عنه عليه السلام
إذا دَخَلتَ المَسجِدَ و القَومُ يُصَلُّونَ فلا تُسَلِّمْ علَيهِم ، و سَلِّم على النبيِّ صلى الله عليه و آله ثُمّ أقبِلْ على صَلاتِكَ ، و إذا دَخَلتَ على قَومٍ جُلُوسٍ يَتَحَدَّثُونَ فَسَلِّمْ علَيهِم .;
امام باقر عليه السلام
هر گاه وارد مسجد شدى و مردم در حال نماز بودند ، به آنها سلام مكن، بلكه به پيامبر صلى الله عليه و آله سلام ده و آن گاه به نماز پرداز ؛ و هرگاه بر عدّه اى كه نشسته اند و صحبت مى كنند وارد شدى، به آنان سلام كن .;
. بحار الأنوار: 76/8/28.

الإمامُ الباقرُ عليه السلام
أحَقُّ مَن خَلَقَ اللّه ُ بِالتَّسليمِ لِما قَضَى اللّه ُ ، مَن عَرَفَ اللّه َ .;
امام باقر عليه السلام
سزاوارترين خلق خدا به تسليم در برابر قضاى او ، كسى است كه خداشناس باشد .;
بحار الأنوار : 71/153/63 .

الإمامُ الباقرُ عليه السلام
أصـدَقُ الأسمـاءِ ما سُمِّـيَ بِالعُبُودِيَّـةِ ، و أفضَلُهـا أسمـاءُ الأنبياءِ .;
امام باقر عليه السلام
راست ترين نامها ، نامى است كه گوياى عبوديت باشد و بهترين نامها، نامهاى پيامبران است .;
الكافي : 6/18/1 .

الإمامُ الباقرُ عليه السلام
كانَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يُغَيِّرُ الأسماءَ القَبيحَةَ في الرِّجالِ و البُلدانِ .;
امام باقر عليه السلام
رسول خدا صلى الله عليه و آله ، نامهاى زشت مردها و شهرها را تغيير مى داد .;
بحار الأنوار : 104/127/4 .

الإمامُ الباقرُ عليه السلام
إنَّ اسمَ اللّه ِ الأعظَمَ على ثلاثةٍ و سَبعينَ حَرفا ، و إنّما كانَ عندَ آصَفَ مِنها حَرفٌ واحِدٌ فَتَكَلَّمَ بهِ فَخَسَفَ بِالأرضِ ما بَينَهُ و بينَ سَرِيرِ بِلقِيسَ حتّى تَناوَلَ السَّرِيرَ بِيَدِهِ ، ثُمّ عادَتِ الأرضُ كما كانَت أسرَعَ مِن طَرفَةِ العَينِ ، و نحنُ عِندَنا مِنَ الاسمِ الأعظَمِ اثنانِ و سَبعونَ حَرفا ، و حَرفٌ عِندَ اللّه ِ تَبارَكَ و تعالى استَأثَرَ بهِ في عِلمِ الغَيبِ عِندَهُ ، و لا حَولَ و لا قُوَّةَ إلاّ بِاللّه ِ العَلِيِّ العظيمِ .;
امام باقر عليه السلام
نام اعظم خدا هفتاد و سه حرف است كه آصف يك حرف آن را مى دانست و آن را به زبان آورد ؛ پس ، هر آنچه ميان آصف و تخت بلقيس بود در كام زمين فرو رفت و آصف دست دراز كرد و تخت را برداشت و سپس زمين به حال نخست برگشت و اين همه در يك چشم بر هم زدن رخ داد . هفتاد و دو حرف از اسم اعظم نزد ماست و يك حرف نزد خداوند تبارك و تعالى مى باشد و آن را به علم غيب خود ويژه گردانيده است و هيچ قدرت و توانى جز از خداى بلند مرتبه بزرگ نيست .;
بحار الأنوار: 14/113/5.

