أغفَلُ النّاسِ مَن لَم يَتَّعِظ بِتَغَيُّرِ الدُّنيا مِن حالٍ إلى حالٍ ؛

غافل ترين مردم كسى است كه از دگرگونى دنيا از حالى به حال ديگر پند نگيرد .

إنَّكُم لَنْ تَسَعُوا النّاسَ بِأموالِكُم فَسَعُوهُم بِأخلاقِكُم ؛

با دارايى خود نمى توانيد دل مردم را به دست آوريد ، پس دلشان را با اخلاق [نيك ]به دست آوريد .

خَيرُ النّاسِ مَنِ انتَفَعَ بِهِ النّاسُ ؛

بهترين مردم كسى است كه مردم از او بهره مند شوند .

مَن صاحَبَ النّاسَ بِالَّذي يُحِبُّ أن يُصاحِبُوهُ كانَ عَدلاً ؛

هر كه با مردم چنان رفتار كند كه دوست دارد آنها با او آن گونه رفتار كنند ، عادل است .

البادِى ءُ بِالسَّلامِ بَريءٌ مِنَ الكِبرِ ؛

آغاز كننده سلام از تكبّر بركنار است .

لاإيمانَ لِمَن لا أمانَةَ لَهُ ؛

آن كه امانت دار نيست ، ايمان ندارد .

تَمامُ البِرِّ أن تَعمَلَ فِي السِّرِّ عَمَلَ العَلانِيَةِ ؛

نيكوكارى كامل آن است كه در نهان همان كنى كه در آشكارا مى كنى .

الجَليسُ الصّالِحُ خَيرٌ مِنَ الوَحدَةِ و الوَحدَةُ خَيرٌ مِن جَليسِ السُّوءِ ؛

همنشين خوب بهتر از تنهايى است و تنهايى بهتر از همنشين بد .

تَهادَوا فَإنَّها تَذهَبُ بِالضَّغائِنِ ؛

به يكديگر هديه بدهيد كه كينه ها را از بين مى برد .

مَن أتى غَنِيّا فَتَضَعضَعَ لَهُ ذَهَبَ ثُلُثا دِينِهِ ؛

هر كه نزد ثروتمندى برود و (به خاطر ثروتش) براى او فروتنى كند ، دو سوم دينش بر باد رفته است .

أَحسِن مُجاوَرَةَ مَن جاوَرَكَ تَكُن مُؤمِنا ؛

حق همسايگىِ همسايه ات را خوب به جاى آور ، تا مؤمن باشى .

الحَسَنُ و الحُسَينُ إمامانِ قاما أو قَعَدا ؛

حسن و حسين دو امامند ؛ چه قيام كنند، و چه قيام نكنند .

مَن سَعى لِمَريضٍ في حاجَةٍ قَضاها أولَم يَقضِها خَرَجَ مِن ذُنوبِهِ كَيَومٍ وَلَدَتْهُ اُمُّهُ ؛

هر كس براى بر آوردن نياز بيمارى بكوشد ، چه آن را برآورده سازد و چه نسازد ، مانند روزى كه از مادرش زاده شد ، از گناهانش پاك مى شود .

مَن قامَ عَلى مَريضٍ يَوما و لَيلَةً بَعَثَهُ اللّه ُ مَعَ ابراهيمَ الخَليلِ ؛

هر كس يك شبانه روز از بيمارى پرستارى كند ، خداوند او را با ابراهيم خليل محشور مى كند .

مَن أطعَمَ مَريضا شَهوَتَهُ أَطعَمَهُ اللّه ُ من ثِمارِ الجَنَّةِ ؛

هر كس غذاى بيمار را به او بخوراند ، خداوند از ميوه هاى بهشتى به او بخوراند .

إنَّ اللّه َ يَغضَبُ لِغَضَبِ فاطِمَةَ و يَرضى لِرِضاها ؛

به يقين خداوند با خشم فاطمه به خشم مى آيد و با خشنودى او خشنود مى شود .

إنَّ فاطِمةَ بَضعَةٌ مِنّي و هِىَ نورُ عَيني و ثَمَرَةُ فُؤادي ؛ يَسوؤُني ما ساءَها و يَسُرُّني ما سَرَّها و إنَّها أوَّلُ مَن يَلحَقُني مِن أهلِ بَيتي ؛

فاطمه پاره تن من و روشنى ديده و ميوه دل من است . آنچه او را ناراحت كند مرا ناراحت مى كند و آنچه شادش كند ، مرا شاد مى كند ؛ او نخستين كس از اهل بيت من است كه به من مى پيوندد .

فاطِمَةُ أَعَزُّ النّاسِ عَلَيَّ ؛

فاطمه عزيزترين مردم نزد من است .

مَن أَحَبَّ فاطِمَةَ ابنَتي فَهُوَ فِي الجَنَّةِ مَعي ؛

هر كس دخترم فاطمه را دوست داشته باشد ، در بهشت با من همراه خواهد بود .

الجَنَّةُ تَحتَ أقدامِ الاُمَّهاتِ ؛

بهشت زير قدم هاى مادران است .