لم يَعرِفْ راحَةَ القَلبِ مَن لم يُجَرِّعْهُ الحِلمُ غُصَصَ الغَيظِ .;

كسى كه بردبارى جرعه هاى گلوگير خشم را به او ننوشاند، طعم آسايش دل را نچشد.;

جُعِلَتِ الخَبائثُ في بَيتٍ و جُعِلَ مِفتاحُهُ الكذبَ .;

[همه] پليديها در يك خانه نهاده شده و كليد آن، دروغ قرار داده شده است.;

نائلُ الكريمِ يُحَبِّبُكَ إلَيهِ ، و نائلُ اللَّئيمِ يَضَعُكَ لَدَيهِ .;

عطاى بزرگوار تو را نزد او محبوب مى گرداند و عطاى فرومايه تو را پيش او پست مى سازد.;

قَلبُ الأحمَقِ في فَمِهِ ، و فَمُ الحَكيمِ في قَلبِهِ .;

دل نابخرد، در دهان اوست و دهان حكيم، در دل او.;

مَن مَدَحَ غَيرَ المُستَحِقِّ فَقَد قامَ مَقامَ المُتَّهَمِ .;

هر كس فردى را كه استحقاق ستايش ندارد بستايد، خود را در مقام اتهام و بدگمانى قرار داده است.;

لا تُمارِ فيَذهَبَ بَهاؤكَ ، و لا تُمازِحْ فيُجتَرأَ علَيكَ .;

مجادله مكن كه احترامت از بين مى رود و شوخى مكن كه بر تو گستاخ مى شوند.;

هُو التَّصديقُ بما لا يكونُ ، حَدَّثَني أبي عن أبيهِ عن جَدِّهِ عنِ الصّادقِ عليه السلام قالَ ; إنّ المؤمنَ إذا ماتَ لَم يَكُنْ مَيّتا؛ فإنّ المَيّتَ هُو الكافِرُ ··· .;

مرگ، تصديق كردن چيزى است كه وجود ندارد. پدرم از پدرش از جدّش از حضرت صادق عليه السلام برايم حديث كرد كه فرمود ; مؤمن هرگاه بميرد، مرده نيست، بلكه اين كافر است كه مرده مى باشد··· .;

خَيرٌ مِن الحَياةِ ما إذا فَقَدتَهُ أبغَضتَ الحَياةَ ، و شَرٌّ مِن المَوتِ ما إذا نَزَلَ بكَ أحبَبتَ المَوتَ .;

بهتر از زندگى، آن چيزى است كه هرگاه از دستش دهى از زندگى بيزار شوى و از مرگ بدتر، آن چيزى است كه هرگاه گرفتارش شوى دوستدار مرگ شوى.;

مَن زارَ جعفرا و أباهُ ، لم يشتَكِ عينَهُ ، و لمْ يصبْهُ سُقمٌ ، و لمْ يمتُ مُبتلى .;

هر كس امام جعفر صادق و پدرش عليهما السلام را زيارت كند ، به چشم درد و بيمارى مبتلا نشود و دردمند و گرفتار نميرد .;

اِدفَعِ المَسألَةَ ما وَجَدتَ التَّحَمُّلَ يُمكِنُكَ فإنّ لِكُلِّ يَومٍ رِزقا جَديدا، و اعلَمْ أنّ الإلحاحَ في المَطالِبِ يَسلُبُ البَهاءَ ، و يُورِثُ التَّعَبَ و العَناءَ ، فاصبِرْ حتّى يَفتَحَ اللّه ُ لكَ بابا يَسهُلُ الدُّخولُ فيهِ، فَما أقرَبَ الصَّنِيعَ مِنَ المَلهوفِ ، و الأمنَ مِنَ الهارِبِ المَخُوفِ ! فرُبَّما كانَتِ الغِيَرُ نَوعا مِن أدَبِ اللّه ِ ، و الحُظوظُ مَراتِبُ ، فلا تَعجَلْ على ثَمَرَةٍ لَم تُدرِكْ ، و إنّما تَنالُها في أوانِها ، و اعلَمْ أنَّ المُدَبِّرَ لكَ أعلَمُ بِالوَقتِ الذي يَصلُحُ حالُكَ فيهِ فَثِقْ بِخِيَرَتِهِ في جَميعِ اُمُورِكَ يَصلُحْ حالُكَ .;

