إنَّ العبدَ يسألُ اللّه َ الحاجةَ فيكونُ من شَأنِهِ قضاؤها إلى أجلٍ قريبٍ أو إلى وقتٍ بَطيءٍ ، فيُذنِبُ العبدُ ذنبا فيقولُ اللّه ُ تَبارَكَ وَ تَعالى للمَلَكِ ; لا تَقضِ حاجَتَهُ و احرِمْهُ إيَّاها ، فإنَّهُ تَعَرَّضَ لِسَخَطي و استَوجَبَ الحِرمانَ مِنّي .;

[گاه] بنده حاجتى را از خداوند مى خواهد و از شأن خداست كه آن را در آينده اى نزديك يا با تأخير برآورده سازد ؛ اما بنده بعدا مرتكب گناهى مى شود . پس، خداوند تبارك و تعالى به فرشته مى گويد ; حاجت او را بر مياور و او را از آن محروم گردان ؛ زيرا او خود را در معرض خشم من نهاد و مستوجب محروميت از سوى من شد .;

لا تَستَكثِرُوا شَيئا ممّا تَطلُبُونَ ، فما عِندَ اللّه ِ أكثَرُ مِمّا تُقدِّرونَ .;

هيچ خواسته اى را زياد مشماريد ؛ زيرا آنچه نزد خداست بيش از آن است كه مى پنداريد .;

إنَّ اللّه َ عزّ و جلّ كَرِهَ إلْحاحَ النّاسِ بَعضِهِم على بعضٍ في المَسألَةِ و أحَبَّ ذلكَ لنفسِهِ .;

خداوند عزّ و جلّ پافشارى مردمان در خواهش از يكديگر را ناخوش مى دارد، امّا اين كار را نسبت به خودش دوست دارد .;

و اللّه ِ لا يُلِحُّ عبدٌ مُؤمِن علَى اللّه ِ عزّ و جلّ في حاجتِهِ إلاّ قضاها لَهُ .;

به خدا سوگند هيچ بنده مؤمنى در حاجت خود به درگاه خداوند عزّ و جلّ اصرار نورزد، مگر آن كه حاجتش را بر آورد .;

إنَّ اللّه َ عزّ و جلّ يُعطِي الدنيا مَن يُحِبُّ و يُبغِضُ ، و لا يُعطِي الآخرةَ إلاّ مَن أحَبَّ ، و إنَّ المؤمنَ لَيسألُ الرَّبَّ موضِعَ سَوطٍ في الدنيا فلا يُعطِيهِ إيَّاهُ و يسألُهُ الآخِرةَ فيُعطِيهِ ما شاءَ ، و يُعطي الكافرَ في الدنيا ما شاءَ ، و يسألُ في الآخرةِ موضعَ سَوطٍ فلا يُعطِيهِ إيَّاهُ .;

خداوند عزّ و جلّ دنيا را به دوست و دشمن خود مى دهد اما آخرت را جز به كسى كه دوستش دارد نمى دهد . همانا مؤمن از پروردگار به اندازه جاى يك تازيانه در دنيا طلب مى كند و خداوند به او نمى دهد اما آخرت را مى طلبد و خداوند هرچه خواهد به او دهد ؛ و كافر را در دنيا هرچه خواهد بدهد ولى در آخرت به اندازه جاى يك تازيانه مى طلبد و به او نمى دهد .;

إنَّ اللّه َ إذا أحَبَّ عبدا غَتَّهُ بالبلاءِ غَتّاً و ثَجَّهُ به عَليهِ ثَجّاً ، فإذا دعاهُ قالَ ; لَبَّيكَ عبدِي لَبَّيكَ ، لَئن عَجَّلتُ ما سألتَ إنّي على ذلكَ لَقادرٌ، و لئن أخَّرتُ فما ادَّخَرتُ لكَ عِندي خيرٌ لكَ .;

