; أحسَنُ زِينَةِ الرّجُلِ السَّكِينَةُ مَع الإيمانِ .;

 نيكوترين زيور مرد، آرامش توأم با ايمان است.;

; اِحبِسْ أصلَها و سَبِّلْ ثَمَرَتَها .;

ثَمْغ ملكى بوده از عمر بن خطّاب در مدينه كه آن را وقف كرد ـ م.]ـ ; اصل آن را وقف كن و ميوه (حاصل) آن را [براى كسانى كه وقف آنها كرده اى ] وا بگذار.;

; مَن رُزِقَ تُقىً فَقَد رُزِقَ خَيرَ الدُّنيا و الآخِرَةِ .;

 هر كه تقوا روزيش شود، خير دنيا و آخرت روزيش شده است.;

; علَيكَ بتَقوَى اللّه ِ ؛ فإنّهُ رَأسُ الأمرِ كُلِّهِ .;

تقواى خدا پيشه كن؛ زيرا آن رأس همه كارهاست.;

; مَنِ اتَّقَى اللّه َ عاشَ قَوِيّا ، و سارَ في بِلادِ عَدُوِّهِ آمِنا .;

 هر كه از خدا پروا دارد، نيرومند بزيد و در سرزمين دشمنش آسوده بگردد.;

; إنّ ربَّكُم واحِدٌ ، و إنّ أباكُم واحِدٌ ، و دِينُكُم واحِدٌ ، و نَبيُّكُم واحِدٌ ، و لا فَضلَ لِعَرَبيٍّ على عَجَميٍّ ، و لا عَجَميٍّ على عَرَبيٍّ ، و لا أحمَرَ على أسوَدَ ، و لا أسوَدَ على أحمَرَ ، إلاّ بِالتَّقوى .;

 همانا پروردگار شما يكى است و پدر شما يكى و دين شما يكى و پيامبرتان يكى. هيچ عربى را بر هيچ عجمى برترى نيست و هيچ عجمى را بر هيچ عربى و هيچ گندم گونى را بر هيچ سياهى و هيچ سياهى را بر هيچ گندم گونى، مگر به تقوا.;

; الحَمدُ للّه ِ الّذي صَدَقَ عَبدَهُ ، و أنجَزَ وَعدَهُ، و غَلَبَ الأحزابَ وَحدَهُ، إنّ اللّه َ أذهَبَ نَخوَةَ العَرَبِ و تَكَبُّرَها بآبائها ، و كُلُّكُم مِن آدَمَ و آدَمُ مِن تُرابٍ ، و أكرَمُكُم عِندَ اللّه ِ أتقاكُم .;

ستايش خداوندى را كه بنده اش را تصديق كرد و وعده اش را به انجام رساند و به تنهايى بر همه احزاب چيره گشت. خداوند نخوت عرب و نازيدن آنها به پدرانشان را از بين برد. همه شما از آدم هستيد و آدم از خاك و ارجمندترين شما نزد خداوند، با تقواترين شماست.;

; أيُّها الناسُ، إنّ العَرَبيَّةَ لَيسَت بِأبٍ والِدٍ ، و إنّما هُو لِسانٌ ناطِقٌ ، فمَن تَكَلَّمَ بهِ فهُو عَرَبيٌّ ، ألا إنَّكُم وُلدُ آدَمَ و آدَمُ مِن تُرابٍ ، و أكرَمُكُم عِندَ اللّه ِ أتقاكُم .;

 اى مردم! عرب بودن به پدر و نژاد عرب داشتن نيست، بلكه عربى يك زبان است و هر كس بدان سخن گويد عرب است. بدانيد كه شما همه فرزند آدم هستيد و آدم از مشتى خاك آفريده شده است و گرامى ترين شما نزد خدا با تقواترين شماست.;

; كَرَمُ الدُّنيا الغِنى ، و كَرَمُ الآخِرَةِ التَّقوى .;

 ارجمندىِ دنيا توانگرى است و ارجمندىِ آخرت پرهيزگارى.;

; شَرَفُ الدُّنيا الغِنى ، و شَرَفُ الآخِرَةِ التَّقوى .;

 شرافت دنيا به توانگرى است و شرافت آخرت به تقوا.;

; يا أبا ذرٍّ ، كُن لِلعَمَلِ بِالتَّقوى أشَدَّ اهتِماما مِنكَ بِالعَمَلِ .;

اى ابوذر! براى [همراهى ]عملِ با تقوا بيشتر اهتمام داشته باش، تا به [نفْس ]عمل.;

