امام على عليه السلام :
اَلتَّقىُّ سابِقٌ اِلى كُلِّ خَيْرٍ؛
امام على عليه السلام :
تقوا پيشه، براى انجام هر كار خيرى سبقت مى گيرد.
كنزالفوائد، ص 128

امام على عليه السلام :
لَوْ اَنَّ السَّماواتِ وَ الاَْرْضَ كانَتا عَلى عَبْدٍ رَتْقا ثُمَّ اتَّقَى اللّه َ لَجَعَلَ اللّه ُ لَهُمِنْهُما مَخْرَجا وَ رَزَقَهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ؛
امام على عليه السلام :
اگر آسمان ها و زمين بر بنده اى بسته شوند و او تقواى الهى پيشه كند، خداوند حتماراهى براى او مى گشايد و از جايى كه گمان ندارد، روزى اش مى دهد.
غررالحكم، ح 7599

امام على عليه السلام :
لِلْمُتَّقى ثَلاثُ عَلاماتٍ: اِخْلاصُ الْعَمَلِ وَ قِصَرُ الاَْمَلِ وَ اغْتِنامُ الْـمُهَلِ؛
امام على عليه السلام :
تقواپيشه، سه نشانه دارد: اخلاص در عمل، كوتاهى آرزو، و غنيمت شمردن فرصت ها.
غررالحكم، ح 7370

امام على عليه السلام :
اَلْمُتَّقى مَيِّتَةٌ شَهْوَتُهُ مَكْظومٌ غَيْظُهُ فِى الرَّخاءِ شَكورٌ وَ فِىالْمَكارِهِ صَبورٌ؛
امام على عليه السلام :
تقواپيشه، هوا و هوسش مرده، خشمش فرو خورده، در آسايش شكرگزار و درسختى ها صبور است.
غررالحكم، ح 1998

امام على عليه السلام :
اِنَّ الاَْتْقياءَ كُلُّ سَخىٍّ مُتَعَفِّفٍ مُحْسِنٍ؛
امام على عليه السلام :
همه تقوا پيشگان سخاوتمند، پاكدامن و نيكوكارند.
غررالحكم، ح 3401

امام على عليه السلام :
سادَةُ اَهْلِ الْجَنَّةِ الاَْتْقياءُ الاَْبْرارُ؛
امام على عليه السلام :
سروران اهل بهشت، تقوا پيشگان نيكوكارند.
غررالحكم، ح 5599

امام على عليه السلام :
كُونُوا بِقَبُولِ الْعَمَلِ اَشَدَّ اهْتِماما مِنْكُمْ بِالْعَمَلِ فَاِنَّهُ لَنْ يَقِلَّ عَمَلٌ مَعَالتَّقْوى وَ كَيْفَ يَقِلُّ عَمَلٌ تُقْبَلُ؛
امام على عليه السلام :
همّتتان براى پذيرفته شدن عمل، بيشتر از خود عمل باشد؛ زيرا عملى كه با تقواهمراه باشد، هرگز اندك نيست و چگونه اندك باشد عملى كه پذيرفته مى شود.
كنزالعمال، ح 8496

امام على عليه السلام :
اِعْلَمُوا عِبادَ اللّه ِ اَنَّ الْمُتَّقينَ ذَهَبُوا بِعاجِلِ الدُّنْيا وَ آجِلِ الاْخِرَةِفَشَارَكُوا أَهْلَ الدُّنْيا فى دُنْياهُمْ وَ لَمْ يُشارِكْهُمْ اَهْلُ الدُّنْيا فى آخِرَتِهِمْ سَكَنُوا الدُّنْيابِاَفْضَلِ ما سُكِنَتْ وَ اَكَلوها بِاَفْضَلِ مَا اُكِلَتْ فَحَظوا مِنَ الدُّنْيا بِما حَظِىَ بِهِ الْمُتْرَفونَ وَاَخَذُوا مِنْها ما اَخَذَهُ الْجَبابِرَةُ الْمُتَـكَـبِّرونَ ثُمَّ انْقَلَبُوا عَنْها بِالزَّادِ الْمُبَلِّغِ وَ الْمَتْجَرِالرَّابِحِ اَصابُوا لَذَّةَ زُهْدِ الدُّنْيا فى دُنْياهُم وَ تَيَقَّنُوا اَنَّهُم جيرانُ اللّهِ غَداً فى آخِرَتِهِمْ لاتُرَدُّ لَهُمْ دَعْوَةٌ وَ لا يَنْقُصُ لَهُمْ نَصيبٌ مِنْ لَذَّةٍ؛
امام على عليه السلام :
اى بندگان خدا، بدانيد كه تقوا پيشگان هم از اين دنياى زود گذر و هم از آخرت كهمى آيد بهره گرفتند، با مردم دنيا در كارهاى دنيوى شريك شدند، ولى مردم دنيا باايشان در كارهاى اخروى شريك نشدند، (از راه حلال) در بهترين خانه ها زندگى كردندو از بهترين خوردنى ها خوردند. همان لذّتى را كه اهل ناز و نعمت از دنيا بردند،نصيبشان شد و از آن كامياب گرديدند آنسان كه جبّاران خودكامه كام گرفتند، سپس باتوشه كافى و تجارت سودآور به جهان ديگر رفتند، لذّت بى رغبت بودن به دنيا را بردند،و يقين كردند كه در آخرت همسايگان خدايند. دعايشان بى جواب نمى ماند و بهره شاناز لذت و خوشى كم نمى شود.
نهج البلاغه، نامه 27

