في حُجُراتٍ في النّارِ ، يأكُلونَ مِن طَعامِها ، و يَشْرَبونَ مِن شَرابها ، و يَتَزاوَرونَ فيها ، و يقولونَ ; ربَّنا ، لا تُقِمْ لنا السَّاعةَ لِتُنْجِزَ لنا ما وَعَدْتَنا !;

در اتاقهايى درون آتش جاى دارند، از خوراك آن مى خورند و از نوشيدنيهاى آن مى نوشند، و در آن جا به ديدار هم مى روند و مى گويند; اى پروردگار ما! قيامت را براى ما بر پا مدار تا تهديدت را درباره ما اجرا كنى.;

إنّ أرواحَ الكُفّارِ في نارِ جَهنّمَ يُعْرَضونَ علَيها يقولونَ ; ربَّنا ، لا تُقِمْ لنا السَّاعةَ ، و لا تُنْجِزْ لنا ما وَعَدْتَنا، و لا تُلْحِقْ آخِرَنا بأوَّلِنا!;

جانهاى كافران در آتش دوزخ است و بر آن عرضه مى شوند و مى گويند; پروردگارا! قيامت را براى ما بر پا مدار و تهديدت را درباره ما اجرا مكن و آخر ما را به اوّل ما ملحق مكن.;

إنَّ النّاسَ يَستَغنونَ إذا عُدِلَ بَينَهُم ، و تُنزِلُ السَّماءُ رِزقَها ، و تُخرِجُ الأَرضُ بَرَكَتَها بِإِذنِ اللّه ِ تَعالى .;

اگر ميان مردم دادگرى شود ، همه بى نياز مى شوند ، آسمان روزى خود را فرو مى ريزد ، و زمين به اذن پروردگار متعال ، بركت خويش را بيرون مى آورد .;

إنَّ مَعَ الإِسرافِ قِلَّةَ البَرَكَةِ .;

با اسراف ، كمىِ بركت است.;

أبَى اللّه ُ أنْ يُعَرِّفَ باطلاً حقّا، أبَى اللّه ُ أنْ يجْعَلَ الحقَّ في قلبِ المؤمنِ باطلاً لا شكَّ فيهِ ، و أبَى اللّه ُ أنْ يَجعَلَ الباطلَ في قلبِ الكافرِ المُخالِفِ حقّا لا شَكَّ فيهِ ، و لَو لَم يَجْعَلْ هذا هكذا ما عُرِفَ حقٌّ مِن باطلٍ .;

خداوند ابا كرده است از اين كه باطلى را حق بشناساند؛ خداوند ابا كرده است از اين كه حق را در دل مؤمن، باطلى ترديد ناپذير جلوه دهد؛ خداوند ابا كرده است از اين كه باطل را در دل كافر حق ستيز به صورت حقّى ترديد ناپذير جلوه دهد؛ اگر چنين نمى كرد حق از باطل شناخته نمى شد.;

لا يَستَيقِنُ القلبُ أنَّ الحقَّ باطلٌ أبدا ، و لا يَستَيقِنُ أنَّ الباطلَ حقٌّ أبدا .;

هرگز دل به باطل بودن حق و به حق بودن باطل يقين نمى كند .;

إنَّ أبغَضَ خَلقِ اللّه ِ عبدٌ اتّقَى النّاسُ لِسانَهُ .;

مبغوض ترين خلق خدا بنده اى است كه مردم از زبان او بترسند.;

قالَ موسى عليه السلام ; يا ربِّ ، أيُّ خَلقٍ أبغَضُ إليكَ ؟ قالَ ; الّذي يَتَّهِمُني . قالَ ; نَعَم ، الّذي يستخيرني فأخِيرُ لَهُ ، و الّذي أقْضي القَضاءَ لَه و هُو خيرٌ له فيَتَّهِمُني .;

موسى عليه السلام عرض كرد; پروردگارا! كدامين آفريده نزد تو مبغوض تر است؟ فرمود; آن كه مرا متّهم مى كند. عرض كرد; آيا از بندگان تو، كسى هم تو را متّهم مى كند؟! فرمود; آرى، همان كسى كه از من خير مى خواهد و من به او خير مى دهم و كسى كه قضاى خود را كه به نفع اوست، برايش جارى مى سازم ولى او [ندانسته] مرا متّهم مى سازد.;

إنَّ اللّه َ يُبْغِضُ كَثْرَةَ النَّومِ و كَثْرَةَ الفراغِ .;

خداوند از پُر خوابى و بيكارى زياد نفرت دارد.;

ليسَ لأهلِ العَدلِ أن يَتْبَعوا مُدْبِرا ، و لا يَقْتُلوا أسِيرا ، و لا يُجْهِزوا على جَريحٍ ، و هذا إذا لَم يَبْقَ مِن أهلِ البَغيِ أحدٌ ، و لم يَكُن لهُم فِئةٌ يَرجِعونَ إلَيها ، فإذا كانَ لَهُم فِئةٌ يَرجِعونَ إلَيها فإنّ أسِيرَهُم يُقتَلُ ، و مُدبِرَهُم يُتْبَعُ ، و جَريحهُم يُجْهَزُ .;

گروه عادل و بر حق نبايد ياغيان فرارى از ميدان جنگ را تعقيب كنند و اسير و مجروحى را بكشند؛ اينها در صورتى است كه از ياغيان كسى باقى نماند و گروهى نداشته باشند كه به آن ملحق شوند. ولى اگر گروهى داشته باشند كه بتوانند به آن بپيوندند، در اين صورت بايد اسيران و مجروحان آنها را كشت و فراريانشان را تعقيب نمود .;

