امام باقر عليه السلام :
اَللّهُمَّ ارْزُقْنى رِزْقا حَلالاً يَكْفينى وَ لا تَرْزُقْنى رِزْقا يُطْغينى وَ لاتَبْتَليَنّى بِفَقْرٍ اَشْقى بِهِ مُضَيِّقا عَلَىَّ...؛
امام باقر عليه السلام :
خداوندا! مرا روزىِ حلالى بده كه كفايتم كند، و روزى اى نده كه به طغيانم كشانَد و بهفقرى گرفتارم نكن كه با آن بدبخت شوم و به تنگنا افتم.
التهذيب، ج 3، ص 77، ح 6

امام باقر عليه السلام :
اَلزَّكاةُ تَزيدُ فِى الرِّزْقِ؛
امام باقر عليه السلام :
زكات دادن، روزى را زياد مى كند.
امالى طوسى، ص 296

امام باقر عليه السلام :
اِنَّ الْعَبْدَ لَيُذْنِبُ الذَّنْبَ فَيُزْوى عَنْهُ الرِّزْقُ؛
امام باقر عليه السلام :
بنده گناه مى كند و به سبب آن، روزى از او گرفته مى شود.
كافى، ج 2، ص 270، ح 8

امام باقر عليه السلام :
اِنَّ اَكْرَمَكُمْ عِنْدَاللّه ِ اَشَدُّكُمْ اِكْراما لِحَلائِـلِهِمْ؛
امام باقر عليه السلام :
گرامى ترين شما نزد خداوند، كسى است كه بيشتر به همسر خود احترام بگذارد.
وسائل الشيعه ، ج 15، ص 58 ، ح 6

امام باقر عليه السلام :
لا شَفيعَ لِلْمَرْاَةِ اَ نْجَحُ عِنْدَ رَبِّها مِنْ رِضا زَوْجِها؛
امام باقر عليه السلام :
هيچ شفاعت كننده اى براى زن نزد پروردگارش نجات بخش تر از رضايت شوهرشنيست.
خصال، ص 588

امام باقر عليه السلام :
اَلْخَيْرُ وَ الشَّرُّ يُضاعَفُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ؛
امام باقر عليه السلام :
خوبى و بدى در روز جمعه چند برابر (حساب) مى شود.
ثواب الاعمال، ص 143

امام باقر عليه السلام :
اِنَّ هذَا اللِّسانَ مِفْتاحُ كُلِّ خَيْرٍ وَ شَرٍّ، فَيَنْبَغى لِلْمُؤمِنِ اَنْ يَخْتِمَ عَلىلِسانِهِ كَما يَخْتِمُ عَلى ذَهَبِهِ وَ فِضَّتِهِ؛
امام باقر عليه السلام :
به راستى كه اين زبان كليد همه خوبى ها و بدى هاست پس شايسته است كه مؤمنزبان خود را مُهر و موم كند، همان گونه كه (صندوق) طلا و نقره خود را مُهر و موممى كند.
تحف العقول، ص 298

امام باقر عليه السلام :
اِنَّ الْخَيْرَ ثَقُلَ عَلى اَهْلِ الدُّنْيا عَلى قَدْرِ ثِقْلِهِ فى مَوازينِهِم يَوْمَ القيامَةِوَ اِنَّ الشَّرَّ خَفَّ عَلى اَهْلِ الدُّنْيا عَلى قَدْرِ خِفَّتِهِ فى مَوازينِهِم؛
امام باقر عليه السلام :
كار خوب بر مردم دنيا سنگين است، به اندازه سنگينى آن در ترازوهاى ايشان درروز قيامت و كار بد بر مردم دنيا سبك است، به اندازه سبكى آن در ترازوهايشاندر قيامت.
بحارالأنوار، ج 71، ص 215، ح 13

امام باقر عليه السلام :
اِذا اَرَدْتَ الْوَلَدَ فَقُلْ عِنْدَ الْجِماعِ : اَللّهُمَّ ارْزُقْنى وَلَدا وَ اجْعَلَهُ تَقيّا لَيسَفى خَلْقِهِ زِيادَةٌ وَ لا نُقْصانٌ وَ اجْعَلْ عاقِبَتَهُ اِلى خَيْرٍ؛
امام باقر عليه السلام :
هرگاه فرزند خواستى ، هنگام آميزش بگو : بار الها! به من فرزندى عطا كن و او را باتقوا قرار ده و در آفرينش او، كم و زيادى نباشد و او را عاقبت به خير گردان .
كافى، ج 6 ، ص 10، ح 12

