إنَّ فاطِمةَ بَضعَةٌ مِنّي و هِىَ نورُ عَيني و ثَمَرَةُ فُؤادي ؛ يَسوؤُني ما ساءَها و يَسُرُّني ما سَرَّها و إنَّها أوَّلُ مَن يَلحَقُني مِن أهلِ بَيتي ؛

فاطمه پاره تن من و روشنى ديده و ميوه دل من است . آنچه او را ناراحت كند مرا ناراحت مى كند و آنچه شادش كند ، مرا شاد مى كند ؛ او نخستين كس از اهل بيت من است كه به من مى پيوندد .