قـالَ الْكاظِمُ عليه السلام
اِنَّ رَسُولَ اللّهِ صلي الله عليه و آله اِذا اَتاهُ الضَّيْفُ اَكَلَ مَعَهُ وَ لَمْ يَرفَعْ يَدَهُ مِنَ الْخِوانِ حَتّى يَرْفَعَ الضَّيْفُ يَدَهُ. ;
امام كاظم عليه السلام فرمود
رسول خدا صلي الله عليه و آله هرگاه مهمان داشت، با او غذا مى خورد و دست از سفره و غذا نمى كشيد، تا آن كه مهمان دست از غذا خوردن بكشد. مهمان دوستى، خصلتى ارزنده است و هم غذا شدن با مهمان نشانه محبت و تكريم اوست. سيره پيامبران الهى، پذيرايى شايسته از مهمان و احترام به او بوده است. وقتى سر سفره اى يك شخصيت مهم نشسته باشد، ديگران در شروع و پايان به او نگاه مى كنند و اگر او دست از غذا خوردن بكشد، ديگران هم دست مى كشند. پيامبر خدا صلي الله عليه و آله بر سر سفره دير از غذا دست مى كشيد، تا مهمانش گرسنه نماند و از خوردن، خجالت نكشد.;
سُنَنُ النَّبى،ص 67

عَن مُوسَى بنِ جَعفَرٍ عليهماالسلام... ثم أُتِىَ بِلَبَنٍ حامِضٍ قَدْ ثَرَدَ، فَقالَ
كُلُوا بِسْمِ اللّه ِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ، فَإِنَّ هذا طَعامٌ كانَ يُعْجِبُ الْحُسَيْنَ بْنَ عَليٍّ عليهماالسلام. ;
گروهى در سفر حج، در مدينه خدمت امام كاظم عليه السلامرسيدند... شير ترشى كه تليت شده بود آوردند، فرمود
با نام خداى مهربان بخـوريد كه اين غذايى است كه حضرت امام حسين بن على عليهماالسلامآن را دوست داشت.;
مكارم الاخلاق ص 145

امام كاظم عليه السلام فرمود
اِنّا اُصِبْنا بِاِسـماعيلَ فَصَبَرنا فَاصْبِرْ كَما صَبَرْنا اِنّا اِذا أَرَدْنا أَمْرا وَ أَرادَ اللّه ُ أَمْرا سَلَّمْناهُ لاَِمْرِاللّه ِ. ;
امام كاظم عليه السلام فرمود
پدرم به من فرمود براى تعزيت و تسليت گفتن به مفضّل (يكى از ياران حضرت) پيش او بروم و به او بگويم; ما چون با مرگ اسماعيل (فرزند آن حضرت) روبرو شديم، صبر كرديم. اكنون تو نيز چون ما صبر پيشه كن. ما چون خواهان امرى باشيم و خدا امر ديگرى را بخواهد تسليم امر خدا مى شويم. از موارد آزمون الهى، فوت فرزندان و بستگان است و قرآن از ترس و مرگ و گرسنگى و كاهش ثمرات و تلفات جانى به عنوان بلا و امتحان ياد مى كند (بقره، آيه 155) و به كسانى كه بر اين مصيبت ها صبر و شكيبايى كنند، مژده اجر و پاداش مى دهد. روش رهبران الهى همچون يعقوب، ايّوب، ابراهيم، حضرت رسول، امام حسين عليه السلام و... نشان دهنده صبر آنان در برابر اين بلاها و آزمايش هاى الهى است و گوياى مقام «رضا و تسليم» است و آنان ديگران را هم به اين خصلت سفارش مى كردند.;
مشكاة الانوار: 28