الإمامُ الباقرُ عليه السلام
أيُّما عَبدٍ مِن عِبادِ اللّه ِ سَنَّ سُنَّةَ هُدىً كانَ لَهُ أجرٌ مِثلُ أجرِ مَن عَمِلَ بذلكَ مِن غَيرِ أن يُنقَصَ مِن اُجُورِهم شَيءٌ ، و أيُّما عَبدٍ مِن عِبادِ اللّه ِ سَنَّ سُنَّةَ ضَلالَةٍ كانَ علَيهِ مِثلُ وِزرِ مَن فَعَلَ ذلكَ مِن غَيرِ أن يُنقَصَ مِن أوزارِهِم شَيءٌ .;
امام باقر عليه السلام
هر بنده اى از بندگان خدا سنّت و روشى هدايتگر بگذارد ، اجرش به اندازه اجر كسانى باشد كه بدان عمل مى كنند ؛ بى آن كه از اجر آنان چيزى كاسته شود . و هر بنده اى از بندگانِ خدا ، سنّت و روشى گمراه كننده بگذارد ، گناهش به اندازه گناه كسانى است كه به آن رفتار مى كنند ؛ بى آن كه از گناهان ايشان چيزى كاسته گردد .;
بحار الأنوار:71/258/5 .

الإمامُ الباقرُ عليه السلام
إيّاكَ و التَّسويفَ ؛ فإنّهُ بَحرٌ يَغرَقُ فيهِ الهَلْكى .;
امام باقر عليه السلام
زنهار از افكندن كار امروز به فردا ؛ زيرا اين كار دريايى است كه مردمان در آن غرق و نابود مى شوند .;
بحار الأنوار : 78/164/1 .

الإمامُ الباقرُ عليه السلام
شَرُّ بِقاعِ الأرضِ الأسواقُ ، و هُو مَيدانُ إبليسَ ، يَغدُو بِرايَتِهِ ، و يَضَعُ كُرسِيَّهُ ، و يَبُثُّ ذُرِّيَّتَهُ ، فَبَينَ مُطَفِّفٍ في قَفيزٍ ، أو طائشٍ في ميزانٍ ، أو سارِقٍ في ذِراعٍ ، أو كاذِبٍ في سِلعَتِهِ ، فيقولُ ; علَيكُم بِرَجُلٍ ماتَ أبوهُ و أبُوكُم حَيٌّ ، فلا يَزالُ مع أوَّلِ مَن يَدخُلُ و آخِرِ مَن يَرجِعُ .;
امام باقر عليه السلام
بدترين جاى زمين بازارست ؛ بازار ميدان ابليس است ، بامدادان پرچم خود را در آن جا نصب مى كند و كرسيش را مى گذارد و فرزندانش را همه سو مى پراكند ; از كسى كه پيمانه را كم مى دهد تا كسى كه ترازو را سبك مى گيرد و كسى كه در گز كردن دزدى مى كند يا كسى كه براى فروش كالايش به دروغ متوسل مى شود . او به فرزندانش مى گويد ; بر شما باد [فريفتن ]مردى كه پدرش (حضرت آدم) مرده در حالى كه پدر شما هنوز زنده است . ابليس با اولين كسى كه به بازار مى آيد وارد مى شود و با آخرين نفرى كه بازار را ترك مى كند بر مى گردد .;
بحار الأنوار : 84/11/87 .

الإمامُ الباقرُ عليه السلام
لَو يَعلَمُ الناسُ ما في السِّواكِ لأَباتُوهُ مَعهُم في لِحافٍ .;
امام باقر عليه السلام
اگر مردم بدانند كه مسواك زدن چه فوايدى دارد ، در هنگام شب مسواك را با خود به بستر مى برند .;
بحار الأنوار : 76/130/17 .

الإمامُ الباقرُ عليه السلام
إنّ السِّواكَ في السَّحَرِ قَبلَ الوُضُوءِ مِنَ السُّنَّةِ .;
امام باقر عليه السلام
مسواك زدن در سحرگاه پيش از وضو گرفتن ، جزء سنّت است .;
كتاب من لا يحضره الفقيه : 1/480/1390 .

الإمامُ الباقرُ عليه السلام
لَو اُتِيتُ بِشابٍّ مِن شَبابِ الشِّيعَةِ لا يَتَفَقَّهُ (في الدِّينِ) لأََدَّبتُهُ .;
امام باقر عليه السلام
اگر جوان شيعه اى را نزد من بياورند كه علم[دين ]نمى آموزد ، او را تنبيه مى كنم .;
المحاسن : 1/357/760 .

