إنّه ما مِن سَنَةٍ أقَلَّ مَطَراً مِن سَنَةٍ ، و لكنّ اللّه َ يَضَعُهُ حيثُ يشاءُ ، إنّ اللّه َ عزّ و جلّ إذا عَمِلَ قَومٌ بالمعاصِي صَرَفَ عَنهُم ما كانَ قَدَّرَ لَهُم مِنَ المَطَرِ .;

هيچ سالى كم بارش تر از سال ديگر نيست ، بلكه خداوند باران را هر جا كه خواهد مى باراند . [اما] هر گاه مردمى مرتكب گناهان شوند ، خداوند عزّ و جلّ بارانى را كه براى آنان مقدّر كرده بود، از ايشان باز دارد .;

أربَعةٌ أسرَعُ شيءٍ عُقوبَةً ; رجُلٌ أحسَنتَ إلَيهِ و يُكافيكَ بالإحسانِ إلَيهِ إساءةً ، و رجُلٌ لا تَبغِي علَيهِ و هو يَبغِي علَيكَ ، و رجُلٌ عاهَدتَهُ على أمرٍ فَمِن أمرِكَ الوَفاءُ له و مِن أمرِهِ الغَدرُ بكَ ، و رجُلٌ يَصِلُ قرابَتَهُ و يَقطَعُونَهُ .;

چهار چيز است كه كيفرشان از هر گناهى زودتر به انسان مى رسد ; كسى كه تو به او خوبى كنى و او پاداش آن را به بدى دهد ، كسى كه تو به او ستم نكنى و او به تو ستم كند ، كسى كه در كارى با او پيمان بندى و تو به پيمانت وفادار مانى و او پيمان شكنى كند و كسى كه تو با او پيوند برقرار كنى و او پيوند ببرد .;

في كِتابِ أميرِ المؤمنينَ عليه السلام ; ثلاثُ خِصالٍ لا يَموتُ صاحِبُهُنّ حتّى يَرى وَبالَهُنَّ ; البَغيُ، و قَطيعَةُ الرَّحِمِ، و اليَمينُ الكاذِبةُ .;

در كتاب امير المؤمنين عليه السلام آمده است ; سه گناه است كه صاحب آنها در همين دنيا كيفرش را ببيند ; ستم ، بريدن پيوند خويشاوندى، و سوگند دروغ .;

لا تَطلُبَنَّ أن تكونَ رَأسا فتكونَ ذَنَبا .;

در پى سركرده بودن مباش ، كه دنباله رو مى شوى .;

ما ذِئبانِ ضارِيانِ في غَنَمٍ لَيسَ لَها راعٍ، هذا في أوَّلِها و هذا في آخِرِها، بِأسرَعَ فيها مِن حُبِّ المالِ و الشَّرَفِ في دِينِ المؤمِنِ .;

مال دوستى و جاه طلبى ، به دين مؤمن زودتر خسارت مى زند تا حمله دو گرگ درنده به گله اى بى شبان؛ كه يكى از جلوى گله حمله آورد و ديگرى از پشت آن .;

إنّ العِبـادَ إذا نامُـوا خَرَجَت أرواحُهُم إلى السماءِ ، فما رَأتِ الرُّوحُ في السماءِ فهُو الحقُّ و ما رَأت في الهواءِ فهُو الأضغاثُ .;

هر گاه بندگان بخوابند ، ارواحشان به آسمان پر مى كشد . آنچه روح در آسمان ببيند حقيقى است و هرچه در فضا ببيند رؤياهاى آشفته است .;

مَن كانَ ظاهِرُهُ أرجَحَ مِن باطِنِهِ خَفَّ مِيزانُهُ .;

هر كه [كفه] ظاهرش سنگينتر از باطنش باشد، ترازوى [اعمال ]او سبك است .;

إنّ رسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله سُئلَ ; فيما النجاةُ غَدا ؟ فقالَ ; إنّما النجاةُ في أن لا تُخادِعُوا اللّه َ فَيَخدَعَكُم ، فإنَّه مَن يُخادِعِ اللّه َ يَخدَعْهُ و يَخلَعْ مِنهُ الإيمانَ و نَفسَهُ يَخدَعُ لو يَشعُرُ . فقيلَ لَهُ ; و كيفَ يُخادِعُ اللّه َ؟! قالَ ; يَعمَلُ بِما أمَرَهُ اللّه ُ ، ثُمّ يُرِيدُ بهِ غَيرَهُ .;

از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله سؤال شد كه فردا[ى قيامت] نجات در چيست؟ فرمود ; راه نجات فقط اين است كه با خدا از در نيرنگ در نياييد، كه در اين صورت با شما از در خدعه در آيد ؛ زيرا هر كه بخواهد خدا را گول زند، خداوند نيز با او خدعه كند و ايمانش را بگيرد . او اگر فهم داشته باشد در حقيقت خود را گول زده است . عرض شد ; چگونه با خداوند خدعه مى كند؟ فرمود ; به فرمان خدا عمل كند ، امّا نيّتش غيرِ خدا باشد .;

سُئلَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله عن تفسيرِ قَولِ اللّه ِ; «فَمَنْ كانَ يَرْجُو لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعمَلْ عَمَلاً صَالِحا وَ لاَ يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَدا» فقال ; مَن صَلَّى مُراءاةَ الناسِ فهُو مُشرِكٌ ··· و مَن عَمِلَ عَملاً مِمّا أمَرَ اللّه ُ بهِ مُراءاةَ الناسِ فهُو مُشرِكٌ .;

از رسول خدا صلى الله عليه و آله درباره آيه «پس هر كه اميد ديدار پروردگارش را دارد بايد كارى شايسته كند و هيچ كس را شريك پروردگارش قرار ندهد » سؤال شد ، حضرت فرمود ; هر كه براى خودنمايى به مردم نماز گزارد مشرك است . . . و هر كه يكى از فرمان هاى خدا را براى خودنمايى به مردم به جاى آورد مشرك است .;

لا بَأسَ ما مِن أحدٍ إلاّ و هُـو يُحِبُّ أن يَظهَرَ لَهُ في الناسِ الخَيرُ ، إذا لَـم يَكُـن صَنَعَ ذلكَ لذلكَ .;

اشكالى ندارد . همه دوست دارند كار نيكشان در ميان مردم نمايان شود، به شرط آن كه كار خوب را به اين منظور انجام نداده باشد .;

أخبَثُ المَكاسِبِ ، كَسبُ الرِّبا .;

پليدترين كسب ها ، رباسْت .;

دِرهَمُ ربا أعظَمُ عِندَ اللّه ِ مِن أربَعينَ زَنيةً .;

يك درهم ربا نزد خداوند بدتر از چهل بار زنا كردن است .;

إنّما حَرَّمَ اللّه ُ عزّ و جلّ الرِّبا لِئلاّ يَذهَبَ المَعروفُ .;

خداوند عزّ و جلّ ربا را حرام فرمود ، تا احسان كردن از بين نرود .;

إنّ رسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله و عليّا سَيَرجِعانِ .;

رسول خدا صلى الله عليه و آله و على عليه السلام رجعت خواهند كرد .;

كأنّي بعبدِ اللّه ِ بنِ شريكٍ العامرِيِّ علَيهِ عِمامةٌ سَوداءُ و ذُؤابَتاها بينَ كَتِفَيهِ مُصعِدا في لَحفِ الجَبَلِ بينَ يَدَي قائمِنا أهلَ البيتِ في أربعَةِ آلافٍ مُكَبِّرُونَ ، و مُكِرُّونَ .;

گويى عبد اللّه بن شريك عامرى را مى بينم كه با عمامه اى سياه و دو سر فرو افتاده آن در ميان شانه هايش، با چهار هزار تكبير گوىِ رجعت كننده، در دامنه كوه در خدمت قائم ما اهل بيت ايستاده است .;

إيّاكَ و الرَّجاءَ الكاذِبَ، فإنّهُ يُوقِعُكَ في الخَوفِ الصادِقِ .;

از اميد دروغين بپرهيز، كه تو را گرفتار ترس حقيقى مى كند .;

إنَّ اللّه َ تباركَ و تعالى الحليمُ العليمُ إنّما غَضَبُهُ على مَن لم يَقبَلْ مِنهُ رِضاهُ ، و إنّما يَمنَعُ مَن لَم يَقبَلْ مِنهُ عَطاهُ ، و إنّما يُضِلُّ مَن لَم يَقبَلْ مِنهُ هُداهُ ··· كَتَبَ على نَفسِهِ الرحمَةَ ، فَسَبَقَتْ قَبلَ الغَضَبِ فَتَمَّتْ صِدقا و عَدلاً .;

همانا خداوند تبارك و تعالى بردبار و داناست . خشمش ، در حقيقت ، بر كسى است كه خشنودى او را پذيرا نباشد و از كسى دريغ مى دارد كه پذيراى عطاى او نباشد و كسى را گمراه مى كند كه هدايت او را نپذيرد . . . خداوند رحمت را بر خود واجب كرده است ؛ پس رحمتِ او بر غضبش پيشى گرفت و به راستى و عدالت به پايان رسيد .;

ما يُعْبَأُ بِمَن يَؤُمُّ هذا البَيتَ إذا لَم يَكُن فيهِ ثَلاثُ خِصالٍ ; وَرَعٌ يَحْجِزُهُ عن مَعاصي اللّه ِ تعالى ، و حِلْمٌ يَمْلِكُ بهِ غَضَبَهُ ، و حُسْنُ الصَّحابةِ لِمَن صَحِبَهُ .;

كسى كه اين خانه را زيارت كند، اگر سه خصلت در او نباشد، ارزش ندارد; ورعى كه او را از معاصى خداوند متعال باز دارد، حلمى كه با آن خشمش را مهار كند و حسن معاشرت با كسى كه با وى همنشينى دارد.;

أنْ يَقولوا ما يَعْلَمونَ ، و يَقِفوا عِند ما لا يَعْلَمونَ .;

اين است كه آنچه مى دانند بگويند و از اظهار نظر پيرامون آنچه نمى دانند خوددارى ورزند.;

إنَّ حَديثَنا يُحْيي القُلوبَ .;

همانا حديث و سخن ما دلها را زنده مى كند.;