حَدُّ بُلوغِ المرأةِ تِسعُ سِنينَ .;

زمان بالغ شدن دختر، نُه سالگى است.;

ما مِن قَبضٍ و لا بَسطٍ إلاّ و للّه ِ فيهِ المَنُّ و الابْتِلاءُ .;

هيچ گرفتگى و گشايشى صورت نمى گيرد مگر اين كه خداوند در آن، بخشش و آزمايشى دارد.;

ما مِن قَبضٍ و لا بَسطٍ إلاّ و للّه ِ فيهِ مَشيّةٌ و قَضاءٌ و ابْتِلاءٌ .;

هيچ گرفتارى و گشايشى نيست، مگر اين كه خدا را در آن، خواست و قضا و آزمايشى است.;

ليسَ شيءٌ فيهِ قَبضٌ أو بَسطٌ مِمّا أمرَ اللّه ُ بهِ أو نهى عنهُ إلاّ و فيهِ مِن اللّه ِ عزّ و جلّ ابْتِلاءٌ و قَضاءٌ .;

در امر و نهى خدا هيچ گرفتگى و گشايشى صورت نمى گيرد مگر از جانب خداوند عزّ و جلّ در آن آزمايش و قضايى است.;

مَرِضَ أميرُ المؤمنينَ عليه السلام فعادَهُ قَومٌ فقالوا لَه ; كيفَ أصبحتَ يا أميرَ المؤمنينَ ؟ فقالَ ; أصبحتُ بِشَرٍّ ! فقالوا لَه ; يقولُ اللّه ُ تعالى ; «و نَبلُوكُم بِالشَّرِّ وَ الخيرِ فتنةً» فالخيرُ الصِّحّةُ و الغِنى ، و الشّرُّ المَرضُ و الفقرُ ، ابْتِلاءً و اخْتِبارا .;

امير المؤمنين عليه السلام بيمار شد و گروهى به عيادت آن حضرت رفتند و عرض كردند; چگونه ايد اى امير المؤمنين؟ فرمود; بد. عرض كردند; سبحان اللّه ! چنين سخنى از چون شمايى؟! فرمود; خداوند متعال مى فرمايد; «و شما را با بد و خوب مى آزماييم» . خوبى، همان تندرستى و توانگرى است و بدى، همان بيمارى و نادارى. و اين هر دو براى آزمايش و امتحان است.;

إنّ أشدَّ النّاسِ بلاءً الأنبياءُ، ثُمّ الّذين يَلُونَهُم ، ثُمّ الأمْثَلُ فالأمثلُ .;

سخت ترين بلاها و آزمايشها را پيامبران از سر مى گذرانند، پس از آنها جانشينان و پيروانشان و سپس به ترتيب ، كسانى كه نزد خدا مقامى ارجمندتر دارند.;

الدُّنيا سِجنُ المؤمنِ ، فأيُّ سِجنٍ جاءَ مِنهُ خيرٌ؟!;

دنيا، زندان مؤمن است؛ كدام زندان است كه از آن خيرى رسد؟!;

إنَّ أهلَ الحقِّ لَم يَزالوا مُنذُ كانوا في شِدّةٍ، أمَا إنَّ ذلكَ إلى مُدّةٍ قَلِيلَةٍ و عافيةٍ طويلةٍ .;

اهل حق تا بوده اند هميشه در سختى قرار داشته اند؛ اما بدانيد كه [دوره ]اين سختى، كوتاه است، ولى آسايشى طولانى [در پى] دارد .;

قد كانَ قَبلَكُم قَومٌ يُقتَلونَ و يُحرَقونَ و يُنشَرونَ بالمَناشِيرِ و تَضِيقُ علَيهِمُ الأرضُ بِرُحْبِها فما يَردُّهُم عمّا هُم علَيهِ شَيءٌ مِمّا هُم فيهِ مِن غير تِرَةٍ وَ تَروا مَن فَعلَ ذلكَ بهِم و لا أذىً ، بَل ما نَقِموا مِنهُم إلاّ أنْ يؤمِنوا باللّه ِ العَزيزِ الحَميدِ ، فاسْألوا ربَّكُم دَرَجاتِهِم ، و اصبِروا على نَوائبِ دَهرِكُم تُدْرِكوا سَعْيَهُم .;

پيش از شما مردمى بودند كه كشته مى شدند، سوخته مى شدند، با ارّه قطعه قطعه مى شدند و زمين با همه فراخى بر آنان تنگ مى گشت، ولى هيچ يك از اينها، آنان را از دين حق و عقيده شان، روي گردان نمى كرد. آنان نه ستمى كرده و نه آزارى رسانده بودند كه سزاوار اين كيفرها باشند، بلكه تنها بدين سبب از آنان انتقام مى كشيدند كه به خداى توانا و ستوده ايمان داشتند. از خدا بخواهيد كه درجات آنان را به شما عطا فرمايد. بر سختيها و گرفتاريهاى زمان خود صبورى ورزيد، تا به پاى تلاش آنها برسيد.;

و هلْ كُتِبَ البلاءُ إلاّ على المؤمنِ ؟!;

آيا مؤمن به جذام و پيسى و امثال آن مبتلا مى شود؟ ـ فرمود ; مگر بلا جز براى مؤمن نوشته شده است؟!;