تا جايى كه مى توانى تحمّل كنى دست نياز دراز مكن ؛ زيرا هر روز، روزىِ تازه اى دارد . بدان كه پافشارى در درخواست، هيبت آدمى را مى بَرد ، و رنج و سختى به بار مى آورد ؛ پس ، صبر كن تا خداوند دَرى به رويت بگشايد كه براحتى از آن وارد شوى ؛ كه چه نزديك است احسان ، به آدم اندوهناك ، و امنيت ، به آدم فرارى وحشتزده ؛ چه بسا كه دگرگونى و گرفتاريها ، نوعى تنبيه خداوند باشد و بهره ها مرحله دارند ؛ پس ، براى چيدن ميوه هاى نارس شتاب مكن ، كه به موقع آنها را خواهى چيد . بدان، آن كه تو را تدبير مى كند، بهتر مى داند كه چه وقت، بيشتر مناسب حال توست ، پس در همه كارهايت به انتخاب او اعتماد كن، تا حال و روزت سامان گيرد .;

إنّ للسَّخاءِ مِقدارا فإنْ زادَ علَيهِ فهُو سَرَفٌ .;

بخشندگى اندازه اى دارد كه اگر از آن فراتر رود اسراف است .;

إنَّ للسَّخاءِ مِقدارا ، فإن زادَ علَيهِ فهُو سَرَفٌ .;

همانا بخشندگى را اندازه اى است كه اگر از آن فراتر رود اسراف است .;

بِسمِ اللّه ِ الرحمنِ الرحيمِ أقرَبُ إلى اسمِ اللّه ِ الأعظَمِ مِن سَوادِ العَينِ إلى بَياضِها .;

بسم اللّه الرحمن الرحيم ، به نام اعظم خدا، نزديكتر از سياهى چشم به سفيدى آن است .;

للشَّجاعَةِ مِقدارا ، فإن زادَ علَيهِ فهُو تَهَوُّرٌ .;

شجاعت اندازه اى دارد كه اگر از آن فراتر رود بى باكى است .;

لا يَعرِفُ النِّعمَةَ إلاّ الشاكِرُ ، و لا يَشكُرُ النِّعمَةَ إلاّ العارِفُ .;

[قدر] نعمت را نشناسد مگر سپاسگزار، و شكر نعمت نگزارد مگر آن كه [قدر ]نعمت را شناسد .;

شِيعَةُ عليٍّ عليه السلام هُمُ الذينَ لا يُبالُونَ في سَبيلِ اللّه ِ أ وَقَعَ المَوتُ علَيهِم أو وَقَعُوا عَلَى المَوتِ ، و شِيعَةُ عَليٍّ عليه السلام هُمُ الذينَ يُؤثِرُونَ إخوانَهُم على أنفُسِهِم و لَو كانَ بِهِم خَصاصَةٌ ، و هُمُ الذينَ لا يَراهُمُ اللّه ُ حيثُ نَهاهُم ، و لا يَفقِدُهُم حيثُ أمَرَهُم ، و شِيعَةُ عليٍّ عليه السلام هُمُ الذينَ يَقتَدُونَ بِعليٍّ عليه السلام في إكرامِ إخوانِهِمُ المُؤمنينَ .;

شيعيان على عليه السلام آنانند كه باكشان نيست در راه خدا مرگ به سراغ آنان آيد، يا آنان به پيشواز مرگ روند . شيعيان على عليه السلام آنانند كه برادرانشان را بر خود ترجيح مى دهند ، هر چند خود نيازمند باشند و آنانند كه خداوند ايشان را در آن جا كه نهى كرده، نمى بيند و در آن جا كه امر كرده، هميشه حاضر مى بيند . شيعيان على عليه السلام آنانند كه در گراميداشت برادران مؤمن خويش به على عليه السلام اقتدا مى كنند .;