قالَ الْباقِرُ عليه السلام
اِنَّ الْعَبْدَ لَيُرْفَعُ لَهُ مِنْ صَلاتِهِ نِصْفُها وَثُلْثُها وَرُبْعُها وَخُمْسُها فَما يُرْفَعُ لَهُ اِلاّ ما اَقْبَلَ عَلَيْها بِقَلْبِهِ وَاِنَّما اُمِرُوا بِالنّوافِلِ لِيَتِمَّ لَهُمْ مانَقَصُوا مِنَ الْفَريضَةِ. ;
امام باقر عليه السلام فرمود
نـمازى كه بـنده بجا مى آورد، گاهى نصف و گاهى يك سوم و گاهى يك چـهارم و گاهى يك پنجـم آن بالا برده مى شـود، پـس بالا بـرده نمى شـود مگر آن نـمازى كه با توجّـه قـلبى انجام گـيرد. مـردم مـأمور به انجـام نـمازهاى مستحب شـده اند تا نقص نـماز واجب آنها توسـط مسـتحبات جبران شـود.;
الحقايق، فيض كاشانى، ص 219 .

عَنْ اَبى جَعْفَرٍ عليه السلام قالَ
كانَ رَسُولُ اللّه صلي الله عليه و آله عِنْدَ عائِشَةَ لَيْلَتِها فَقالَتْ; يا رَسُولَ اللّه ِ لِمَ تَتْعَبُ نَفْسَكَ وَ قَدْ غَفَرَاللّه ُ لَكَ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأخَّرَ؟ فَقالَ; يا عائِشَةُ اَلا اَكُونُ عَبْدا شَكُورا؟;
امام باقر عليه السلام فرمود
شبى پيامبر پيش عايشه بود، عايشه گفت; اى رسول خدا، چرا خودت را «با عبادت» رنج مى دهى در حالى كه خدا تر آمرزيده است؟ پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله فرمود; اى عايشه آيا من بنده سپاسگزار نباشم؟;

عَنِ الْباقِرِ عليه السلام قالَ
لا يَنْقَطِعُ الْمزَيدُ مِنَ اللّه ِ حَتَّى يَنْقَطِـعَ الشُّكْرُ مِنَ الْعِبادِ. ;
امام باقر عليه السلام فرمود
افزايش نعمت از طرف خداوند قطع نمى شود مگر بخاطر ناسپاسى بندگان.;
همان، ص 56 .

عَنِ الباقِرِ عليه السلام قالَ
قالَ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ لِمُوسَى بْنِ عِمْرانَ; يا مُوسى اُشْكُرْنِى حَقَّ شُكْرى، قالَ; يا رَبِّ كَيْفَ اَشْكُرُكَ حَقَّ شُكْرِكَ وَالنِّعْمَةُ مِنْكَ، وَالشُّكْرُ عَلَيْها نِعْمَةٌ مِنْكَ؟ فَـقالَ اللّهُ تَبـارَكَ وَتَعالى; اِذا عَرَفْتَ ذلِكَ مِنّى فَقَدْ شَكَرْتَنى حَقَّ شُـكْرى. ;
امام باقر عليه السلام فرمود
خداوند متعال به موسى بن عمران عليه السلام فرمود; حـقّ سپـاسگزارى مرا ادا كن، حضـرت موسى گـفت; پرودگارا چـگونه حـقّ شـكُر تـرا انجـام دهـم در حاليـكه نـعمت از تـو اسـت و شـكر بر نـعمت هم خودنعمتى ازتوست؟ خـداوند فرمود; اگر همين را بدانى همين اداى واقعى شُكر من است.;
بحارالأنوار، ج 71، ص 55 .

عَنْ اَبِى جَعْفَرٍ عليه السلام قالَ
اِنَّ اللّهَ يُحِبُّ اِطْعامَ الطَّعامِ وَاِفْشاءَ السَّلامِ. ;
امام باقر عليه السلام فرمود
خـداوند متـعال، غذا دادن به ديـگران و افـشاء سلام را دوسـت دارد.;
بحارالأنوار، ج 76، ص 10 .