امام على عليه السلام :
اوصيكُمْ عِبادَ اللّه ِ بِتَقْوَى اللَّهِ فَإِنَّها الزِّمامُ وَ الْقَوامُ فَتَمَسَّكُوا بِوَثَائِقِهَاوَ اعْتَصِمُوا بِحَقَائِقِها تَو?لْ بِكُمْ اِلى اَكْنانِ الدَّعَةِ وَ اَوْطانِ السَّعَةِ وَ مَعاقِلِ الْحِرْزِوَ مَنازِلِ الْعِزِّ... ؛
امام على عليه السلام :
اى بندگان خدا، شما را به تقواى الهى سفارش مى كنم، كه تقوا مهار است و مايهدوام، پس به ريسمان هاى استوار آن درآويزيد و به حقايق آن چنگ زنيد. كه شما را بهنهانگاه هاى خوشى و سرزمين هاى گشايش و پناهگاه هاى امن و منزلگاه هاى عزّت،رهنمون خواهد شد.
نهج البلاغه، خطبه 186

امام على عليه السلام :
اِنَّ مَنْ صَرَّحَتْ لَهُ الْعِبَرُ عَمّا بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْمَثُلاتِ حَجَزَتْهُ التَّقْوىعَنْ تَقَحُّمِ الشُّبُهاتِ؛
امام على عليه السلام :
آن كس كه حوادث عبرت آموز روزگار را به چشم ببيند و از آن پند پذيرد، تقوا او را ازآلوده شدن به كارهاى شبهه ناك باز مى دارد.
نهج البلاغه، از خطبه 16

امام على عليه السلام :
اِعْلَمُوا عبِادَ اللّه ِ اَنَّ التَّقْوى دارُ حِصْنٍ عَزيزٍ، وَ الْـفُجورَ دارُ حِصْنٍذَ ليلٍ لا يَمْنَعُ اَهْلَهُ وَ لا يُحْرِزُ مَنْ لَجَاَ اِلَيْهِ اَلا وَ بِالتَّقْوى تُقْطَعُ حُمَّةُ الْخَطايا؛
امام على عليه السلام :
اى بندگان خدا، بدانيد كه تقوا پناهگاهى نفوذناپذير و استوار است و بدكارى و گناه،پناهگاهى سست، كه هر كس به آن پناه ببرد از آسيب در امان نمى ماند. آگاه باشيد كه باتقوا مى توان تَب گناهان را قطع كرد.
نهج البلاغه، از خطبه 157

امام على عليه السلام :
(اَلْـمُـتَّقونَ) لا يَرْضَوْنَ مِنْ اَعْمالِهِمُ القَليلَ، وَ لا يَسْتَـكْثِرونَ الْكَثيرَ،فَهُمْ لاَِنْفُسِهِمْ مُتَّهِمونَ وَ مِنْ اَعْمالِهِمْ مُشْفِقونَ؛
امام على عليه السلام :
تقواپيشگان، از كار كمِ خود راضى نيستند و كارهاى زياد خود را، بسيار نمى شمارند،در نتيجه خودشان را زير سؤال برده و محاكمه مى كنند و از كردار خود بيمناك اند.
نهج البلاغه، از خطبه 184

امام على عليه السلام :
اَلْمُتَّقونَ فيها (فِى الدُّنيا) هُمْ اَهْلُ الْفَضائِلِ مَنْطِقُهُمُ الصَّوابُ وَمَلْبَسُهُمُ الاِقْتِصادُ وَ مَشْيُهُمُ التَّواضُعُ؛
امام على عليه السلام :
تقواپيشگان، در دنيا اهل فضايلند، گفتـارشــان راست و درست، روششان ميانه روىو رفتــارشــان متواضعانه است.
نهج البلاغه، از خطبه 184