امام باقر عليه السلام :
اِنّا نَاْمُرُ صِبْيانَنا بِالصَّلاةِ اِذا كانوا بَنى خَمْسِ سِنينَ ، فَمُرواصِبْيانَـكُمْ بِالصَّلاةِ اِذا كانوا بَنى سَبْعِ سِنينَ، وَ نَحْـنُ نَأمُرُ صِبْيانَنـا بِالصَّـوْمِ اِذاكانوا بَنى سَبْعِ سِنينَ بِما اَطاقوا مِن صيامِ الْيَومِ اِن كانَ اِلى نِصْفِ النَّهارِ اَوْ اَكْثَرَ مِنْذلِكَ اَوْ اَقَلَّ، فَاِذا غَلَبَهُمُ الْعَطَشُ وَ الْغَرَثُ اَفْطَروا، حَتّى يَتَعَوَّدُوا الصَّومَ وَ يُطيقوهُ،فَمُروا صِبيانَـكُم اِذا كانوا بَنى تِسْعِ سِنينَ بِالصَّومِ مَا اسْتَطاعوا مِن صيامِ الْيَوْمِ،فَاِذا غَلَبَهُمُ الْعَـطَشُ اَفْطَروا ؛
امام باقر عليه السلام :
ما كودكان خود را وقتى پنج ساله اند ، به نماز امر مى كنيم ؛ ولى شما كودكانتان راوقتى هفت ساله شدند ، به نماز امر كنيد . ما كودكان خود را وقتى هفت ساله اند ، به روزهوامى داريم ، به اندازه اى كه توان دارند ، چه نصف روز باشد يا بيشتر يا كمتر . وقتىتشنگى و گرسنگى بر آنان چيره شد ، افطار مى كنند تا اين كه به روزه ، عادت كنند و توانآن را بيابند ، ولى شما كودكانتان را وقتى نُه ساله شدند ، به اندازه اى كه توان دارند ، بهروزه وا داريد و وقتى تشنگى بر آنان چيره شد ، افطار كنند .
كافى ، ج 3، ص 409، ح 1

امام باقر عليه السلام :
اِنَّ اللّه َ عَزَّوَجَلَّ يَقى بِالتَّقْوى عَنِ الْعَبْدِ ما عَزُبَ عَنْهُ عَقْلُهُ وَيُجَلّىبِالتَّقوى عَنْهُ عَماهُ وَجَهْلَهُ؛
امام باقر عليه السلام :
خداوند به وسيله تقوا بنده را حفظ مى كند از آنچه كه عقلش به آن نمى رسد و كوردلى و نادانى او را بر طرف مى سازد.
كافى، ج 8 ، ص 52، ح 16

امام باقر عليه السلام :
اِنَّ اَعْجَلَ الْخَيرِ ثَوابا صِلَةُ الرَّحِمِ؛
امام باقر عليه السلام :
ثواب صله رحم سريع تر از هر كار خيرى به انسان مى رسد.
كافى، ج 2، ص 152، ح 15

امام باقر عليه السلام :
اِذا دَخَلَ اَحَدُكُمْ عَلى اَخيهِ فى رَحْلِهِ فَلْيَقْعُدْ حَيْثُ يَأمُـرُهُ صاحِبُالرَّحْلِ فَاِنَّ صاحِبَ الرَّحْلِ اَعْرَفُ بِعَوْرَةِ بَيْتِهِ مِنَ الدّاخِلِ عَلَيْهِ؛
امام باقر عليه السلام :
هرگاه يكى از شما به خانه برادرش وارد شد، هر جا صاحب خانه گفت همان جابنشيند، زيرا صاحب خانه به وضع اتاق خود از ميهمان آشناتر است.
قرب الإسناد، ص 69، ح 222

امام باقر عليه السلام :
اِنَّ اللّه َ عَزَّوَجَلَّ يَقى بِالتَّقْوى عَنِ الْعَبْدِ ما عَزُبَ عَنْهُ عَقْلُهُ وَ يُجَلّىبِالتَّقْوى عَنْهُ عَماهُ وَ جَهْلَهُ؛
امام باقر عليه السلام :
خداوند عزوجل به وسيله تقوا، انسان را از آنچه عقلش به آن نمى رسد حفظ مى كندو كور دلى و نادانى او را بر طرف مى سازد.
كافى، ج 8 ، ص 52، ح 16

