سُئلَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله عَن جَماعةِ اُمّتِهِ ، فقالَ ; جَماعةُ اُمّتي أهلُ الحقِّ و إنْ قَلُّوا .;

از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله درباره جماعت امّتش سؤال شد ، فرمود; جماعت امّت من، همان اهل حقّند هر چند شمارشان اندك باشد.;

الشّاهدُ يَومُ الجُمُعةِ، و المَشهودُ يَومُ عَرَفَةَ .;

گواه، روز جمعه است و گواهى شده، روز عرفه.;

ما تَلذَّذَ النّاسُ في الدُّنيا و الآخِرَةِ بلَذَّةٍ أكْثَرَ لَهُم مِن لذَّةِ النِّساءِ ··· و إنَّ أهلَ الجَنّةِ ما يَتلَذّذونَ بشَيءٍ مِن الجَنّةِ أشْهى عندَهُم مِن النِّكاحِ لا طَعامٌ و لا شَرابٌ .;

مردم در دنيا و آخرت لذّتى بهتر از لذّت زن نچشيده اند ··· بهشتيان از هيچ چيز بهشت، نه از خوراكى و نه از نوشيدنى، به اندازه نكاح لذّت نمى برند.;

أبصَرَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله رجُلاً شَعْثا شَعْرُ رأسِهِ، وَسِخَةً ثِيابُهُ ، سَيّئةً حالُهُ ، فقالَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ; مِن الدِّينِ المُتْعَةُ و إظهَارُ النِّعْمَةِ .;

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مردى را ديد كه موهاى سرش ژوليده ، لباسش كثيف و چركين و سر و وضعش پريشان و به هم ريخته است، فرمود; لذّت بردن [از نعمتهاى الهى] و نماياندن نعمت، جزء دين است.;

البَسْ و تَجَمّلْ ، فإنَّ اللّه َ جميلٌ يُحِبُّ الجَمالَ ، و ليَكُن مِن حَلالٍ .;

لباس زيبا بپوش؛ زيرا خداوند زيباست و زيبايى را دوست دارد؛ اما بايد از حلال باشد.;

لا يذوقُ الجُنُبُ شيئاً حتّى يَغسِلَ يَديهِ و يَتَمضْمَضَ ، فإنَّهُ يُخاف مِنه الوَضَحُ .;

شخص جنب هيچ چيزى نچشد مگر آن كه پيشتر دستانش را بشويد و آب در دهان بچرخاند ؛ زيرا [در غير اين صورت] بيم آن مى رود كه به پيسى مبتلا شود.;

إذا كانَ الرَّجُلُ جُنُباً ، لَم يأكُلْ و لَم يَشرَبْ حتّى يتوضّأ .;

چون مردى جنب است، پيش از وضو گرفتن، نخورد و نياشامد.;

قَولُ « لا إلهَ إلاّ اللّه ُ » ثَمَنُ الجَنّـةِ .;

ذكر «لا إله إلاّ اللّه » بهاى بهشت است.;

أرْبَعٌ مَن أتى بواحِدَةٍ مِنهُنَّ دَخلَ الجَنّةَ; مَن سَقى هامَةً ظامِئةً ، أو أشْبَعَ كَبِدا جائِعةً ، أو كَسا جِلْدَةً عارِيَةً ، أو أعْتَقَ رَقَبةً عانِيَةً .;

چهار كار است كه هر كس يكى از آنها را انجام دهد وارد بهشت مى شود; هر كس حيوان تشنه اى را آب دهد، يا شكم گرسنه اى را سير كند، يا بدن برهنه اى را بپوشاند، يا برده اسيرى را آزاد كند.;

ثلاثٌ مَن أتى اللّه َ بواحِدَةٍ مِنْهنَّ أوْجَبَ اللّه ُ لَهُ الجَنّةَ; الإنْفاقُ مِن إقْتارٍ ، و البِشْرُ لِجَميعِ العالَمِ ، و الإنْصافُ مِن نَفْسِهِ .;

سه كار است كه هر كس يكى از آنها را انجام دهد خداوند بهشت را بر او واجب مى گرداند; انفاق كردن در تنگدستى، خوشرويى با همه عالَم، و انصاف داشتن.;

مَن يَضْمَنُ لي أربعةً بأربعةِ أبياتٍ في الجَنّةِ ؟ ; أنْفِقْ و لا تَخَفْ فَقرا ، و أفْشِ السَّلامَ في العالَمِ ، و اتْرُكِ المِراءَ و إنْ كنتَ مُحِقّا ، و أنْصِفِ النّاسَ مِن نَفسِكَ .;

چه كسى چهار چيز را به من تضمين مى دهد، تا من چهار خانه در بهشت براى او تضمين كنم؟ انفاق كن و از تنگدستى مترس، سلام گفتن را در جهان رواج ده، بحث و جدل را وا گذار هر چند حق با تو باشد، و با مردم به انصاف رفتار كن.;

إنّ اللّه َ تباركَ و تعالى ضَمِنَ للمؤمنِ ضَمانا ··· إنْ هُو أقَرَّ لَهُ بالرُّبوبِيَّةِ و لمحمّدٍ صلى الله عليه و آله بالنُّبُوّةِ و لعَليٍّ عليه السلام بالإمامَةِ ، و أدّى ما افتَرَضَ علَيهِ ، أنْ يُسْكِنَهُ في جِوارِهِ .;