امام على عليه السلام :
اِتَّقُوا اللّهَ فى عِبادِهِ وَ بِلادِهِ فَاِنَّكُمْ مَسْؤولونَ حَتّى عَن البِقاعِ وَالْبَهائِمِ؛
امام على عليه السلام :
تقواى الهى را درباره بندگان خدا و شهرهاى او رعايت كنيد؛ زيرا حتى از اماكن وحيوانات از شما سؤال خواهد شد.
نهج البلاغه، از خطبه 166

امام على عليه السلام :
مَنِ اتَّقَى اللّهَ اَحَبَّهُ النّاسُ؛
امام على عليه السلام :
هر كس تقواى الهى پيشه كند، مردم او را دوست خواهند داشت.
كشف الغمه، ج 3، ص 139

امام على عليه السلام :
اَلْمُتَّقونَ اَنْفُسُهُمْ قانِعَةٌ وَ شَهَواتُهُمْ مَيِّتَةٌ وَ وُجوهُهُم مُسْتَبْشِرَةٌ وَقُلوبُهُمْ مَحْزُونَةٌ؛
امام على عليه السلام :
تقواپيشگان، نَفْسى قانع، هوا و هوسى فروخفته، رويى گشاده و دلى اندوهگين دارند.
غررالحكم، ح1932

امام على عليه السلام :
خَيْرُ الدُّنْيا وَ الآْخِرَةِ فى خَصْلَتَيْنِ الْغِنى وَ التُّقى وَ شَرُّ الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ فى خَصْلَتَيْنِ الْـفَقْرِ وَ الْفُجورِ؛
امام على عليه السلام :
خير دنيا و آخرت در دو خصلت بى نيازى و تقواست و شر دنيا و آخرت در دو خصلتنيازمندى و گناه است.
نهح نهج البلاغه ابن ابى الحديد، ج20،ص301، ح446

امام على عليه السلام :
اَلتَّقْوى ظاهِرُهُ شَرَفُ الدُّنْيا وَ باطِنُهُ شَرَفُ الاْخِرَةِ ؛
امام على عليه السلام :
تقوا، ظاهرش شرافت دنيا و باطنش شرافت آخرت است.
غررالحكم، ح 1990

امام على عليه السلام :
اَلنّاسُ فِى الدُّنْيا عامِلانِ: عامِلٌ عَمِلَ فِى الدُّنْيا لِلدُّنْيا، قَدْ شَغَلَتْهُ دُنْياهُعَنْ آخِرَتِهِ، يَخْشى عَلى مَنْ يَخْلُفُهُ الْفَقْرَ وَ يَأْمَنُهُ عَلى نَفْسِهِ فَيُفْنى عُمُرَهُ فى مَنْفَعَةِغَيْرِهِ وَ عامِلٌ عَمِلَ فِى الدُّنْيا لِما بَعْدَها، فَجاءَهُ الَّذى لَهُ مِنَ الدُّنْيا بِغَيْرِ عَمَلٍ، فَاَحْرَزَالْحَظَّيْنِ مَعا وَ مَلَكَ الدّارَيْنِ جَميعا، فَاَصْبَحَ وَجيها عِنْدَ اللّه ِ، لا يَسْاَلُ اللّه َ حاجَةً فَيَمْنَعُهُ؛
امام على عليه السلام :
مردم در دنيا دو گونه كار مى كنند: يكى تنها براى دنيا كار مى كند، تا جايى كه كار دنيااو را از آخرت باز مى دارد. او با اين كه خودش بى نياز است، نگران فقر بازماندگان خوداست و عمرش را در راه سودرسانى به ديگران فنا مى كند. ديگرى در دنيا براى آخرت كارمى كند و روزى دنيايى بدون تلاش برايش مى رسد و از بهره دنيوى و اخروى با همبرخوردار شده، هر دو دنيا را با هم دارد. در نتيجه در پيشگاه خداوند آبرومند است و هرحاجتى از خدا بخواهد، بر مى آورد.
نهج البلاغه، قصار 269

امام على عليه السلام :
اَلنّاسُ اِخْوانٌ فَمَنْ كانَتْ اُخُوَّتُهُ فى غَيْرِ ذاتِ اللّه ِ فَهِىَ عَداوَةٌ؛
امام على عليه السلام :
مردم برادرند، اما آن كه برادرى اش براى خدا نباشد، برادرى وى، دشمنى است.
بحارالأنوار، ج 74، ص 165، ح 29