مَن طَلَبَ هذا الرِّزقَ مِن حِلِّهِ لِيَعودَ بهِ عَلى نفسِهِ و عِيالِهِ كانَ كالمُجاهِدِ في سبيلِ اللّه ِ عزّ و جلّ ، فإن غَلَبَ علَيهِ فَلْيَستَدِنْ عَلَى اللّه ِ و عَلى رسولِهِ صلى الله عليه و آله ما يَقوتُ بهِ عِيالَهُ .;

هركه براى تأمين خود و خانواده اش در پى كسب اين روزى از راه حلال بر آيد مانند مجاهد در راه خداست . اما اگر نتوانست به دست آورد، به اميد خدا و رسول او به اندازه قوت خانواده اش وام بگيرد .;

إنَّ للّه ِِ عزّ و جلّ في كلّ يومٍ و ليلةٍ مُنادِياً يُنادِي ; مَهلاً مَهلاً عِبادَ اللّه ِ عن معاصِي اللّه ِ ، فلولا بَهائمُ رُتَّعٌ ، و صِبْيَةٌ رُضَّعٌ ، و شُيوخٌ رُكَّعٌ ، لَصُبَّ علَيكُمُ العَذابُ صَبّاً تُرَضُّونَ بهِ رَضّاً .;

در هر شب و روز از جانب خداوند عزّ و جلّ آواز دهنده اى ندا مى دهد ; اى بندگان خدا! از نافرمانى خدا باز ايستيد، باز ايستيد؛ زيرا اگر به خاطر حيوانات چرنده و كودكان شيرخواره و سال خوردگان خميده پشت نبود ، چنان عذابى بر سر شما ريخته مى شد كه خرد و خمير مى شديد .;

إنّ العُقَلاءَ تَرَكُوا فُضولَ الدنيا فكيفَ الذُّنوبُ ؟! و تَركُ الدنيا مِنَ الفَضلِ ، و تَركُ الذُّنوبِ مِنَ الفَرضِ .;

خردمندان، زيادىِ دنيا را رها كردند چه رسد به گناهان! در حالى كه ترك دنيا فضيلت (ارزش) است و ترك گناهان واجب .;

إنَّ المسيحَ عليه السلام قالَ للحَواريّينَ ; إنّ صِغارَ الذُّنوبِ و مُحَقَّراتِها مِن مَكائدِ إبليسَ ، يُحَقِّرُها لَكُم و يُصَغِّرُها في أعيُنِكُم فَتَجتَمِعُ و تَكثُرُ فَتُحِيطُ بِكُم .;

مسيح عليه السلام به حواريان فرمود; همانا گناهان كوچك و خُرد انگاشته شده از نيرنگ هاى ابليس است. او گناهان را در نظر شما كوچك و خُرد جلوه مى دهد و در نتيجه ، گناهان [اندك اندك] جمع و زياد مى شوند و شما را در ميان مى گيرند .;

لا تَستَقِلُّوا قليلَ الذُّنوبِ، فإنّ قليلَ الذُّنوبِ يَجتَمِعُ حتّى يكونَ كثيراً .;

گناهان اندك را كم مشماريد ؛ زيرا همين گناهان اندك روى هم جمع مى گردند و زياد مى شوند .;

ما ظَنُّكَ بالرَّؤوفِ الرحيمِ الذي يَتَوَدَّدُ إلى مَن يُؤذِيهِ بأوليائهِ ، فكيفَ بِمَن يُؤذى فيهِ ؟! و ما ظَنُّكَ بالتوّابِ الرحيمِ الذي يَتوبُ على مَن يُعادِيهِ ، فكيف بِمَن يَتَرَضّاهُ و يَختارُ عَداوَةَ الخَلقِ فيهِ؟! .;

چه گمان برى به آن مهر ورزِ مهربانى كه با آن كس كه با آزار دادنِ دوستانش، او را مى آزارد، دوستى مى كند ، چه رسد به كسانى كه در راه او آزار مى بينند؟ و چه گمان برى به آن توبه پذيرِ مهربانى كه از دشمنش توبه مى پذيرد ، چه رسد به كسى كه خشنودى اش را مى جويد و دشمنى مردم را به خاطر او برمى گزيند ؟;

يَنبَغِي لِمَن عَقَلَ عنِ اللّه ِ أن لا يَستَبطِئَهُ في رِزقِهِ و لا يَتَّهِمَهُ في قَضائهِ .;

كسى كه معرفت و آگاهى خود را از خدا مى گيرد نبايد [با دير رسيدن روزى،] او را در روزى رسانى كُند شمارد و به قضاى او بد بين باشد .;

هل يَصلُحُ أن يُستَرضَعَ بِلَبَنِها ؟ ـ ; لا يَصلُحُ و لا لَبَنُ ابنَتِها التي وُلِدَتْ مِن الزِّنا .;

اگر زنى فرزند نا مشروعى بزايد، آيا شايسته و مناسب دايگى هست؟ ـ فرمود ; نه شير او مناسب است و نه شير دختر زنا زاده اش .;

الرِّفقُ نِصفُ العَيشِ .;

ملايمت و مهربانى نيمى از زندگى است .;