كانَ في قِتالِ عليٍّ عليه السلام أهلَ قِبْلةٍ بَرَكةٌ ، و لَو لَم يُقاتِلْهُم عليٌّ عليه السلام لَم يَدْرِ أحدٌ بعدَهُ كيفَ يَسيرُ فيهِم .;

در جنگ على عليه السلام با اهل قبله بركت بود؛ زيرا اگر على عليه السلام با آنان نمى جنگيد، بعد از آن حضرت، هيچ كس نمى دانست با آنان چگونه رفتار كند.;

لَولا أنّا نَخافُ علَيكُم أنْ يُقتَلَ رجُلٌ مِنكُم برجُلٍ مِنهُم ـ و رجُلٌ مِنكُم خَيرٌ مِن ألفِ رجُلٍ مِنهُم ـ لَأمَرناكُم بالقَتلِ لَهُم ، و لكنْ ذلكَ إلَى الإمامِ .;

اگر ترس آن نداشتم كه يك نفر از شما به دست يكى از آنان كشته شود ـ زيرا يك نفر شما از هزار نفر آنان بهتر است ـ دستور مى دادم آنها را بكشيد و اجازه اين كار با امام است.;

ما مِن شيءٍ إلاّ و لَهُ كَيْلٌ أو وَزنٌ إلاّ الدُّموعَ ، فإنّ القَطرةَ مِنها تُطْفِئُ بِحارا مِن نارٍ ، و إذا اغْرَوْرَقَتِ العَينُ بمائها لَم يَرْهَقْ وَجهَهُ قَتَرٌ و لا ذِلَّةٌ ، فإذا فاضَتْ حَرَّمَهُ اللّه ُ على النّارِ ، و لَو أنّ باكيا بكى في اُمَّةٍ لَرُحِموا .;

هر چيزى پيمانه اى يا وزنى دارد مگر اشكها؛ زيرا قطره اى اشك، درياهايى از آتش را فرو مى نشاند. هرگاه چشم غرق در اشك خود شود، گَرد هيچ فقر و ذلّتى بر چهره آن نمى نشيند. و هرگاه اشكها سرازير شود خداوند آن چهره را بر آتش حرام مى گرداند. و اگر گرينده اى در ميان امّتى بگريد همه آن امّت مشمول رحمت مى شوند.;

إنْ لَم يُجِبْكَ البُكاءُ فَتَباكَ ، فإنْ خَرجَ مِنكَ مِثلُ رأسِ الذُّبابِ فَبَخٍ بَخٍ .;

اگر گريه ات نمى آيد خود را به گريه بزن كه اگر از چشمانت به اندازه سر مگسى اشك بيرون آمد زهى به سعادتت.;

لا يَستَغْني أهلُ كلِّ بلدٍ عن ثلاثةٍ يُفزَعُ إليهِم في أمرِ دُنياهُم و آخِرَتِهِم ، فإن عَدِموا ذلكَ كانوا هَمَجا ; فَقيهٌ عالِمٌ وَرِعٌ ، و أميرٌ خَيّرٌ مُطاعٌ ، و طبيبٌ بَصيرٌ ثِقةٌ .;

مردم هر شهرى به سه چيز نيازمندند كه در كار دنيا و آخرت خود به آنها رجوع مى كنند و چنانچه آن سه را نداشته باشند گرفتار پريشانى مى شوند; فقيه دانا و پارسا، فرمانرواى نيكوكار و مُطاع، و پزشك حاذق و مطمئن.;

لَيسَتِ البَلاغَةُ بحِدَّةِ اللِّسانِ و لا بِكَثْرةِ الهَذَيانِ ، و لكنَّها إصابةُ المَعنى و قَصْدُ الحُجّةِ .;

بلاغت به [معناى] تندى زبان و پَرت و پلا گويى بسيار نيست بلكه بلاغت، رساندن معنا و آوردن دليل و برهانِ درست است.;

مَن عَرَفَ شَيئا قَلَّ كلامُهُ فيهِ ، و إنّما سُمِّيَ البَليغ لأنَّهُ يَبْلُغُ حاجَتَهُ بأهْوَنِ سَعْيِهِ .;

كسى كه مطلبى را بداند گفتارش درباره آن كوتاه مى شود. بليغ [را بليغ] گفته اند؛ چون با كمترين زحمت، مقصود خود را مى رساند.;

ثلاثةٌ فيهِنَّ البَلاغةُ ; التّقَرُّبُ مِن معنى البُغْيةِ ، و التَّبَعُّدُ مِن حَشْوِ الكلامِ ، و الدَّلالةُ بالقليلِ على الكثيرِ .;

بلاغت در سه چيز است; نزديك شدن به معناى مورد نظر، دورى كردن از گفتار حشو و زايد، و رساندن معناى زياد با عبارت كوتاه.;

إنَّ الرَّجُلَ لَيَتَكَلَّمُ بِالكَلِمَةِ فَيَكتُبُ اللّه ُ بِها إيمانا في قَلبِ آخَرَ ، فَيَغفِرُ لَهُما جَميعا .;

شخصى سخنى بر لب جارى مى كند و خداوند به يُمن آن ، ايمان را در قلب شخصى ديگر ثبت مى كند و در پى آن ، هر دو را با هم مى بخشد.;

كونوا دُعاةً لِلنّاسِ بِالخَيرِ بِغَيرِ ألسِنَتِكُم ؛ لِيَرَوا مِنكُمُ الاِجتِهادَ وَ الصِّدقَ وَ الوَرَعَ .;

مردم را به غير از زبانتان به خوبى فرا خوانيد ، بايد در شما كوشش ، راستى و پارسايى ببينند.;