قالَ رَجُلٌ لرسولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ; فلانٌ يَنظُرُ إلى حَرَمِ جارِهِ و إن أمكَنَهُ مُواقَعَةُ حَرامٍ لَم يَرِعْ عَنهُ ، فَغَضِبَ رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله و قالَ ; إيتُوني بهِ ، فقالَ رَجُلٌ آخَرُ ; لا تَقُلْ مِن شِيعَتِنا فإنّهُ كَذِبٌ ؛ إنَّ شيعَتَنا مَن شَيَّعَنا و تَبِعَنا في أعمالِنا .;

مردى به رسول خدا صلى الله عليه و آله عرض كرد ; فلان كس به ناموس همسايه خود نگاه مى كند و اگر دستش برسد از ارتكاب حرام هم ابايى ندارد . رسول خدا صلى الله عليه و آله عصبانى شد و فرمود ; او را نزد من بياوريد . مرد ديگرى عرض كرد ; اى رسول خدا! او از شيعيان شماست و به دوستى شما و على عليه السلام اعتقاد دارد و از دشمنان شما دو تن ، بيزارى مى جويد! رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود ; نگو كه او از شيعيان ماست ؛ زيرا دروغ است ; همانا شيعه ما كسى است كه از ما دنباله روى و از كردار ما پيروى كند .;

ـ قال الحسن بن على ( عليهما السلام ) لِلوالي في رَجُلٍ اتُّهِمَ بِقصدِ السَّرِقةِ و قَدِ ادّعى التَّشَيُّعَ ـ ; مَعاذَ اللّه ِ ما هذا من شِيعَةِ عَلِيٍ عليه السلام ، و إنّمَا ابتَلاهُ اللّه ُ في يَدِكَ لاعتِقادِهِ في نَفسِهِ أنَّهُ من شِيعَةِ عليٍّ عليه السلام ··· .;

ـ امام عسكرى عليه السلام در مورد مردى كه متّهم بود كه قصد سرقت داشته و ادعاى تشيّع مى نمود ، به فرماندار فرمود ـ ; پناه بر خدا ! اين فرد از شيعيان على عليه السلام نيست و خداوند تنها به خاطر آن كه او فكر مى كند شيعه على عليه السلام است در دست تو گرفتارش نموده است . . . .;

مَن كانَ الوَرَعُ سَجِيَّتَهُ ، و الكَرَمُ طَبِيعَتَهُ ، و الحِلمُ خَلَّتَهُ ، كَثُرَ صَدِيقُهُ و الثَّناءُ علَيهِ ، و انتَصَرَ مِن أعدائهِ بِحُسنِ الثَّناءِ علَيهِ .;

هركه پارسايى، خصلت او باشد و كرَم و بخشندگى، سرشتش و بردبارى، خُويَش، دوستانش و ستايش [گويان] او بسيار گردند و با ستايش بسيار از وى، از دشمنانش انتقام بگيرد .;

«اِهْدِنا الصِّراطَ المُستَقيمَ» ـ ; يقولُ ; أدِمْ لَنا تَوفِيقَكَ الذي بهِ أطَعناكَ في ماضِي أيّامِنا حتّى نُطِيعَكَ كذلكَ في مُستَقبَلِ أعمارِنا . و الصِّراطُ المُستَقيمُ هُو صِراطانِ ;

آدمى مى گويد ; آن توفيقى را كه عطايمان كردى تا در ايّام گذشته عمرِ خود طاعتت كنيم بر ما ادامه بده تا در ايّام مانده عمر خود نيز طاعتت كنيم . صراط مستقيم دو گونه است ; صراطى در دنيا و صراطى در آخرت . صراطِ مستقيمِ در دنيا ، همان راهى است كه از افراط و تفريط به دور است ، راه ميانه است و به سوى باطل كمترين انحرافى ندارد ، و صراط آخرت ، همان راه مؤمنان به سوى بهشت است كه راهى است مستقيم .;