عَنْ أَبى الْحَسَنِ عليه السلام
كانَ يُعْرَفُ مَوْضِعُ سُجُودِ أَبيعَبْدِاللّه ِ عليه السلام بِطيـبِ ريحِـهِ. ;
امام كاظم عليه السلام فرمود
جايگاه سجده امام صادق عليه السلام از بوى خوش آنجا شناخته مى شد. استفاده از عطر، هميشه به خصوص در نماز مستحب است و ثواب آن را مى افزايد.;
كافى 6: 511 ح 11

عَنْ أَبى الْحَسَنِ عليه السلام قالَ
كانَ لاَِبى عَبْدِاللّه ِ عليه السلام مِشْطٌ فيالْمَسْجِدِ يَتَـمَشَّـطُ بِـهِ اِذا فَـرَغَ مِنْ صَـلاتِهِ. ;
امام كاظم عليه السلام فرمود
امام صادق عليه السلام در مسجد شانه اى داشت كه چون از نماز فارغ مى شد با آن موى خود را شانه مى زد. شانه زدن موها و آراستگى، از توصيه هاى دينى است و شانه زدن پس از نماز مستحب است.;
بحارالانوار 76: 116 ح 2

اَحْمَدُ بْنُ خالِدِ الْبَرْقى قالَ
كانَ أَبُو الْحَسَنِ عليه السلام يَقُولُ إِذا شَرِبَ مِنْ زَمْزَمَ; بِسْمِ اللّه ِ، أَلْحَمْدُ لِلّهِ، أَلشُّكْرُ لِلّهِ ;
امام موسى كاظم عليه السلام هنگام نوشيدن از آب زمزم مى فرمود
«بسم اللّه » (به نام خدا) «الحمد للّه ، و الشكر لِلّه» (ستايش و سپاس براى خداست).;
محاسن برقى 2 : 400 ح 2400

عَنِ الْكاظِمِ عليه السلام قالَ
خَمْسٌ مِنَ السُّنَنِ فىالرَّأْسِ وَ خَمْسٌ فىالْجَسَدِ; فَأَمَّا الَّتى فى الرأس فَالْمِسْواكُ وَ أَخْذُ الشّارِبِ وَ فَرْقُ الشَّعْرِ وَ الْمَضْمَضَةُ وَ الاْءِسْتِنْشاقُ. وَ أَمَّا الّتى فى الْجَسَدِ فَالْخِتانُ وَ حَلْقُ الْعانَةِ وَ نَتْفُ الاْءِبْطَيْنِ وَ تَقْليمُ الْأَظْفارِ وَ الاْءِسْتِنْجاءُ. ;
حسن بن جهم از امام كاظم عليه السلام نقل كرده كه آن حضرت فرمود
پنج چيز از آداب انبياء در سر و پنج تا در بدن است; اما آنچه كه در سر است; مسواك كردن، كوتاه كردن سبيل، جداكردن موى سر[براى مسح]، آب گرداندن در دهان و كشيدن آب به بينى [در وقت وضو ]است. و اما آنچه كه در قسمت بدن است ختنه كردن، زائل كردن موهاى زايد بدن و گرفتن ناخن و طهارت و پاكى از نجاست است.;
بحارالانوار 76 : 67 ح 1

قالَ الْكاظِمُ عليه السلام
دَعْـوَةُ الصّـائِـمِ تُسْتَجابُ عِنْدَ اِفْطارِهِ. ;
امام كاظم عليه السلام فرمود
دعـاى شخـص روزه دار هنگام افطار مُستجاب مى شود.;
بحار الانوار، ج 93، ص 255، ح 33

قالَ الْكاظِمُ عليه السلام
رَجَـبٌ نَهْـرٌ فِى الْجَنَّـةِ أَشَدُّ بَياضا مِنَ اللَّبَنِ وَ أَحْلى مِنَ الْعَسَلِ، فَمَن صامَ يَوْما مِنْ رَجَبٍ سَقاهُ اللّه ُ مِنْ ذلِكَ النَّهْرِ. ;
امام كاظم عليه السلام فرمود
رجب نام نهرى است در بهشت، از شير سفيدتر و از عسل شيرين تر. هركس يك روز از ماه رجب را روزه بگيرد، خداوند از آن نهربه او مى نوشاند.;
من لايحضره الفقيه، ج 2، ص 56، ح 2. وسائل الشيعه، ج 7، ص 350، ح 3.

