لا يَكْمُلُ إيمانُ العبدِ حتّى يكونَ فيهِ أرْبَعُ خِصالٍ ; يُحَسِّنُ خُلقَهُ ، و يَسْتَخِفُّ نَفسَهُ ، و يُمْسِكُ الفَضْلَ مِن قَولِهِ ، و يُخرِجُ الفَضلَ مِن مالِهِ .;

ايمان بنده به كمال نمى رسد مگر چهار خصلت در او باشد; اخلاقش را نيكو گرداند، خود را به هيچ انگارد، زيادى گفتارش را نگه دارد (زياده گويى نكند)، و زيادى مال خود را ببخشد.;

لا يَسْتَكمِلُ عبدٌ حقيقةَ الإيمانِ حتّى تكونَ فيه خِصالٌ ثلاثٌ ; الفِقهُ في الدِّينِ ، و حُسْنُ التَّقديرِ في المَعيشةِ ، و الصَّبرُ علَى الرَّزايا .;

بنده اى حقيقت ايمان را به كمال نمى رساند مگر آن كه سه خصلت در او باشد; فهم در دين، برنامه ريزى درست در امر معاش، و شكيبايى در برابر گرفتاريها.;

إنّ الإيمانَ عَشْرُ دَرَجاتٍ بِمَنزِلَةِ السُلَّمِ، يُصْعَدُ مِنهُ مِرْقاةً بَعدَ مِرْقاةٍ، فلا يَقُولَنَّ صاحبُ الاثنَينِ لِصاحِبِ الواحدِ ; لَستَ على شَيءٍ ، حتّى يَنْتهيَ إلَى العاشِرِ . فلا تُسْقِطْ مَن هُو دُونَكَ فيُسْقِطَكَ مَن هُو فَوقَكَ ، و إذا رأيتَ مَن هُو أسْفَلُ مِنكَ بدرجةٍ فارْفَعْهُ إليكَ برِفْقٍ ، و لا تَحْمِلَنَّ علَيهِ ما لا يُطيقُ فَتَكْسِرَهُ ، فإنّ مَن كَسَرَ مؤمنا فعلَيهِ جَبْرُهُ .;

ايمان ، مانند نردبانى است كه ده پله دارد و پله هاى آن يكى پس از ديگرى پيموده مى شود. پس كسى كه در پله دوم است نبايد به آن كه در پله اول است بگويد تو چيزى نيستى، تا برسد به آن كه در پله دهم است (او هم نبايد به پايين تر خود چنين سخنى بگويد). آن را كه در پله پايينتر از تو قرار دارد نينداز كه بالاتر از تو نيز تو را مى اندازد. اگر ديدى كسى يك پله از تو پايينتر است با مهربانى و ملايمت او را به طرف خود بالا كشان و فراتر از توانش بارى به دوش او مگذار كه او را مى شكنى. و هر كس مؤمنى را بشكند بايد شكستگى او را جبران كند.;

المؤمنونَ على سَبْعِ دَرَجاتٍ، صاحِبُ دَرَجةٍ مِنهُم في مَزيدٍ مِنَ اللّه ِ عزّ و جلّ .;

مؤمنان هفت درجه دارند و خداوند عزّ و جلّ به [درجه] هر صاحب درجه مى افزايد.;

إنّ اللّه َ عزّ و جلّ وَضعَ الإيمانَ على سَبْعةِ أسْهُمٍ ; على البِرِّ و الصِّدقِ و اليقينِ و الرِّضا و الوَفاءِ و العِلمِ و الحِلمِ .;

خداوند عزّ و جلّ ايمان را به هفت بخش تقسيم كرده است; نيكوكارى، راستگويى، يقين، خشنودى، وفادارى، دانش و بردبارى.;