و اللّه ِ، لَئن صِرتُ إلى هذا الأمرِ لاَكُلَنَّ الخَبيثَ بَعدَ الطَّيِّبِ ، و لَألبَسَنَّ الخَشِنَ بَعدَ اللَّيّنِ ، و لَأتعَبَنَّ بَعدَ الدَّعَةِ .;

به خدا سوگند، اگر به اين امر امامت و ولايت ظاهرى برسم، به جاى غذاهاى لذيذ، غذاى نامطبوع خواهم خورد و به جاى لباسهاى نرم، لباس زبر خواهم پوشيد و به جاى آسايش، خود را به رنج و زحمت خواهم افكند.;

رُويَ أنّ الرِّضا عليه السلام لَبِسَ الخَزَّ فَوقَ الصُّوفِ ، فقالَ لَهُ بَعضُ جَهَلَةِ الصُّوفيّةِ لَمّا رأى علَيهِ ثِيابَ الخَزِّ ; كيفَ تَزعُمُ أنّكَ مِن أهلِ الزُّهدِ و أنتَ على ما نَراهُ مِن التَّنَعُّمِ بلِباسِ الخَزِّ ؟! فكَشَفَ عليه السلام عَمّا تَحتَهُ فَرَأوا تَحتَهُ ثِيابَ الصُّوفِ ، فقالَ; هذا للّه ِ ، و هذا للنّاسِ .;

روايت شده است كه حضرت رضا عليه السلام روى لباس پشمينه، جامه اى از خز پوشيد. يكى از صوفيان نادان چون جامه خزى بر تن ايشان ديد، گفت; با وجود اين برخوردارى و لباس خزى كه پوشيده اى، چگونه خود را از اهل زهد مى پندارى؟! حضرت لباس خود را كنار زد. ديدند زير آن پشمينه اى است. امام فرمود; اين براى خداست و اين [لباس خز ]براى مردم.;

عِلّةُ تَحريمِ الذُّكرانِ للذُّكرانِ و الإناثِ للإناثِ ؛ لِما رُكِّبَ في الإناثِ و ما طُبِعَ علَيهِ الذُّكرانُ ، و لِما في إتيانِ الذُّكرانِ الذُّكرانَ و الإناثِ الإناثَ مِنِ انقِطاعِ النَّسلِ ، و فَسادِ التَّدبيرِ ، و خَرابِ الدُّنيا .;

علّت تحريم روى آوردن مردان به مردان و زنان به زنان، يكى ساختار وجودى زنان و سرشت وجودى مردان است [كه هر يك براى جنس مخالف آفريده شده است] و ديگر اين كه روى آوردن مردان به مردان و زنان به زنان سبب از بين رفتن نسل [بشر ]و برهم خوردن نظم و تدبير [جامعه] و نابودى دنيا مى شود.;

لا تُمارِيَنَّ العُلَماءَ فيَرفُضوكَ، و لا تُمارِيَنَّ السُّفَهاءَ فيَجهَلوا علَيكَ .;

با دانايان هرگز مجادله مكن؛ زيرا تو را مى رانند و با نابخردان هرگز مجادله مكن؛ زيرا با تو نادانى مى كنند.;

إنّ أوحَشَ ما يكونُ هذا الخَلقُ في ثلاثةِ مَواطِنَ ; يَومَ يُولَدُ و يَخرُجُ مِن بَطنِ اُمّهِ فيَرَى الدُّنيا ، و يَومَ يَموتُ فيُعايِنُ الآخِرَةَ و أهلَها ، و يَومَ يُبعَثُ فيَرى أحكاما لَم يَرَها في دارِ الدُّنيا··· .;

وحشتناك ترين زمان براى اين موجود (انسان) سه جاست ; روزى كه زاده مى شود و از شكم مادرش بيرون مى آيد و دنيا را مى بيند، و روزى كه مى ميرد و آخرت و اهل آن را مشاهده مى كند، و روزى كه برانگيخته مى شود و احكامى را مى بيند كه در سراى دنيا نديده است··· .;

إنّما اُمِرَ بدَفنِ المَيّتِ لِئلاّ يَظهَرَ النّاسُ على فَسادِ جَسَدِهِ ، و قُبحِ مَنظَرِهِ ، و تَغَيُّرِ رائحَتِهِ،و لا يَتأذَّى الأحياءُ برِيحِهِ و ما يَدخُلُ علَيهِ من الآفَةِ و الفَسادِ ، و ليكونَ مَستورا عنِ الأولياءِ و الأعداءِ ، فلا يَشمَتُ عَدُوُّهُ و لا يَحزَنُ صَديقُهُ .;

علّت اينكه دستور داده شده است مرده را به خاك بسپارند، اين است كه مردم متلاشى شدن پيكر او و منظره زشت و تغيير بويش را مشاهده نكنند و زندگان از بوى او و آفت و فسادى كه به پيكرش مى رسد آزار نبينند و براى اينكه از چشم دوستان و دشمنان پنهان بماند و دشمنش شاد و دوستش اندوهگين نشود.;

لا يَجتَمِعُ المالُ إلاّ بخِصالٍ خَمسٍ ; بِبُخلٍ شَديدٍ ، و أمَلٍ طَويلٍ ، و حِرصٍ غالِبٍ ، و قَطيعَةِ الرَّحِمِ ، و إيثارِ الدُّنيا علَى الآخِرَةِ .;