قالَ الْكاظِمُ عليه السلام
فِطْرُكَ أَخاكَ الصّائِمَ خَيْـرٌ مِنْ صِيـامِكَ. ;
امام كاظم عليه السلام فرمود
افـطارى دادن به برادر روزه دارت، از گرفتن روزه (مُستحبّى) بهتر است.;
الكافى، ج 4، ص 68، ح 2

قالَ الإمام الكاظمُ عليه السلام
إنَّ اللّه َ لَمْ يَتْرُكْ شَيْئا مِن صُنُوفِ الْأمْوالِ إلاّ وَ قَدْ قَسَّمَهُ وَ أعْطى كُلَّ ذى حَقٍّ حَقَّهُ الخَاصَّةَ وَ العامَّةَ وَ الْفُقَرآءَ وَ الْمَساكينَ وَ كُلَّ صِنْفٍ مِنْ صُنُوفِ الناسِ. فَقَالَ; لَوْ عُدِلَ في الناسِ لاَسْتَغْنُوا. ثُمَّ قالَ; إنَّ الْعَدْلَ أحْلى مِنَ الْعَسَلِ وَ لا يَعْدِلُ إلاّ مَنْ يُحسِنُ الْعَدْلَ. ;
امام كاظم عليه السلام فرمود
همانا خدا، تمامى مال ها را تقسيم كرده و حق هر مستحق را از خاصه و عامه و فقير و مسكين و اصناف ديگر مردم را، به آنها داده است. سپس فرمود; اگر در ميان مردم عدالت حكمفرما باشد، همه، بى نياز شوند. و باز فرمود; عدالت، از عسل شيرين تر است و عدالت را پيشه نكند، جز كسى كه عدالت را خوب بداند.;
اصول كافى، ج 2، ص 495.

قالَ الكاظم عليه السلام
لَيْسَ مِنّا مَنْ لَمْ يُحاسِبْ نَفْسَهُ فى كُلِّ يَوْمٍ، فـَاِنْ عَمِلَ حَسَناً إسْتـَزادَ اللّه َ وَ اِنْ عَمِلَ سَيِّئاً اِسْتَغْفَرَاللّه َ وَ تابَ اِلَيْهِ. ;
امام موسى كاظم عليه السلام فرمود
هر كس كه هر روز از خودش حساب رسى نكند از ما نيست. پس اگر كار نيك انجام داده باشد، از خداوند بخواهد كه افزون ترش كند، و اگر بد كرده باشد، از خدا آمرزش بطلبد و به سوى او توبه كند.;
وسائل الشيعه، ج 11، ص 377

قالَ مُوسَى بنُ جَعفَر عليهماالسلام
يا هِشامُ! لَوْ كانَ فى يَدِكَ جَوْزَةٌ وَ قالَ النّاسُ اِنَّها لُؤْلُؤَةٌ ما كانَ يَنْفَعُكَ وَ اَنْتَ تَعْلَمُ اَنَّها جَوْزَةٌ، وَ لَوْ كانَ فى يَدِكَ لُؤْلُؤةٌ وَ قالَ النّاسُ اِنّها جَوْزَةٌ ما ضَرَّكَ وَ اَنْتَ تَعْلَمُ اَنَّها لُؤْلُؤَةٌ. ;
امام كاظم عليه السلام به هشام بن حكم فرمود
اى هشام! اگر در دست تو گردويى باشد، ولى مردم بگويند كه گوهر است، حرف مردم سودى براى تو ندارد، وقتى خودت مى دانى كه گِردوست. و اگر در دست تو يك لؤلؤ و گوهر باشد، ولى مردم بگويند كه گِردوست، وقتى خودت مى دانى كه گوهر است، سخن مردم تو را زيان نمى رساند!;
تحف العقول، ص 386