هر گاه خداوند بنده اى را دوست بدارد ، او را در فشارِ شديدِ بلا قرار دهد و باران بلا بر سرش فرو ريزاند ؛ پس چون به درگاه او دعا كند ، فرمايد ; لبّيك بنده من ، لبّيك . اگر [خواهى ]خواسته تو را در دنيا دهم من بر انجام آن قادرم ، اما اگر به تأخير اندازم پس آنچه در نزد خود برايت ذخيره كنم ، براى تو بهتر است .;

أسرَعُ الدُّعاءِ نُجْحا لِلإجابةِ دعاءُ الأخِ لأخيهِ بظَهرِ الغيبِ ، يَبدأ بِالدُّعاءِ لأخيهِ فيقولُ له مَلَكٌ مُوَكَّلٌ بهِ ; آمِينَ، و لكَ مِثْلاهُ .;

دعايى كه زودتر از همه به اجابت مى رسد ، دعايى است كه برادر (مؤمن) در غياب برادرش مى كند . چون ابتدا براى برادرش دعا كند ، فرشته اى كه بر او گماشته شده است ، گويد ; آمين ، تو را نيز دو چندانِ آن باد .;

أوشَكُ دَعوةٍ و أسرَعُ إجابةٍ دعاءُ المرءِ لأخيهِ بظَهرِ الغَيبِ .;

نزديكترين و سريعترين دعا به اجابت ، دعايى است كه انسان در غياب برادر [دينى] خود براى او مى كند .;

نِعمَ العَونُ الدنيا علَى الآخِرَةِ .;

دنيا ياور خوبى براى آخرت است .;

إنَّ فيما ناجَى اللّه ُ تَعالى به موسى عليه السلام أن قالَ; إنَّ الدُّنيا ··· هي دارُ الظالمينَ إلاّ العاملَ فيها بالخيرِ ، فإنّها له نِعمَتِ الدارُ .;

از جمله نجواهاى خداوند متعال با موسى عليه السلام اين بود كه ; دنيا ··· سراى ستمگران است ، مگر آنان كه در دنيا كردار نيك كنند ؛ براى اينان ، دنيا سرايى نيكوست .;

هلِ الدنيا إلاّ دابّةٌ رَكِبْتَها في مَنامِكَ فاستَيقَظتَ و أنتَ على فِراشِكَ غيرَ راكِبٍ و لا آخِذٍ بِعِنانِها ، أو كَثَوبٍ لَبِستَهُ ، أو كَجارِيَةٍ وَطِئتَها؟! .;

آيا دنيا جز همانند ستورى است كه خواب مى بينى سوارش شده اى و چون بيدار مى شوى خود را در بستر مى بينى؟! نه بر ستورى سوارى و نه افسارش را گرفته اى . يا همانند جامه اى است كه [در عالم خواب] مى پوشى ، يا چون دخترى كه [خواب مى بينى] با او نزديكى مى كنى .;

أسألُكَ اللّهُمَّ الرَّفاهِيةَ في مَعيشَتِي ما أبقَيتَنِي ، مَعيشَةً أقوى بها على طاعَتِكَ و أبلُغُ بها رِضوانَكَ ··· و لا تَجعَلِ الدنيا عَلَيَّ سِجناً ، و لا تَجعَلْ فِراقَها عَلَيَّ حُزناً .;

خدايا! از تو مى خواهم كه تا زنده هستم زندگى مرا مرفّه گردانى ، چندان كه در طاعت تو نيرومندتر گردم و به خشنودى تو دست يابم . . . دنيا را بر من زندان مگردان و جدايى از آن را مايه اندوه من مساز .;

مَن أعظَمُ الناسِ قَدراً ؟ ـ ; مَن لا يَرَى الدنيا لنفسِهِ قدراً .;

كسى كه دنيا را براى خود قدر و ارزش نداند.;

مَن لا يُبالِي في يَدِ مَن كانتِ الدنيا .;

كسى كه اهمّيت ندهد دنيا در دست كيست .;