مال و ثروت جمع نشود، مگر با داشتن پنج خصلت ; بخل شديد، آرزوى دراز، آزمندى چيره [بر جان]، رسيدگى نكردن به خويشان و برگزيدن دنيا بر آخرت.;

خَيرُ مالِ المَرءِ ذَخائِرُ الصَّدَقَةِ .;

بهترين دارايى انسان، اندوخته هاى صدقه است.;

التَّفريطُ مُصيبَةُ ذَوِي القُدرَةِ .;

كوتاهى كردن، مصيبت توانايان است.;

مِن الفَسادِ قَطعُ الدِّرهَمِ و الدِّينارِ و طَرحُ النَّوى .;

از جمله فساد (اسراف) است شكستن درهم و دينار [سالم براى مصرفى ديگر] و دور انداختن هسته ميوه.;

إنّ لِكُلِّ إمامٍ عَهدا في عُنُقِ أوليائهِ و شِيعَتِهِ ، و إنّ مِن تَمامِ الوَفاءِ بالعَهدِ و حُسنِ الأداءِ زيارَةَ قُبُورِهِم ، فَمَن زارَهُم رَغبَةً في زيارَتِهِم و تَصدِيقا بما رَغِبُوا فيهِ كانَ أئمَّتُهُم شُفَعاءَهُم يَومَ القِيامَةِ .;

هر امامى به گردن دوستان و شيعيان خود عهدى دارد كه وفاى كامل به اين عهد ، و بجاى آوردن نيكوى آن ، با زيارت قبور آنان است. پس ، كسانى كه با رغبت و علاقه به زيارت ايشان و باور داشتن آنچه آنان ترغيب كرده اند، زيارتشان كنند ، امامانِ آنها در روز قيامت شفيعشان باشند .;

فَضلُ زيارَةِ قَبرِ أميرِ المؤمنينَ على زيارَةِ قَبرِ الحُسينِ كَفَضلِ أميرِ المؤمنينَ عَلَى الحُسينِ .;

برترى قبر امير مؤمنان بر زيارت قبر حسين همچون برترى خود امير مؤمنان بر حسين است .;

ما لِمَن زارَ أباكَ ؟ ـ ; لَهُ الجَنَّةُ فَزُرْهُ .;

ثواب كسى كه پدر شما را زيارت كند چيست؟ ـ فرمود ; پاداش او بهشت است ؛ پس آن بزرگوار را زيارت كن .;

ما زارَنِي أحَـدٌ مِن أولِيائي عارِفا بِحَقِّي إلاّ تَشَفَّعتُ لَهُ يَومَ القِيامَةِ .;

هيچ يك از دوستان من كه عارف به حق و مقام من باشد زيارتم نكند مگر اين كه در روز قيامت شفاعتش كنم .;

مَن زارَنِي عَلَى بُعدِ دارِي ، أتَيتُهُ يَومَ القِيامَةِ في ثلاثِ مَواطِنَ حتّى اُخَلِّصَهُ مِن أهوالِها ; إذا تَطايَرَتِ الكُتُبُ يَمينا و شِمالاً ، و عِندَ الصِّراطِ و عِندَ المِيزانِ .;

هر كه مرا در ديار غربت زيارت كند ، روز قيامت در سه جا به داد او مى رسم و از هراسها و سختيهاى آنها نجاتش مى دهم ; وقتى كه نامه هاى اعمال از راست و چپ پراكنده شوند و هنگام گذشتن از صراط و موقع سنجيدن ميزان [اعمال] .;

مَن طَلَبَ الأمرَ مِن وَجهِهِ لَم يَزِلَّ ، فإن زَلَّ لَم تَخذُلْهُ الحِيلَةُ .;

هر كه چيزى را از راهش بطلبد ، نلغزد و اگر هم بلغزد از پيدا كردن راهِ چاره فرو نماند .;

أقرَبُ ما يَكونُ العَبدُ مِنَ اللّه ِ عزّ و جلّ و هُو ساجِدٌ ، و ذلكَ قولُهُ تباركَ و تعالى ; «و اسْجُدْ وَ اقْتَرِب» .;

نزديكترين حال بنده به خداوند عزّ و جلّ زمانى است كه در سجود است . و اين سخن خداوند تبارك و تعالى است، آن جا كه مى فرمايد ; «سجده كن و [به خدا ]نزديك شو» .;

السَّخِيُّ يَأكُلُ مِن طَعامِ الناسِ لِيَأكُلُوا مِن طَعامِهِ ، و البَخيلُ لا يَأكُلُ مِن طَعامِ الناسِ لِئَلاّ يَأكُلُوا مِن طَعامِهِ .;

شخص بخشنده از غذاى مردم مى خورد ، تا مردم از غذاى او بخورند ، اما شخص خسيس از غذاى مردم نمى خورد تا آنها نيز از غذاى او نخورند .;

مَن فَرَّجَ عن مُؤمِنٍ فَرَّجَ اللّه ُ عن قَلبِهِ يَومَ القِيامَةِ .;

هر كه غم و نگرانى مؤمنى را بزدايد ، خداوند در روز قيامت گره غم از دل او بگشايد .;

مَن فَرَّجَ عن مُؤمِنٍ كُربَةً مِن كُرَبِ الدنيا فَرَّجَ اللّه ُ عَنهُ كُربَةً مِن كُرَبِ الآخِرَةِ .;

هر كه غمى از غمهاى دنيا را از دل مؤمنى برطرف سازد، خداوند غمى از غمهاى آخرت را از دلش بزدايد .;