قـالَ أبُوالحَسَن مُوسَى بنُ جَعفَر عليهماالسلام
أَدْنى مايُتابُ بِهِ زائِرُأَبى عَبْدِاللّه عليه السلام بِشَطِّ فُراتٍ إذا عَـرَفَ حَقَّـهُ وَ حُرْمَتَـهُ وَ وِلايَتَـهُ، أَنْ يُغْفَرَلَهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ ما تَأَخَّرَ. ;
حضرت امام موسى كاظم عليه السلام فرمود
كمترين ثـوابى كه بـه زائـر امام حسـين عليه السلام در كـرانه فـرات، داده مى شـود اين است كه تمـام گناهان مقدّم و مؤخرش بخشوده مى شـود. بشرط اين كه حق و حـرمت و ولايت آن حضرت را شناخته باشـد.;
مستدرك الوسائل، ج10، ص236؛ به نقل از كامل الزيارات، ص138

عَن مُوسَى بنِ جَعفَرٍ عليهماالسلام قـالَ
وَ لا تَأخُذُوا مِنْ تُرْبَتى شَيْئا لِتَبَرَّكُوا بِهِ فِإِنَّ كُلَّ تُرْبَةٍ لَنا مُحَرَّمِةٌ اِلاّ تُرْبَةُ جَدِّىَ الْحُسَـيْنِ بْنِ عَـلِىٍّ عَلَيهِمَا السَّلامُ فَإِنَّ اللّه َ عَزَّوَجَلَّ جَعَلَها شِفاءً لِشيعَتِنا وَ أَؤْلِيائِنا. ;
حضرت امام كاظم عليه السلام در ضمن حديثى كه از رحلت خويش خبرى مى داد، فرمود
چيزى از خاك قبر من برنداريد تا به آن تبّرك جوييد چرا كه خوردن هر خاكى جز تربت جدّم حسين عليه السلام، بر ما حرام است، خداى متعال تنها تربت كربلا را، براى شيعيان و دوستان ما شفا قرار داده است.;
جامع احاديث الشيعه، ج12، ص533

عَنِ الرِّضا عَنْ اَبيه عليهماالسلاماِنَّ
«رَجُلاً سَأَلَ اَبا عَبدِاللّه ِ عليه السلام مـا بـالُ القُـرآنِ لا يَزْدادُ عِنْـدَ النَشْـرِ وَالـدِراسةِ اِلاّ غَضـاضَةً؟ فَقـالَ; لاَنَّ اللّه َ تبارَكَ وَ تَعـالى لَمْ يَجْعَـلْهُ لِزَمـانٍ دوُنَ زمانٍ وَ لا لِناسٍ دُونَ نـاسٍ، فَـهُوَ فى كُلِّ زَمـانٍ جَديدٌ، وَ عِنْدَ كُلِّ قَـوْمٍ غَضٌّ اِلى يَـومِ القيـامَةَ». ;
امام هشتم عليه السلام از امام كاظم عليه السلام نقل مى كند كه فرمود
مردى از امـام صادق عليه السلامپـرسيد چگونه است كه قـرآن هـر چه خـوانده و منتشـر مى شـود جز بر تازگى و طـراوتش افـزوده نمى شـود؟ امام صـادق عليه السلام فرمود; زيرا خـداوند آنرا براى زمان و مردم خـاصى قرار نـداده اسـت، بنـابراين در هر عصـرى نو، پيـش هر ملتى تا روز قيـامت تازه و شـاداب اسـت.;
جامع الاخبار و الآثار، كتاب القرآن، ج 1، ص 169.