أمّا الحُسنى فالجَنَّةُ ، و أمّا الزيادةُ فالدنيا ، ما أعطاهُم اللّه ُ في الدنيا لَم يُحاسِبْهُم بهِ في الآخرةِ و يَجمَعُ لَهُم ثوابَ الدنيا و الآخرةِ .;

«نيكى» بهشت است و «افزون بر آن» دنياست . آنچه خداوند در دنيا به ايشان دهد در آخرت از آن بازخواست نمى كند و پاداش دنيا و آخرت را برايشان فراهم مى آورد .;

أنزِلِ الدنيا كمَنزِلٍ نَزَلتَهُ ثُمّ ارتَحَلتَ عَنهُ ، أو كمالٍ وَجَدتَهُ في مَنامِكَ فاستَيقَظتَ و لَيس مَعكَ مِنهُ شيءٌ ، إنّي (إنّما) ضَرَبتُ لكَ هذا مَثَلاً لأنّها عِندَ أهلِ اللُبِّ و العِلمِ باللّه ِ كَفَيْءِ الظِّلالِ .;

دنيا را چون منزلى بدان كه در آن فرود آمده اى و سپس از آن مى كوچى ؛ يا مانند مالى بدان كه در عالم خواب يافته اى و چون بيدار شوى خبرى از آن نيست . من اين را به عنوان مَثَل برايت گفتم ؛ زيرا دنيا در نظر خردمندان و خداشناسان همانند جا به جا شدن سايه هاست.;

إنّ الدنيا عِندَ العُلَماءِ مِثلُ الظِلِّ .;

دنيا در نظر دانشمندان مانند سايه است .;

أوحَى اللّه ُ تعالى إلى شُعَيبٍ النبيِّ ; إنّي مُعَذِّبٌ مِن قومِكَ مائَةَ ألفٍ ; أربعينَ ألفاً مِن شِرارِهِم و سِتّينَ ألفاً مِن خِيارِهم ، فقالَ ; يا ربِّ ، هؤلاءِ الأشرارُ فما بالُ الأخيارِ ؟! فَأوحَى اللّه ُ عزّ و جلّ إلَيهِ ; داهَنوا أهلَ المعاصِي فلَم يَغضَبُوا لِغَضَبِي .;

خداوند متعال به شعيب پيامبر وحى فرمود كه ; من صد هزار نفر از مردم تو را عذاب خواهم كرد ; چهل هزار نفر بدكار را ، شصت هزار نفر از نيكانشان را . شعيب عرض كرد ; پروردگارا! بدكاران سزاوارند اما نيكان چرا؟ خداوند عزّ و جلّ به او وحى فرمود كه ; آنان با گنهكاران راه آمدند و به خاطر خشم من به خشم نيامدند .;

خَلَقَ الخَلقَ و عَلِمَ ما تَقومُ بهِ أبدانُهُم و ما يُصلِحُها ، فَأحَلَّهُ لَهُم و أباحَهُ ، و عَلِمَ ما يَضُرُّهم فَنَهاهُم عَنهُ ، ثمّ أحَلَّهُ للمُضطَرِّ في الوقتِ الذي لا يَقومُ بَدَنُهُ إلاّ بهِ ، فَأحَلَّهُ بقَدْرِ البُلغَةِ لا غيرَ ذلكَ .;

خداوند مردمان را آفريد و دانست كه چه چيز مايه قوام و صحّت بدن آنهاست . پس [استفاده از] آنها را برايشان حلال و مباح كرد و دانست كه چه چيز به آنان زيان مى رساند ، از آنها بازشان داشت . در عين حال ، براى كسى كه ناچار [از خوردن اين منهيات ]باشد و بدنش جز با استفاده از آن ، قوام و صحّت نيابد ، حلال كرد اما به اندازه نياز نه بيشتر .;

حُبُّنا أهلَ البيتِ نِظامُ الدِّينِ .;

محبّت ما اهل بيت ، نظام دين است .;