مَن أتاكَ زائِرا بَعدَ مَوتِكَ فَلَهُ الجَنَّةُ ؛

پاداش كسى كه پس از مرگت به زيارت تو آيد، بهشت است .

مَن أحَبَّ أن يَلقَى اللّه َ ضاحِكا مُستَبشِرا فَليَتَوَلَّ عَلِيَّ ابنَ مُوسَى الرِّضا عليه السلام ؛

كسى كه دوست دارد خندان و با روى گشاده خداوند را ديدار كند ، بايد از محبّت و ولايت على بن موسى الرضّا عليه السلام بهره مند باشد .

أيُّهَا النّاسُ ، هاجِرُوا و تَمَسَّكُوا بِالإسلامِ ؛ فَإنَّ الهِجرَةَ لاتَنقَطِعُ مادامَ الجِهادُ ؛

اى مردم ! مهاجرت كنيد و به اسلام چنگ زنيد ؛ زيرا تا آن گاه كه جهاد باشد، هجرت فروگذارده نمى شود .

أفضَلُ الهِجرَةِ أنْ تَهجُرَ ما كَرِهَ اللّه ُ ؛

برترين هجرت ، هجرت از چيزى است كه خدا آن را خوش ندارد .

الهِجرَةُ هِجرَتانِ : إحداهُما أن تَهجُرَ السَّيِّئاتِ و الأخرى أن تُهاجِرَ إلَى اللّه ِ و رَسولِهِ و لاتَنقَطِعُ الهِجرَةُ ما تُقُبِّلَتِ التَّوبَةُ ؛

هجرت دوگونه است: هجرت و دورى كردن از گناهان، وديگرى آن است كه به سوى خدا و رسول او هجرت كنى،و تا زمانى كه توبه پذيرفته مى شود، هجرت قطع نمى شود.

مَن فَرَّ بِدينِهِ مِن أرضٍ إلى أرضٍ و إن كانَ شِبرا مِنَ الأرضِ ، إستَوجَبَ الجَنَّةَ ؛

هر كس با دين دارى از سرزمينى به سرزمين ديگر ، اگر چه به اندازه يك وجب، هجرت كند ، سزاوار بهشت است .

ما بُنِىَ فِي الإسلامِ بِناءٌ أحَبُّ إلَى اللّه ِ و أعَزُّ مِنَ التَّزويجِ ؛

در اسلام هيچ بنايى نزد خدا محبوب تر و ارجمندتر از ازدواج نيست .

اِتَّخِذُوا الأهلَ فَإنَّهُ أرزَقُ لَكُم ؛

اهل و عيال اختيار كنيد ، كه اين كار بر روزى شما مى افزايد .

إذا تَزَوَّجَ العبَدُ فَقَدِ اسْتَكمَلَ نِصفَ الدِّينِ فَلْيَتَّقِ اللّه َ فِي النِّصفِ الباقي ؛

هر گاه كسى ازدواج كند ، نيمى از دين خود را كامل كرده است و براى [حفظ] نيم ديگر بايد تقواى الهى پيشه كند .

أيُّهَا النّاسُ! عَلَيكُم بِالجَماعَةِ و إيّاكُم و الفُرقَةَ ؛

اى مردم! بر شما باد به جماعت و بپرهيزيد از جدايى .

الجَماعَةُ رَحمَةٌ و الفُرقَةُ عَذابٌ ؛

وحدت مايه رحمت ، و تفرقه موجب عذاب است .

يَدُاللّه ِ عَلَى الجَماعَةِ و الشَّيطانُ مَعَ مَن خالَفَ الجَماعَةَ يَركُضُ ؛

دست خدا بر سر جماعت است و شيطان با كسى همراه است كه با جماعت ناسازگارى كند .

عَلَيكَ بِالجَماعَةِ ؛ فَإنَّما يأكُلُ الذِّئبُ القاصِيَةَ ؛

با جماعت همراه شو ؛ زيرا گرگ ، گوسفند دورمانده را مى خورد .

مَن بَنى مَسجِدا و لَو كَمَفحَصِ قَطاةٍ بَنَى اللّه ُ لَهُ بَيتا فِي الجَنَّةِ ؛

هر كه مسجدى ، هر چند به اندازه لانه يك پرنده ، بنا كند ، خداوند براى او در بهشت خانه اى بسازد .

الجُلوسُ فِي المَسجِدِ لاِنْتِظارِ الصَّلوةِ عِبادَةٌ ؛

نشستن در مسجد به انتظار نماز ، عبادت است .

كُلُّ جُلوسٍ فِي المَسجِدِ لَغوٌ إلاّ ثَلاثَةً : قِراءَةُ مُصَلٍّ أو ذِكرُ اللّه ِ أوسائلٌ عَن عِلمٍ ؛

هر نشستنى در مسجد بيهوده است مگر نشستن سه كس : نمازگزارى كه [قرآن ]قرائت كند كسى كه ذكر خدا بگويد و كسى كه به جست وجوى دانش باشد .

مَن رَأيتُمُوهُ يُصَلِّي فِي المَسجِدِ جَماعَةً فَظَنُّوا بِهِ كُلَّ خَيرٍ ؛

هر گاه ديديد كسى در مسجد نماز به جماعت مى گزارد ، در هر كار خيرى به او خوش گمان باشيد .

مَن كَنَسَ المَسجِدَ يَومَ الخَميسِ لَيلَةِ الجُمُعَةِ فَأخرَجَ مِنهُ التُّرابَ غَفَرَاللّه ُ لَهُ ؛

هر كس در روز پنج شنبه براى شب جمعه ، مسجد را جاروب كند و خاك آن را بيرون برد ، خداوند او را مى آمرزد .

مَن أكَلَ هذِهِ البَقلَةَ المُنتِنةَ [الثَّومَ] فَلا يَقرَبْ مَسجِدَنا ؛

هر كه اين گياه بدبو [سير] را خورده است ، به مسجد ما نزديك نشود .

تَعاهَدُوا نِعالَكُم عِندَ أبوابِ المَسجِدِ ؛

پيش در مسجد ، كفش هايتان را بررسى كنيد] تا آلودگى در آن نباشد] .