عَنِ الْكاظِمِ عليه السلام قالَ
اَصْبَحْتُ أَسْألُكَ الْعَفْوَ وَ الْعافيَةَ فى دينى وَ دُنْياى وَ آخِرَتى وَ اَهْلى وَ مالى وَ وُلْدى. ;
امام كاظم عليه السلام(در دعايش) فرمود
(خدايا) صبح كردم در حالى كه از تو مى خواهم از من در گذرى و به من عافيت در دين و دنيا و آخرت و خانواده و مال و فرزندم عطا كنى.;
بحارالأنوار، ج 90، ص 188 .

عَنْ اَبِى الْحَسَنِ مُوسى عليه السلام قالَ
سَأَلَ رَجُلٌ رَسُولَ اللّهِ صلي الله عليه و آله; ما حَقُّ الْوالِدِ عَلى وَلَدِهِ؟ قالَ; لايُسَمّيهِ بِاسْمِهِ، وَلايَمْشى بَيْنَ يَدَيْهِ، وَلايَجْلِسُ قَبْلَهُ وَلايَسْتَسِبُّ لَهُ. ;
از امام كاظم عليه السلامنقل شده كه فرمود
مردى از پيامبر خدا صلي الله عليه و آله سؤال كرد; حقّ پدر بر فرزند چيست؟ حضرت فرمود; 1 ـ او را با نام صدا نكند 2 ـ در راه رفتن از او جلو نيفتند. 3 ـ قبل از او ننشيند 4 ـ كارى انجام ندهد كه مردم پدرش را فحش بدهند.;
بحارالأنوار، ج 74، ص 45 .

قالَ الامامُ مُوسَى بْنَ جَعفَرٍ عليه السلام
طُوبى لِشيعَتِنا المُتَمَسّكينَ بِحُبِّنا فى غَيْبَةِ قائِمِنا الثّابِتينَ عَلى مُوالاتِنا وَ الْبَراءَةِ مِن أَعْدائِنا أُولئِكَ مِنّا وَ نَحْنُ مِنْهُمْ قَد رَضُوا بِنا أَئِمَّةً وَ رَضينا بِهِمْ شيعَةً وَ طُوبى لَهُمْ، هُمْ واللّه ِ مَعَنا فى دَرَجَتِنا يَوْمَ القِيامَةِ. ;
امام كاظم عليه السلام فرمود
آفرين به شيعيان ما كه در زمان غيبت قائم ما، به دوستى ما، چنگ زنندگانند و در ولايت و دوستى ما و در برائت از دشمنان ما، ثابت قدمانند. آنان، از ما هستند و ما، از آنانيم. آنان، به پيشوايى و امامت ما خاندان، راضى و خشنود شدند و ما، به شيعه بودن آنان، راضى شديم. خوشا به حال آنان، سوگند به خدا! كه آنان، در قيامت، در مرتبه ى ما با ما هستند.;
بحارالانوار 51: 151 ح 6.

قالَ الإمامُ مُوسَى بنُ جَعْفَرٍ عليه السلام
... قَد كانَ رَسُولُ اللّه ِ صلي الله عليه و آلهيَتَخَتَّمُ بِيَمينِهِ وَ هُوَ عَلامَةٌ لِشيعَتِنا يُعْرَفُونَ بِهِ وَ بِالْمُحافِظَةِ عَلى أوقاتِ الصَّلاةِ وَإيتاءِ الزَّكاةِ وَ مُواساةِ الْأخْوانِ وَ الأمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْىِ عَنِ الْمُنْكِرَ. ;
امام كاظم عليه السلام فرمود
رسول خدا صلي الله عليه و آله انگشتر را به دست راست خود مى كرد. آن، نشانه اى براى شيعه ى ما است و به آن، شناخته مى شوند.] و همين طور، شيعيان به [محافظت بر اوقات نماز و پرداخت زكات و رسيدگى مالى به برادران (براى برقرارى عدالت) و امر به معروف و نهى از منكر، شناخته مى شوند.;
وسائل الشيعة 3: 397 ح 3.