; كُن بِالعَمَلِ بِالتَّقوى أشَدَّ اهتِماما مِنكَ بِالعَمَلِ بغَيرِهِ ؛ فإنّهُ لا يَقِلُّ عَملٌ بِالتَّقوى ، و كَيفَ يَقِلُّ عَملٌ يُتَقَبَّلُ ؟! لِقَولِ اللّه ِ عَزَّ و جلَّ ; «إنَّما يَتَقَبَّلُ اللّه ُ مِنَ المُتَّقِينَ» .;

 به عملِ با تقوا بيشتر اهتمام داشته باش، تا به عملِ بدون تقوا؛ زيرا هيچ عملى كه با تقوا توأم باشد اندك نيست، چگونه اندك باشد عملى كه پذيرفته مى شود! چون خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد; «جز اين نيست كه خداوند از تقوا پيشگان مى پذيرد».;

; لَو أنّ السَّماواتِ و الأرضَ كانَتا رَتقا على عَبدٍ ثُمّ اتَّقَى اللّه َ ، لَجَعَلَ اللّه ُ لَهُ مِنهُما فَرَجا و مَخرَجا .;

 اگر آسمان ها و زمين در برابر بنده اى سر به هم آورند و آن بنده تقواى خدا پيشه كند، حتماً خداوند از ميان آن دو، شكاف و راه خروجى برايش قرار خواهد داد.;

; المُتَّقونَ سادَةٌ ، و الفُقَهاءُ قادَةٌ ، و الجُلوسُ إلَيهِم عِبادَةٌ .;

 تقوا پيشگان مهترند و فقيهان رهبرند و همنشينى با آنان عبادت است.;

; المُتَّقونَ سادَةٌ ، العُلَماءُ و الفُقَهاءُ قادَةٌ ، اُخِذَ علَيهِم أداءُ مَواثِيقِ العِلمِ ، و الجُلوسُ إلَيهِم بَرَكَةٌ ، و النَّظَرُ إلَيهِم نُورٌ .;

 تقوا پيشگان مهترند و علما و فقها رهبرند. از آنان پيمان گرفته شده است كه تعهّدات [خود به ]علم را به جاى آورند و نشستن در محضر آنان مايه بركت است و نگريستن به آنها روشنايى.;

; لا يَبلُغُ العَبدُ أن يَكونَ مِن المُتَّقينَ حتّى يَدَعَ ما لا بَأسَ بهِ حَذَرا لِما بهِ بَأسٌ .;

 بنده به مرتبه پرهيزگاران نرسد مگر آنگاه كه آنچه را بلا مانع است به خاطر ترس از افتادن در آنچه اشكال دارد، رها كند.;

; إنَّ المُتَّقينَ الّذينَ يَتَّقونَ اللّه َ مِن الشّيءِ الّذي لا يُتَّقى مِنهُ خَوفا مِن الدُّخولِ في الشُّبهَةِ .;

 پرهيزگاران كسانى هستند كه از ترس افتادن در شبهه، از آنچه جاى پرهيز ندارد پرهيز كنند و از خدا پروا نمايند.;

; يا أبا ذرٍّ، لا يكونُ الرّجُلُ مِن المُتَّقينَ حتّى يُحاسِبَ نَفسَهُ أشَدَّ مِن مُحاسَبَةِ الشَّريكِ لِشَريكِهِ ، فيَعلَمَ مِن أينَ مَطعَمُهُ ، و مِن أينَ مَشرَبُهُ ، و مِن أينَ مَلبَسُهُ ؟ أ مِن حِلٍّ ذلكَ ، أم مِن حَرامٍ ؟ .;

اى ابوذر! آدمى از پرهيزگاران نباشد، مگر آنگاه كه حسابرسى او از نفْسش سخت تر از حساب كشيدن شريك از شريكش باشد و بداند كه از كجا مى خورد، از كجا مى آشامد و از كجا مى پوشد، آيا اينها از راه حلال است يا از حرام؟;

; لِكُلِّ شيءٍ مَعدِنٌ ، و مَعدِنُ التَّقوى قُلوبُ العارِفينَ .;

 هر چيزى معدنى دارد و معدن تقوا، دل هاى خداشناسان است.;

; «اِتَّقُوا اللّه َ حقَّ تُقاتِهِ» ; أن يُطاعَ فلا يُعصى ، و أن يُذكَرَ فلا يُنسى .;

 از خدا چنان كه سزاوار است پروا كنيد، بدين گونه كه اطاعت شود و نافرمانى نشود و پيوسته ياد شود و هيچ گاه فراموش نگردد.;