عَنْ اَبى جَعْفَرٍ عليه السلام
اَرْبَعٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ بَنَى اللّهُ لَهُ بَيْتا فِى الْجَنَّةِ; مَنْ اوَى الْيَتيمَ، وَرَحِمَ الضَّعيفَ، وَ اَشْفَقَ عَلى والِدَيْهِ وَرَفِقَ بِمَمْلُوكِهِ. ;
از امام باقر عليه السلامنقل شده كه فرمود
هر كس داراى چهار صفت باشد، خداوند براى او خانه اى در بهشت مى سازد. 1 ـ يتيم را پناه دهد 2 ـ به ضعيف رحم كند 3 ـ به پدر و مادر مهر بورزد 4 ـ با غلام و كنيزش مدارا نمايد.;
همان، 20 .

عَنِ الباقِرِ عليه السلام قالَ
كانَ الْحَسَنُ عليه السلام كَثيرَ الاِْجْتِهادِ فى الْعِـبادَةِ وَ التـَّصَـدُّقِ. ;
امام باقر عليه السلام فرمود
امام حسن عليه السلام در عبادت و صدقه دادن سـخت كوش بود. «عبادت»، رابطه انسان با پروردگار است و «صدقه»، رابطه او با مردم است. اگر گفته اند راه خالق از ميان خلق مى گذرد، يك معنايش هم اين است كه از طريق انفاق و صدقه و كمك به محرومين و دادن صدقه به فقرا، انسان به رضاى الهى دست مى يابد. از اين رو، پيروان ائمه اطهار عليهم السلام، هم بايد در عبادت و بندگى و امور مذهبى كوشا و پر تلاش باشند، هم در صدقه و كمك به نيازمندان، پيشتاز باشند.;
نظم درر السمطين، ص 196

عَنِ البـاقِرِ عليه السلام قالَ
قَالَ الْحَسَنُ عليه السلام; اِنّى لاََسْتَحْيى مِنْ رَبّىِ اَنْ أَلْـقـاهُ وَ لَمْ أَمْـشِ اِلى بَيْـتِهِ. ;
امام باقر عليه السلام فرمود
امام حسن عليه السلام فرمود; من از خدايم حيا مى كنم كه او را ملاقات كنم در حالى كه پياده به زيارت خانه اش نرفته باشم. آنكه در راه طلب خسته نگردد هرگز پاى پر آبله و باديه پيماى من است سفر پياده به سوى مقصد محبوب، رمزى از شدّت علاقه است. كعبه خانه خداست و حج و عمره، رفتن به زيارت اين خانه و بار يافتن به محضر دوست و برخوردارى از عنايت و نعمت هاى معنوى اوست. عاشقان اين خانه و صاحب خانه از پياده روى به سوى محبوب، خسته نمى شوند، بلكه از آن لذّت مى برند.;
بحارالانوار، ج 43 ص 339 ح 13

عَنِ البـاقِر عليه السلام
ما تَكَلَّمَ الْحُسَيْنُ عليه السلام بَيْنَ يَدَىِ الْحَسَنِ عليه السلامإِعْظاما لَهُ، وَلاتَكَلَّمَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَنَفِيَّةِ بَيْنَ يَدَىِ الْحُسَيْنِ عليه السلام إِعْـظاما لَهُ. ;
امام باقر عليه السلام فرمود
امام حسين عليه السلام در نزد امام حسن عليه السلامبخاطر احترام او و محمد حنفيه نيز در پيش امام حسين عليه السلامبخاطر احترامش حرف نمى زد. اين ادب و احترام را امام حسين عليه السلام نسبت به برادر بزرگترش امام مجتبى عليه السلام رعايت مى كرد و محمد حنفيّه كه فرزند ديگر امام على عليه السلام و از حسين بن على عليه السلام كوچكتر بود، نسبت به او مراعات مى كرد. رسول خدا صلي الله عليه و آله هم وقتى در جايى حضور داشتند، امام على عليه السلام ساكت بود و به احترام پيامبر خدا حرف نمى زد، مگر آنكه پيامبر خدا چيزى سؤال كند. رعايت اينگونه آداب، نشانه شخصيت انسان و معرفت او نسبت به بزرگان است.;
مناقب ابن شهر آشوب ج 3، ص 401