لَو فَعلَ اللّه ُ ذلكَ لَما آمَنَ أحَدٌ ، و لكنَّهُ جَعلَ في المؤمنينَ أغْنياءَ و في الكافِرينَ فُقَراءَ ، و جَعلَ في الكافِرينَ أغْنياءَ و في المؤمنينَ فُقَراءَ ، ثُمّ امْتَحَنهُم بالأمرِ و النَّهيِ ، و الصَّبرِ و الرِّضا .;

اگر خدا چنين مى كرد، هيچ كس ايمان نمى آورد. اما او در ميان مؤمنان، توانگر و تهيدست قرار داد و در ميان كافران نيز توانگر و تهيدست. آن گاه آنان را با امر و نهى و صبر و رضا بيازمود.;

قالَ اللّه ُ عزّ و جلّ; لولا أنْ يَجِدَ عَبدي المؤمنُ في قَلبِهِ لَعَصَبْتُ رأسَ الكافرِ بعِصابَةِ حديدٍ لا يُصَدَّعُ رأسُهُ أبدا .;

خداوند عزّ و جلّ فرموده است; اگر بنده مؤمن من به دل نمى گرفت، هر آينه سر كافر را دستارى آهنى مى بستم تا هرگز سر درد نگيرد.;

المَصائبُ مِنَحٌ مِن اللّه ِ ، و الفَقرُ مَخزونٌ عندَ اللّه ِ .;

مصيبتها، هديه هايى هستند از سوى خداوند، و فقر، در خزانه خدا نگهدارى مى شود [و آن را جز به بندگان خاصّش نمى دهد] .;

البلاءُ زَيْنُ المؤمنِ ، و كَرامةٌ لِمَن عَقَلَ ، لأنَّ في مُباشَرتِهِ و الصَّبرِ علَيهِ و الثَّباتِ عندَهُ تَصْحيحَ نِسْبةِ الإيمانِ .;

بلا و گرفتارى زيور مؤمن است و كرامت خردمند؛ زيرا گرفتار بلا شدن و در برابر آن شكيبايى و پايدارى ورزيدن، مؤمن را شايسته نام مؤمن مى كند.;

ما أثنى اللّه ُ تعالى على عبدٍ من عِبادِهِ مِن لَدُنْ آدمَ إلى محمّدٍ صلى الله عليه و آله إلاّ بعدَ ابْتِلائهِ و وَفاءِ حقِّ العُبوديّةِ فيهِ ، فَكَراماتُ اللّه ِ في الحقيقةِ نِهاياتٌ ، بِداياتُها البلاءُ .;

خداوند متعال هيچ بنده اى را، از آدم تا محمّد صلى الله عليه و آله ، نستود مگر پس از آن كه وى را دچار بلا ساخت و او در آن بلا، حقّ بندگى را ادا كرد. پس كرامتهاى خداوند در حقيقت، پايان مسيرى است كه با بلا آغاز مى شود.;

إنّ للّه ِ عزّ و جلّ عِبادا في الأرضِ مِن خالِصِ عِبادِهِ ، ما يَنزِلُ منَ السّماءِ تُحْفَةٌ إلى الأرضِ إلاّ صَرَفَها عنهُم إلى غيرِهِم ، و لا بَلِيّةٌ إلاّ صَرَفَها إلَيهِم .;

خداوند عزّ و جلّ بر روى زمين بندگانى دارد ناب و خالص كه هيچ تحفه اى از آسمان به زمين نمى فرستد، مگر اين كه آن تحفه را نصيب ديگران و نه آنان مى كند و هيچ بلايى نمى فرستد، مگر اين كه آن را متوجّه ايشان مى گرداند.;

المؤمنُ لا يَمْضي علَيهِ أربَعونَ لَيلةً إلاّ عَرَضَ لهُ أمرٌ يُحزِنُهُ يُذَكَّرُ بهِ .;

مؤمن چهل شب بر او نمى گذرد جز آن كه پيشامدى برايش شود كه غمگينش سازد و بدان وسيله متنبّه گردد.;

ما منِ مؤمنٍ إلاّ و هُو يُذَكَّرُ في كُلِّ أربَعينَ يَوما ببلاءٍ ، إمّا في مالِهِ أو في ولدِهِ أو في نَفسِهِ فيؤجَرُ علَيهِ ، أو هَمٍّ لا يَدري مِن أينَ هُو .;

هيچ مؤمنى نيست مگر آن كه هر چهل روز يك بار ، به وسيله بلايى متنبّه مى شود. اين بلا يا به مال او مى رسد ، يا به فرزندش يا به خودش ؛ كه پاداش آن را مى بيند ، و يا اندوهى به او مى رسد كه نمى داند از كجاست.;

إنَّ اللّه َ إذا أحَبَّ عبدا غَتَّهُ بالبلاءِ غَتّا ، و إنّا و إيّاكُم يا سديرُ لَنُصبِحُ بهِ و نُمْسي .;

خداوند هرگاه بنده اى را دوست بدارد او را در بلا غوطه ور مى سازد. اى سدير! ما و شما روز و شبمان را با بلا سپرى مى كنيم.;

إذا أحَبَّ اللّه ُ قَوما أو أحبَّ عبدا صَبَّ علَيهِ البلاءَ صَبّا، فلا يَخرُجُ مِن غَمٍّ إلاّ وقَعَ في غَمٍّ .;

هرگاه خداوند مردمى يا بنده اى را دوست بدارد بر سر او بلا مى ريزد و از غمى به در نمى آيد مگر آن كه در غمى ديگر فرو مى افتد.;