امام باقر عليه السلام :
اِنَّ اَهْلَ التَّقْوى هُمُ الاَْغْنياءُ اَغْناهُمُ الْقَليلُ مِنَ الدُّنْيا، فَمَؤُونَتُهُمْ يَسيرَةٌاِنْ نَسيتَ الْخَيْرَ ذَكَّروكَ وَ اِنْ عَمِلْتَ بِهِ اَعانوكَ؛
امام باقر عليه السلام :
ثروتمندان واقعى همان تقواپيشگانند كه اندك دنيا آنان را بى نياز كرده و كمخرجند. اگر خير و خوبى را فراموش كنى، به يادت مى آورند و اگر به آن عمل نمايىيارى ات مى رسانند.
تحف العقول، ص 287

امام باقر عليه السلام :
وَ اللّهِ ما شيعَتُنا اِلاّ مَنِ اتَّقىَ اللّه َ وَ اَطاعَهُ؛
امام باقر عليه السلام :
به خدا سوگند، شيعه ما فقط كسى است كه تقواى الهى دارد و خدا را اطاعت مى كند.
كافى، ج 2، ص 74، ح 3

امام باقر عليه السلام :
اَلنّاسُ رَجُلانِ: مَسْتَريحٌ بِالْمَوْتِ وَ مُسْتَراحٌ بِهِ مِنْهُ ؛
امام باقر عليه السلام :
مردم بر دو دسته اند: آن كه با مرگ آسوده شود و آن كه با مرگش ديگران آسوده شوند.
معانى الأخبار، ص 290

امام باقر عليه السلام :
اَلنّاسُ رَجُلانِ: مُؤْمِنٌ وَ جاهِلٌ، فَلا تُؤْذِى الْمُؤْمِنَ وَ لا تَجْهَلُ الْجاهِلَفَتَـكونَ مِثْلَهُ؛
امام باقر عليه السلام :
مردم دو گروه اند: مؤمن و جاهل، مؤمن را آزار ندهيد و با جاهل، رفتار جاهلانهنكنيد؛ زيرا همانند او خواهيد بود.
خصال، ص 49

امام باقر عليه السلام :
اَلْعُلَماءُ فى اَنـْفُسِهِمْ خانَةٌ اِنْ كَـتَمُوا النَّصيحَةَ اِنْ رَاَوْا تائِها ضالاًّ لايَهْدونَهُ اَوْ مَيِّتا لا يُحْيونَهُ فَبِئْسَ ما يَصْنَعونَ لاَِنَّ اللّه َ تَبارَكَ وَ تَعالى اَخَذَ عَلَيْهِمُالْميثاقَ فِى الْـكِتابِ اَنْ يَاْمُروا بِالْمَعْروفِ وَ بِما اُمِروا بِهِ وَ اَنْ يَنْهَوْا عَمّا نُهوا عَنْهُ وَ اَنْيَتَعاوَنوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ لا يَتَعاوَنوا عَلَى الاِْثْمِ وَ الْعُدْوانِ؛
امام باقر عليه السلام :
اگر دانشمندان نصيحت را پنهان دارند، خيانت كرده اند . اگر سرگشته گمراهى راديدند و او راراهنمايى نكردند و يا (دل) مرده اى را زنده ننمودند، وه كه چه كار زشتىكرده اند ! چون خداوند تبارك و تعالى در كتاب از ايشان پيمان گرفته كه به معروف وآنچه فرمان يافته اند فرمان دهند و از آنچه نهى شده اند نهى كنند و بر نيكوكارى وپرهيزكارى، يكديگر را يارى كنند و در گناه و ستم يكديگر را يارى نكنند .
كافى ، ج 8 ، ص 54، ح 16

امام باقر عليه السلام :
مَنْ عَلَّمَ بابَ هُدىً فَلَهُ مِثْلُ اَجْرِ مَنْ عَمِلَ بِهِ وَ لا يُنْقَصُ اُولئِكَ مِنْاُجورِهِمْ شَيْئاً وَ مَنْ عَلَّمَ بابَ ضَلالٍ كانَ عَلَيْهِ مِثْلُ اَوزارِ مَنْ عَمِلَ بِهِ وَ لا يُنْقَصُ اُولئِكَمِنْ اَوزارِهِمْ شَيْئا؛
امام باقر عليه السلام :
هركس باب هدايتى را به كسى آموزش دهد ، پاداش همه كسانى را كه به آن عمل كنند ،دارد ، بى آن كه چيزى از پاداش آنان كم شود و هركس باب گمراهى را ياد دهد ، گناهان همهكسانى كه بدان عمل كنند ، بر او نيز بار مى شود ، بى آن كه چيزى از گناهان آنان كم شود .
كافى ، ج 1، ص 35، ح 4