إنّ المؤمنَ أعَزُّ مِن الجَبلِ ، الجَبلُ يُسْتَفلُّ بالمَعاوِلِ ، و المؤمنُ لا يُسْتَفلُّ دِينُهُ بشيءٍ .;
مؤمن از كوه سخت تر است؛ زيرا كوه با ضربات تيشه تَرَك برمى دارد، اما دين مؤمن با هيچ چيز تَرَك بر نمى دارد.;
احادیث امام کاظم علیه السلام؛ برای خواندن کامل و اشتراکگذاری بهتر، روی هر حدیث بزن.
إنّ المؤمنَ أعَزُّ مِن الجَبلِ ، الجَبلُ يُسْتَفلُّ بالمَعاوِلِ ، و المؤمنُ لا يُسْتَفلُّ دِينُهُ بشيءٍ .;
مؤمن از كوه سخت تر است؛ زيرا كوه با ضربات تيشه تَرَك برمى دارد، اما دين مؤمن با هيچ چيز تَرَك بر نمى دارد.;
ليسَ كلُّ مَن قالَ بوَلايتِنا مؤمنا ، و لكنْ جُعِلوا اُنْسا للمؤمنينَ .;
چنين نيست كه هر كس دم از ولايت ما بزند مؤمن (شيعه كامل) باشد، بلكه آنان همدم مؤمنان قرار داده شده اند [تا مؤمنان و شيعيان احساس قلّت و تنهايى نكنند].;
آنِيَةُ الذَّهبِ و الفِضَّةِ مَتاعُ الّذينَ لا يُوقِنونَ .;
ظروف زرّين و سيمين كالاى كسانى است كه [به خدا و معاد ]يقين ندارند.;
البَخيلُ مَن بَخِلَ بما افترَضَ اللّه ُ علَيهِ .;
بخيل كسى است كه در پرداخت آنچه خدا بر او واجب فرموده بخل ورزد.;
مَن حَسُنَ بِرُّهُ بإخْوانِهِ و أهلِهِ مُدَّ في عُمرِهِ .;
هر كس به برادران و خانواده خود نيكى كند، عمرش دراز مى شود.;
إذا احْتَلَمَ و عَرفَ الأخْذَ و الإعْطاءَ .;
زمانى كه محتلم شود و از داد و ستد سر در آورد.;
لَن تَكونوا مؤمنينَ حتّى تَعُدّوا البلاءَ نِعمَةً و الرَّخاءَ مُصيبَةً ، و ذلكَ أنَّ الصَّبرَ عِند البلاءِ أعظَمُ مِن الغَفلةِ عندَ الرَّخاءِ .;
شما هرگز مؤمن نيستيد مگر آن كه بلا و گرفتارى را نعمت شماريد و آسايش و رفاه را مصيبت؛ زيرا صبر بر بلا و گرفتارى ارزشمندتر است از غفلت به هنگام آسايش و خوشى.;
مَثَلُ المؤمنِ مَثَلُ كَفَّتَيِ المِيزانِ ; كلّما زِيدَ في إيمانِهِ زِيدَ في بلائِهِ ، لِيَلْقى اللّه َ عزّ و جلّ و لا خَطيئةَ لَه .;
مؤمن به دو كفّه ترازو مى ماند كه هر چه بر ايمان او افزوده شود بلايش فزونى مى گيرد تا خداوند عزّ و جلّ را بدون گناه، ديدار كند.;
ثلاثٌ مُوبِقاتٌ ; نَكْثُ الصَّفْقَةِ، و تَرْكُ السُّنّةِ ، و فِراقُ الجَماعةِ .;
سه چيز مايه هلاكت است; شكستن پيمان ، رها كردن سنّت ، و جدا شدن از جماعت.;
«تُوبوا إلى اللّه ِ توبةً نَصُوحا» ـ ; يَتوبُ العبدُ ثُمّ لا يَرْجِعُ فيهِ .;
توبه نصوح اين است كه بنده توبه كند و ديگر به گناه باز نگردد.;
رجُلٌ مِن أهلِ قُمّ يدعو النّاسَ إلى الحقِّ ، يَجْتَمِعُ مَعهُ قَومٌ كَزُبرِ الحديدِ ، لا تُزِلُّهُمُ الرِّياحُ العَواصِفُ ، و لا يَمَلّونَ مِن الحَربِ ، و لا يَجْبُنونَ ، و على اللّه ِ يَتَوكّلونَ ، و العاقِبَةُ للمُتّقِينَ .;
مردى از قم مردم را به حق فرا مى خواند و بر گرد او مردمانى فراهم مى آيند كه چونان پاره هاى آهن استوارند، طوفان ها آنها را به لرزه نمى اندازد و از جنگ خسته نمى شوند و بزدلى نشان نمى دهند، به خدا توكّل دارند و فرجام از آنِ پرهيزگاران است.;
إنّ السَّيّئاتِ لا تَخْلو مِن إحدى ثلاثٍ ; إمّا أنْ تكونَ مِن اللّه ِ ـ و لَيستْ مِنهُ ـ فلا يَنبغي للرَّبِّ أنْ يُعذّبَ العبدَ على ما لا يَرْتَكِبُ ، و إمَّا أنْ تكونَ مِنهُ و مِن العبدِ ـ و لَيستْ كذلكَ ـ فلا يَنبغي للشَّريكِ القَوِيِّ أنْ يظلِمَ الشَّريكَ الضَّعيفَ، و إمّا أنْ تكونَ مِن العبدِ ـ و هِي مِنهُ ـ فإنْ عَفا فبِكَرَمِهِ وجُودِهِ ، و إنْ عاقَبَ فبِذَنبِ العبدِ و جَريرَتِهِ .;
