جِهادُ المَرأةِ حُسنُ التَّبَعُّلِ ؛

جهاد زن خوب شوهر دارى كردن است .

قُلِ الحَقَّ و إن كانَ فيهِ هَلاكُكَ ، فَإنَّ فِيهِ نَجاتُكَ ؛

حق را بگو ، اگرچه نابودى تو در آن باشد ؛ زيرا نجات تو در همان است .

إنَّ العاقِلَ لايَكذِبُ و إن كانَ فيهِ هَواهُ ؛

خردمند دروغ نمى گويد ، اگرچه ميل او در آن باشد .

التَّوَدُّدُ إلَى النّاسِ نِصفُ العَقلِ ؛

مهرورزى با مردم نيمى از عقل است .

مَن استَوى يَوماهُ فَهُوَ مَغبونٌ و مَن كانَ آخِرُ يَومَيهِ شَرَّهُما فَهُوَ مَلعونٌ و مَن لَم يَعرِفِ الزِّيادَةَ في نَفسِهِ فَهُوَ في نُقصانٍ و مَن كانَ إلَى النُّقصانِ فَالمَوتُ خَيرٌ لَهُ مِنَ الحَياةِ ؛

كسى كه دو روزش با هم برابر باشد، زيان كار است. كسى كه امروزش بدتر از ديروزش باشد ، از رحمت خدا به دور است . كسى كه رشد و بالندگى در خود نيابد ، به سوى كاستى ها مى رود و آن كه در راه كاستى و نقصان گام بر مى دارد مرگ برايش بهتر از زندگى است .

إنَّ الحَرامَ لايُنمى و إن نُمِىَ لايُبارَكُ فيهِ ؛

مال حرام افزون نمى گردد و اگر هم افزون گردد بركت نمى يابد .

إنَّ الجَنَّةَ و الحُورَ لَتَشتاقُ إلى مَن يَكسَحُ المَساجِدَ و يَأخُذُ مِنهُ القِذى ؛

بهشت و حورالعين مشتاق ديدار كسى هستند كه مسجد را جاروب ، و آن را گردگيرى مى كند .

رَجَبٌ شَهرٌ عَظيمٌ يُضاعِفُ اللّه ُ فيهِ الحَسَناتَ و يَمحُو فيهِ السَّيِّئاتَ ؛

رجب ماه بزرگى است كه خداوند [پاداش] نيكى ها را در آن دو چندان و گناهان را پاك مى كند .

ثَلاثٌ مُوبِقاتٌ : نَكثُ الصَّفَقَةِ و تَركُ السُّنَّةِ و فِراقُ الجَماعَةِ ؛

سه چيز تباهى مى آورد : پيمان شكنى ، رها كردن سنّت و جدا شدن از جماعت .

عَونُكَ لِلضَّعيفِ أفضَلُ الصَّدَقَةِ ؛

كمك كردن تو به ناتوان ، بهترين صدقه است .

لَو كانَ فِيكُم عِدَّةُ أهلِ بَدرٍ لَقامَ قائمُنا ؛

اگر به تعداد اهل بدر [مؤمن كامل] در ميان شما بود ، قائم ما قيام مى كرد .

لَيسَ مِنّا مَن لَم يُحاسِب نَفسَهُ في كُلِّ يَومٍ ؛

كسى كه هر روز خود را ارزيابى نكند ، از ما نيست .

ما مِن شَى ءٍ تَراهُ عَيناكَ إلاّ و فيهِ مَوعِظَةٌ ؛

در هر چيزى كه چشمانت مى بيند ، موعظه اى است .

مَن كَفَّ غَضَبَهُ عَنِ النّاسِ كَف َّ اللّه ُ عَنهُ عَذابَ يَومِ القِيامَة ؛

هر كس خشم خود را از مردم باز دارد ، خداوند عذاب خود را در روز قيامت از او باز مى دارد .

إذا كانَ ثَلاثَةٌ في بَيتٍ فَلا يَتَناجى إثنانِ دونَ صاحِبِهِما فَإنَّ ذلِكَ مِمّايَغُمُّهُ ؛

هر گاه سه نفر در خانه اى بودند ، دو نفرشان با هم نجوا نكنند ؛ زيرا نجوا كردن ، نفر سوم را ناراحت مى كند .

إيّاكَ أن تَمنَعَ في طاعَةِ اللّه ِ فَتُنفِقُ مِثلَيهِ في مَعصِيَةِ اللّه ِ ؛

مبادا از خرج كردن در راه طاعت خدا خوددارى كنى ، و آن گاه دو برابرش را در معصيت خدا خرج كنى .

لاتُذهِبِ الحِشمَةَ بَينَكَ و بَينَ أخيكَ وَأبْقِ مِنها فَإنَّ ذَهابَها ذَهابُ الحَياءِ ؛

مبادا حريم ميان خود و برادرت را [يكسره] از ميان ببرى ؛ چيزى از آن باقى بگذار ؛ زيرا از ميان رفتن آن ، از ميان رفتن شرم و حيا است .

أبلِغ خَيرا و قُل خَيرا ولا تَكُن أمُّعَةً ؛

خير برسان و سخن نيك بگو و سست رأى و فرمان برِ هر كس مباش .

المُصيبَةُ لِلصّابِرِ واحِدَةٌ و لِلجازِعِ اثنَتانِ ؛

مصيبت براى شكيبا يكى است و براى ناشكيبا دوتا .

الصَّبرُ عَلَى العافِيَةِ أعظَمُ مِنَ الصَّبرِ عَلَى البَلاءِ ؛

شكيبايى در عافيت بزرگ تر است از شكيبايى در بلا .