مَنِ استَوى يَوماهُ فهُو مَغبونٌ ، و مَن كانَ آخِرُ يَومَيهِ شَرَّهُما فهُو مَلعونٌ ، و مَن لم يَعرِفِ الزِّيادَةَ في نفسِهِ فهُو في نُقصانٍ ، و مَن كانَ إلى النُّقصانِ فالمَوتُ خَيرٌ لَهُ مِنَ الحياةِ .;

هر كه دو روزش برابر باشد ، مغبون است و هر كه امروزش بدتر از ديروزش باشد ملعون (از رحمت حق به دور) است و هر كه پيشرفتى در وجود خود نبيند در كمبود به سر برد و هر كه در مسير كاستى باشد ، مرگ براى او بهتر از زندگى است .;

لَيسَ مِنّا مَن لَم يُحاسِبْ نفسَهُ في كُلِّ يَومٍ ، فَإن عَمِلَ حَسَنا استَزادَ اللّه َ ، و إن عَمِلَ سَيِّئا استَغفَرَ اللّه َ مِنهُ و تابَ إلَيهِ .;

از ما نيست كسى كه هر روز به حساب نفس خود رسيدگى نكند . اگر كار خوبى كرده باشد از خداوند فزونتر بخواهد و اگر كار بدى كرده باشد از خداوند آمرزش بخواهد و به درگاه او توبه كند .;

إنّ المَرءَ إذا نامَ فإنّ رُوحَ الحَيَوانِ باقِيَةٌ في البَدَنِ ، و الذي يَخرُجُ مِنهُ رُوحُ العَقلِ .;

انسان هرگاه مى خوابد روح حيوانى در بدن مى ماند و آنچه از او خارج مى شود روح عقل است .;

إنّما وُضِعَتِ الزَّكاةُ قُوتا للفُقَراءِ و تَوفيرا لأموالِ الأغنياءِ .;

زكات براى تأمين قُوتِ تهيدستان و افزايش داراييهاى توانگران وضع شده است .;

إنّ اللّه َ عزّ و جلّ وَضَعَ الزَّكاةَ قُوتا للفُقَراءِ و تَوفِيرا لِأموالِكُم .;

خداوند عزّ و جلّ زكات را به منظور تأمين قوت تهيدستان و افزايش داراييهاى شما وضع كرده است .;

يُجلَدُ الزانِي أشَدَّ الجَلدِ و جَلدُ المُفتَرِي بَينَ الجَلدَينِ .;

زناكار با سخت ترين ضربه تازيانه زده مى شود و افترا زننده با ضربات متوسّط .;

إنّ العُقَلاءَ زَهِدُوا في الدنيا و رَغِبُوا في الآخِرَةِ ، لأنّهم عَلِمُوا أنَّ الدنيا طالِبَةٌ و مَطلوبَةٌ ، و الآخِرَةَ طالِبَةٌ و مَطلوبَةٌ ، فَمَن طَلَبَ الآخِرَةَ طَلَبَتهُ الدنيا حَتَّى يَستَوفِيَ مِنها رِزقَهُ ، و مَن طَلَبَ الدنيا طَلَبَتهُ الآخِرَةُ فَيَأتِيهِ المَوتُ فَيُفسِدُ علَيهِ دُنياهُ و آخِرَتَهُ .;

خردمندان ، به دنيا بى رغبتند و به آخرت مشتاق ؛ زيرا مى دانند كه دنيا طالب است و مطلوب و آخرت نيز طالب است و مطلوب ؛ چه، هر كه آخرت را طلبد، دنيا در طلب وى برآيد، تا وى روزى خود را به تمام از آن دريافت كند و هر كه دنيا را طلبد ، آخرت در طلب وى برآيد و مرگش فرا رسد و دنيا و آخرتش را بر وى تباه كند .;

إنَّ شيئا هذا آخِرُهُ لَحَقِيقٌ أن يُزهَدَ في أوَّلِهِ ، و إنَّ شيئا هذا أوَّلُهُ لَحَقِيقٌ أن يُخافَ آخِرُهُ .;

چيزى كه آخرش اين است، سزاوار است كه از همان آغاز به آن دل بسته نشود و چيزى كه آغازش اين است ، به جاست كه از فرجام آن ترسيده شود .;

إنّ أصبَرَكُم على البَلاءِ لَأزهَدُكُم في الدنيا .;

همانا صبورترين شما در برابر بلاها ، زاهدترين شما به دنياست .;

ثلاثةٌ يَستَظِلُّونَ بِظِلِّ عَرشِ اللّه ِ يَومَ لا ظِلَّ إلاّ ظِلُّهُ ; رَجُلٌ زَوَّجَ أخاهُ المسلمَ ، أو أخدَمَهُ ، أو كَتَمَ لَهُ سِرّا .;

سه نفرند كه در روزى كه سايه اى جز سايه عرش خدا نيست در سايه عرش اويند ; مردى كه برادر مسلمان خود را زن دهد ، يا به او خادمى هديه كند ، يا راز او را بپوشاند .;

جِهادُ المَرأةِ حُسنُ التَّبَعُّلِ .;

جهاد زن ، خوب شوهردارى كردن است .;