پنهانى در برابر [گناه ]پنهانى و [نيكى] آشكار در قبال [گناه] آشكار.;

; يا مُعاذُ ، اُوصِيكَ بتَقوَى اللّه ِ ، و صِدقِ الحَديثِ ، و وَفاءِ العَهدِ ، و أداءِ الأمانَةِ ، و تَركِ الخِيانَةِ ، و رَحمِ اليَتيمِ ، و حِفظِ الجِوارِ ، و كَظمِ الغَيظِ ، و لِينِ الكلامِ ، و بَذلِ السَّلامِ ، و لُزومِ الإمامِ .;

اى معاذ! تو را سفارش مى كنم به پروا داشتن از خداوند و راستگويى و وفاى به عهد و پيمان و برگرداندن امانت [به صاحبش] و ترك خيانت و مهربانى به يتيم و رعايت حقّ همسايگى و فرو خوردن خشم و با نرمى و ملايمت سخن گفتن و سلام كردن و پيروى از امام.;

; يا عليُّ ، أنهاكَ عَن ثَلاثِ خِصالٍ عِظامٍ ; الحَسَدِ و الحِرصِ و الكِذبِ .;

اى على! تو را از سه خصلت نهى مى كنم; حسادت و حرص و دروغ.;

; يا عليُّ ، ثَلاثٌ مَن لَقِيَ اللّه َ بهِنَّ فهُو مِن أفضَلِ النّاسِ··· .;

اى على! سه چيز است كه هر كس خدا را با آن سه ديدار كند، از برترين مردم است··· .;

; ـ أيضا و أوَّلُها ـ يا عليُّ اُوصِيكَ بوَصيَّةٍ فاحفَظْها، فلا تَزالُ بِخَيرٍ ما حَفِظتَ وَصيَّتي ··· .;

اى على! به تو سفارشى مى كنم، آن را به گوش گير؛ زيرا تا زمانى كه سفارش مرا به گوش گيرى در خير و خوبى خواهى بود··· .;

; يا عليُّ ، إنّ مِنَ اليَقينِ أنْ لا تُرضيَ أحَدا بسَخَطِ اللّه ِ .;

اى على! از نشانه هاى يقين اين است كه هيچ كس را با به خشم آوردن خدا خشنود نكنى··· .;

; يا عليُّ ، اُوصِيكَ بِالدُّعاءِ فإنّهُ مَع الإجابَةِ .;

اى على! تو را سفارش مى كنم به دعا؛ زيرا كه دعا با اجابت همراه است.;

; يا عليُّ ، إنّ لِلمُؤمنِ ثَلاثَ عَلاماتٍ ; الصِّيامُ و الصَّلاةُ و الزَّكاةُ .;

اى على! مؤمن سه نشانه دارد; [پايبندى به ]روزه و نماز و زكات.;

; يا أبا ذرٍّ ، اِحفَظْ ما اُوصِيكَ بهِ تَكُن سَعيدا في الدُّنيا و الآخِرَةِ .;

 اى ابوذر! سفارش هايى كه به تو مى كنم به گوش گير تا در دنيا و آخرت سعادتمند باشى.;

; يا أبا ذرٍّ ، نِعمَتانِ مَغبونٌ فيهِما كَثيرٌ مِن النّاسِ ; الصِّحَّةُ و الفَراغُ .;

 اى ابوذر! دو نعمت است كه بسيارى از مردم در آنها مغبون مى شوند; تندرستى و فراغت.;

; يا أبا ذرٍّ ، اِغتَنِمْ خَمسا قَبلَ خَمسٍ ; شَبابَكَ قَبلَ هَرَمِكَ ، و صِحَّتَكَ قَبلَ سَقَمِكَ ، و غِناكَ قَبلَ فَقرِكَ، و فَراغَكَ قَبلَ شُغلِكَ، و حَياتَكَ قَبلَ مَوتِكَ .;

 اى ابوذر! پنج چيز را پيش از پنج چيز غنيمت شمار; جوانيت را پيش از پيريت و تندرستيت را پيش از بيماريت و توانگريت را پيش از تهى دستيت و آسودگيت را پيش از گرفتاريت و زندگيت را پيش از مردنت.;