خداوند تبارك و تعالى به مؤمن تضمين داده است كه ··· اگر به ربوبيّت او و پيامبرى محمّد صلى الله عليه و آله و امامت على عليه السلام اعتراف كند و آنچه را كه او برايش واجب ساخته، به جاى آورد، وى را در جوار خود جاى مى دهد.;

إنّ اللّه َ تباركَ و تعالى آلى على نَفْسِهِ أنْ لا يُسكِنَ جَنَّتَهُ أصْنافا ثلاثةً ; رادٌّ على اللّه ِ عزّ و جلّ، أو رادٌّ على إمامِ هُدىً ، أو مَن حَبسَ حَقَّ امْرئٍ مؤمنٍ .;

خداوند تبارك و تعالى با خود عهد كرده است كه سه گروه را در بهشتش جاى ندهد; كسى كه فرمان خداوند عزّ و جلّ را رد كند، يا كسى كه از فرمان امام هدايتگر سر برتابد و يا كسى كه حقّ مؤمنى را نپردازد.;

إنَّ للّه ِ كَرامةً في عِبادِهِ المؤمنينَ في كُلِّ يومِ جُمُعةٍ··· فإذا اجْتَمَعوا تَجلّى لَهُمُ الرَّبُّ تباركَ و تعالى ، فإذا نَظَروا إلَيهِ خَرُّوا سُجَّدا .;

خداوند را در هر روز جمعه بر بندگان مؤمن خود كرامت و بخششى است ··· هرگاه گرد هم آيند، پروردگار تبارك و تعالى برايشان جلوه مى كند و چون به [جلوه] او بنگرند، به سجده درمى افتند.;

قالَ اللّه ُ تباركَ و تعالى ; يا عِباديَ الصِّدِّيقينَ ، تَنَعّموا بعِبادَتي في الدُّنيا ، فإنَّكُم تَتَنعَّمون بِها في الآخِرَةِ .;

خداوند تبارك و تعالى مى فرمايد; اى بندگان راستين من! در دنيا از نعمت عبادت من برخوردار شويد؛ زيرا در آخرت، به وسيله آن از نعمت برخوردار مى شويد.;

إنَّ أدنى أهْلِ الجَنّةِ مَنزِلاً لَو نَزلَ بهِ الثّقَلانِ ـ الجِنُّ و الإنسُ ـ لَوَسِعَهُم طَعاما و شَرابا ، و لا يَنْقُصُ مِمّا عِندَهُ شَيءٌ .;

دون پايه ترين فرد بهشت چنان است كه اگر جنّ و انس ميهمان او شوند همه را از خوراك و آشاميدنى پذيرايى مى كند و از آنچه دارد چيزى كم نمى شود!;

إنّ مِن أدنى نَعيمِ أهْلِ الجَنّةِ أنْ يُوجَدَ رِيحُها مِن مَسيرَةِ ألفِ عامٍ من مَسافةِ الدُّنيا .;

كمترين نعمت بهشتيان چنان است كه بويش از فاصله هزار سال ـ به مسافت دنيا ـ به مشام مى رسد.;

إنَّ فـي الجنّةِ شَجَـرا يَـأمُرُ اللّه ُ رِياحَها فتَهُبّ فتَضْرِبُ تلكَ الشَّجَرةَ بأصْواتٍ لَم يَسمَعِ الخَلائقُ بمِثْلِها حُسْنا . هذا عِـوَضٌ لِمَن تَرَكَ السَّمـاعَ في الدُّنيا مِن مَخافَـةِ اللّه .;

در بهشت ، درختى است كه با وزش بادهاى بهشت به فرمان خدا، آن درخت، آهنگهايى مى زند كه خلايق، به زيبايى آنها نشنيده اند. اين پاداش كسانى است كه در دنيا از ترس خدا، گوش سپردن به ساز و آواز را ترك كرده باشند.;

و اللّه ِ ، لا يَدخُلُ النّارَ مِنكُم أحدٌ ، فتَنافَسُوا في الدَّرَجاتِ ، و أكْمِدوا عَدُوَّكُم بالوَرَعِ .;

به خدا سوگند احدى از شما به دوزخ نمى رود. پس براى رسيدن به درجات [بهشت] با هم رقابت كنيد و با پارسايى دل ، دشمن خود (شيطان) را دردمند سازيد.;

الأعْرافُ كُثْبانٌ بينَ الجنّةِ و النّارِ ، و الرِّجالُ ; الأئمّةُ صلواتُ اللّه ِ عَليهِم ، يَقِفونَ على الأعْرافِ مَعَ شِيعَتِهِم .;

اعراف، بلنديهايى است ميان بهشت و دوزخ. و آن مردان[مراد، رجال يا مردانى است كه در آيه شريف پيش گفته، از آنان ياد شده است ـ م.]همان امامان ـ صلوات اللّه عليهم ـ هستند كه با پيروان خود، بر فراز آن بلنديها مى ايستند.;