إنَّ اللّه َ إذا أحَبَّ عبدا غَتَّهُ بالبلاءِ غَتّاً و ثَجَّهُ به عَليهِ ثَجّاً ، فإذا دعاهُ قالَ ; لَبَّيكَ عبدِي لَبَّيكَ ، لَئن عَجَّلتُ ما سألتَ إنّي على ذلكَ لَقادرٌ، و لئن أخَّرتُ فما ادَّخَرتُ لكَ عِندي خيرٌ لكَ .;

هر گاه خداوند بنده اى را دوست بدارد ، او را در فشارِ شديدِ بلا قرار دهد و باران بلا بر سرش فرو ريزاند ؛ پس چون به درگاه او دعا كند ، فرمايد ; لبّيك بنده من ، لبّيك . اگر [خواهى ]خواسته تو را در دنيا دهم من بر انجام آن قادرم ، اما اگر به تأخير اندازم پس آنچه در نزد خود برايت ذخيره كنم ، براى تو بهتر است .;