; يا أبا ذرٍّ ، إيّاكَ و التَّسويفَ بأمَلِكَ، فإنَّكَ بِيَومِكَ و لَستَ بما بَعدَهُ، فإن يَكُن غَدٌ لَكَ فكُن في الغَدِ كما كُنتَ في اليَومِ ، و إن لَم يَكُن غَدا لَم تَندَمْ على ما فَرَّطتَ في اليَومِ .;

 اى ابوذر! زنهار كه به سبب آرزويت كار امروز را به فردا فكنى؛ زيرا تو با امروز خود به سر مى برى نه با فردايت، اگر فردايى برايت بود در آن فردا نيز چنان باش كه در امروز بوده اى و اگر فردايى در كار نبود پشيمان نشوى كه در كار امروزت كوتاهى كرده اى.;

; يا أبا ذرٍّ ، كَم مِن مُستَقبِلٍ يَوما لا يَستَكمِلُهُ ، و مُنتَظِرٍ غَدا لا يَبلُغُهُ ! .;

 اى ابوذر! چه بسيار كسانى كه روزى را آغاز مى كنند و آن را به پايان نمى برند و منتظر فردايى هستند و به آن نمى رسند.;

; يا أبا ذرٍّ ، لَو نَظَرتَ إلَى الأجَلِ و مَسيرِهِ لَأبغَضتَ الأملَ و غُرورَهُ .;

 اى ابوذر! اگر به اجل و حركت و مسير آن بنگرى، بى گمان آرزو و فريب آن را دشمن خواهى داشت.;

; يا أبا ذرٍّ ، كُن كأنّكَ في الدُّنيا غَريبٌ ، أو كعابِرِ سَبيلٍ، و عُدَّ نَفسَكَ مِن أصحابِ القُبورِ .;

 اى ابوذر! چنان باش كه گويى در دنيا غريبى، يا رهگذرى، و خود را از خفتگان در گورها به شمار آر.;

; يا أبا ذرٍّ ، إذا أصبَحتَ فلا تُحَدِّثْ نَفسَكَ بِالمَساءِ ، و إذا أمسَيتَ فلا تُحَدِّثْ نَفسَكَ بِالصَّباحِ ، و خُذ مِن صِحَّتِكَ قَبلَ سَقَمِكَ ، و مِن حَياتِكَ قَبلَ مَوتِكَ فإنَّكَ لا تَدري ما اسمُكَ غَدا .;

 اى ابوذر! چون صبح خود را آغاز كردى، به خويشتن وعده شب مده و هرگاه شبَت را آغازيدى، وعده صبح به خود مده و از دوران تندرستيت پيش از آنكه بيمار شوى بهره برگير و از زندگيت پيش از آنكه بميرى؛ زيرا كه تو نمى دانى فردا چه نامى خواهى داشت [مُرده يا زنده].;

; يا أبا ذرٍّ ، إيّاكَ أن تُدرِكَكَ الصَّرعَةُ عِندَ العَثرَةِ ، فلا تُقالَ العَثرَةُ و لا تُمَكَّنَ مِنَ الرَّجعَةِ ، و لا يَحمَدَكَ مَن خَلَّفتَ بما تَرَكتَ ، و لا يَعذُرَكَ مَن تَقدِمُ علَيهِ بما اشتَغَلتَ بهِ .;

 اى ابوذر! بپرهيز از آنكه هنگام لغزيدن به سر در آيى؛ زيرا كه لغزش بخشوده نمى شود و امكان بازگشت براى تو نيست و بازماندگان تو براى آنچه باقى گذاشته اى تو را نمى ستايند و كسى كه پيش او مى روى [خداوند ]به بهانه گرفتارى هايت تو را معذور نمى دارد.;

; الوَصِيَّةُ حَقٌّ على كُلِّ مُسلمٍ .;

 وصيّت كردن وظيفه هر مسلمانى است.;

; المَحرومُ مَن حُرِمَ الوَصيَّةَ .;

 محروم [از رحمت خدا ]كسى است كه از وصيّت كردن محروم شود.;

; ما حَقُّ امرئٍ مُسلمٍ لَهُ شَيءٌ يُريدُ أن يُوصِيَ فيهِ يَبِيتُ لَيلَتَينِ إلاّ وَصيَّتُهُ مَكتوبَةٌ عِندَهُ .;

 مسلمانى كه مالى دارد و مى خواهد در آن وصيّت كند، حق ندارد دو شب را سپرى كند مگر اينكه وصيّتش نوشته شده نزد او باشد.;