گناهان از سه حال خارج نيستند; يا از جانب خدايند ـ كه البته چنين نيست ـ در اين صورت پروردگار را نشايد كه بنده را براى آنچه مرتكب نشده عذاب كند. يا از جانب خدا و بنده، هر دو، است ـ كه البته چنين هم نيست ـ در اين صورت سزاوار نيست كه شريك نيرومند به شريك ناتوان ستم روا دارد. يا اين كه از جانب بنده است ـ كه همين طور هم هست ـ در اين صورت اگر خداوند او را ببخشد از روى بزرگوارى و بخشندگى چنين كرده است و اگر كيفرش دهد به سبب گناه و بزهكارى خود او كيفر داده است.;
المُصيبَةُ للصّابرِ واحدَةٌ ، و للجازعِ اثْنَتانِ .;
مصيبت براى شكيبا يكى است و براى ناشكيبا دو تا.;
قال سَيّدُنا الصادقُ عليه السلام ; إنّ اللّه َ يُحِبُّ الجَمالَ و التَّجْميلَ ، و يَكْرَهُ البُؤْسَ و التَّباؤسَ ؛ فإنَّ اللّه َ عزّ و جلّ إذا أنْعَمَ على عَبدٍ نِعمَةً أحَبَّ أنْ يَرى علَيهِ أثَرَها . قيلَ ; و كيفَ ذلكَ ؟ قالَ ;
امام صادق عليه السلام فرمود; خداوند زيبايى و خود آرايى را دوست دارد و بينوايى و فقر نمايى را ناخوش مى دارد. هرگاه خداوند به بنده اى نعمتى مى دهد، دوست دارد اثر آن را در او ببيند. گفته شد; چگونه؟ فرمود; لباس تميز بپوشد، خود را خوشبو كند، خانه اش را گچكارى كند، جلو در حياط خود را بروبد، حتّى روشن كردن چراغ پيش از غروب خورشيد فقر را مى برد و روزى را زياد مى كند .;
حُرِّمتِ الجنّةُ على ثلاثةٍ ; النَّمّامُ ، و مُدمِنُ الخَمرِ ، و الدَّيّوثُ و هُو الفاجِرُ .;
بهشت بر سه كس حرام شده است; سخن چين، ميگسار و ديّوث، يعنى بى غيرت.;
جاهِدْ نَفْسَكَ لِتَرُدَّها عَن هَواها ، فإنَّهُ واجِبٌ علَيكَ كجِهادِ عَدُوِّكَ .;
براى بازداشتن نفْس خود از خواهشهايش با آن مبارزه كن كه مبارزه با نفْس، همچون مبارزه با دشمنت، بر تو واجب است.;
تَعَجُّبُ الجاهِلِ مِن العاقِلِ أكْثَرُ مِن تَعَجُّبِ العاقِلِ مِن الجاهِلِ .;
شگفتىِ نادان از خردمند، بيشتر از شگفتىِ خردمند از نادان است.;
قالَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ; إنَّ أهْوَنَ أهلِ النّارِ عذابا ابنُ جذْعانَ ، فقيل ; يا رسولَ اللّه ِ ، و ما بالُ ابنِ جذْعانَ أهْوَنُ أهلِ النّارِ عَذابا ؟ قالَ ;
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود; از ميان دوزخيان، ابن جذعان سبكترين عذاب را دارد. عرض شد; اى پيامبر خدا! چرا ابن جذعان سبكترين عذاب را دارد؟ فرمود; چون او مردم را اطعام مى كرد.;
كانَ في بني إسرائيلَ رجُلٌ مؤمنٌ ، و كانَ لَهُ جارٌ كافِرٌ ، فكانَ يَرفُقُ بالمؤمنِ و يُولِيهِ المَعروفَ في الدُّنيا ، فلَمّا أنْ ماتَ الكافرُ بنى اللّه ُ لَهُ بَيتا في النّارِ مِن طِينٍ ، فكانَ يَقيهِ حَرَّها و يَأتيهِ الرِّزقُ مِن غَيرِها ، و قيلَ لَهُ ; هذا بما كُنتَ تُدخِلُ على جارِكَ المؤمِن .;
در ميان بنى اسرائيل مردى مؤمن بود كه همسايه كافرى داشت. او با آن مرد مؤمن رفتارى نرم داشت و به وى نيكى مى كرد. وقتى آن كافر از دنيا رفت خداوند در دوزخ خانه اى گِلى برايش ساخت كه او را از گرماى جهنّم حفظ مى كرد و روزيش از غير دوزخ مى آمد. به او گفته شد; اين به سبب رفتارى است كه با همسايه مؤمنت داشتى.;
لا يُخلِّدُ اللّه ُ في النّارِ إلاّ أهلَ الكُفرِ و الجُحودِ و أهلَ الضَّلالِ و الشِّركِ ، و مَنِ اجْتَنبَ الكبائرَ مِن المؤمنينَ لَم يُسألْ عنِ الصَّغائرِ .;
خداوند جز كافران و منكران و گمراهان و مشركان را در آتش ، جاودان نكند. مؤمنانى كه از گناهان كبيره اجتناب كنند درباره گناهان صغيره بازخواست نشوند.;