المَوتُ هُو المَصْفاةُ يُصَفّي المؤمنينَ مِن ذُنوبِهِم فيكونُ آخِرُ ألَمٍ يُصيبُهُم كَفّارَةَ آخِرِ وِزرٍ بَقِيَ علَيهِم ، و يُصَفّي الكافِرينَ مِن حَسَناتِهِم فيكونُ آخِرَ لَذّةٍ أو راحَةٍ تَلحَقُهُم ، و هُو آخِرُ ثَوابِ حسَنَةٍ تكونُ لَهُم ··· .;

مرگ صافى اى است كه مؤمنان را از گناهانشان صاف مى كند و آخرين دردى است كه به عنوان كفّاره آخرين گناهى كه در وجودشان مى باشد به آنها مى رسد و كافران را نيز از حسناتشان صاف مى سازد و آخرين خوشى يا آسايشى است كه به عنوان آخرين پاداش حسنه اى كه دارند، به ايشان مى رسد··· .;

سُئلَ أبو ذرٍّ; ما مالُكَ ؟ قالَ ; عَمَلي . قيلَ لَهُ ; ما اُصبِحُ فلا اُمسي و ما اُمسِي فلا اُصبِحُ ، لَنا كُندُوجٌ نَرفَعُ فيهِ خَيرَ مَتاعِنا ، سَمِعتُ رسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله يقولُ ; كُندوجُ المؤمنِ قَبرُهُ .;

از ابوذر سؤال شد ; دارايى تو چيست؟ پاسخ داد عملم. به او گفته شد ; ما از تو درباره زر و سيم مى پرسيم؟ گفت ; من روز خود را كه شروع مى كنم به فكر شبم نيستم و شبم را كه مى آغازم در انديشه روز بعد نيستم [كه در نتيجه مال و ثروتى بيندوزم. ]ما كندويى داريم كه بهترين كالاى خود را در آن انبار مى كنيم. از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مى فرمايد; كندوى مؤمن قبر اوست.;

ما بَعَثَ اللّه ُ أنبياءَهُ و رُسُلَهُ إلى عِبادِهِ إلاّ ليَعقِلوا عنِ اللّه ِ ، فأحسَنُهُمُ استِجابةً أحسَنُهُم مَعرِفَةً للّه ِ ، و أعلَمُهُم بأمرِ اللّه ِ أحسَنُهُم عَقلاً ، و أعقَلُهُم أرفَعُهُم دَرَجَةً في الدّنيا و الآخِرَةِ .;

خداوند، پيامبران و فرستادگان خود را به سوى بندگانش نفرستاد مگر براى اينكه بصيرت الهى دريافت كنند. پس آن بنده اى كه بهتر [دعوت حق را] اجابت كند، معرفتش از خدا بهتر است و آنكه به امر خدا داناتر باشد، خردش نيكوتر است و خردمندترين بندگان، بلند پايه ترين آنان در دنيا و آخرت است.;

إنّ اللّه َ تعالى لَيُبغِضُ العَبدَ النَّوَّامَ ، إنّ اللّه َ تعالى لَيُبغِضُ العَبدَ الفارِغَ .;

خداوند متعال از بنده پر خواب نفرت دارد؛ خداوند متعال از بنده بي كار نفرت دارد.;

اللّهُمَّ بِذلِكَ فَاكفِني هَولَ هذِهِ السَّنَةِ و آفاتِها ، و أسقامَها و فِتنَتَها ، و شُرورَها و أحزانَها ، و ضيقَ المَعاشِ فيها .;

بار خدايا! بدين سان ، بيم و آفت هاى اين سال و بيمارى ها و فتنه و بدى ها و اندوه ها و تنگناىِ معيشت در آن را از من دور بدار .;

لَيسَ شيءٌ أنكى لإِبلِيسَ و جُنودِهِ مِن زِيارَةِ الإخوانِ في اللّه ِ بعضِهِم لِبعضٍ .;

هيچ چيز به اندازه ديدار برادران از يكديگر به خاطر خدا ، ابليس و سپاه او را در هم نمى كوبد .;

مَن زارَ أوَّلَنا فقد زارَ آخِرَنا ، و مَن زارَ آخِرَنا فَقَد زارَ أوَّلَنا ، و مَن تَوَلَّى أوَّلَنا فَقَد تَوَلّى آخِرَنا ، و مَن تَوَلّى آخِرَنا فَقَد تَوَلّى أوَّلَنا .;

هر كه اوّلينِ ما را زيارت كند ، آخرينِ ما را زيارت كرده باشد و هر كه آخرينِ ما را زيارت كند ، اولينِ ما را زيارت كرده باشد و هر كه ولايتِ اولينِ ما را بپذيرد ولايتِ آخرينِ ما را پذيرفته باشد و هر كه ولايتِ آخرينِ ما را بپذيرد ولايتِ اولينِ ما را پذيرفته باشد .;

إنَّ ابنِي عَلِيّا مَقتولٌ بِالسُّمِّ ظُلما و مَدفونٌ إلى جَنبِ هارُونَ بِطُوسَ ، مَن زارَهُ كَمَن زارَ رسولَ اللّه ِ صلى الله عليه و آله .;

فرزندم على به زهر ستم كشته و در كنار هارون، در طوس دفن مى شود . هر كه او را زيارت كند مانند كسى است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله را زيارت كرده باشد .;

مَن لَم يَستَطِعْ أن يَزُورَ قُبُورَنا فَلْيَزُرْ قُبُورَ صُلَحاءِ إخوانِنا .;

هر كه نتواند قبرهاى ما را زيارت كند ، قبور برادرانِ صالح ما را زيارت نمايد .;

ما أقبَحَ بالرَّجُلِ أن يُسألَ الشيءَ فيَقولَ ;لا .;

چه زشت است براى مرد كه از وى چيزى خواسته شود و او «نه» بگويد .;

مَن أتاهُ أخوهُ المؤمنُ في حاجَةٍ فإنّما هِي رَحمَةٌ مِنَ اللّه ِ تبارَكَ و تعالى ساقَها إلَيهِ ، فإن قَبِلَ ذلكَ فَقَد وَصَلَهُ بِوَلايَتِنا ، و هُو مَوصولٌ بوَلايَةِ اللّه ِ تباركَ و تَعالى .;

هر كه برادر مؤمنش براى حاجتى نزد او آيد، [بداند كه] آن رحمتى است از جانب خداى تبارك و تعالى كه به سوى وى كشانده است . پس ، اگر، بپذيرد و برآورد ، به ولايت ما پيوسته است كه ما نيز به ولايت خداى تبارك و تعالى پيوسته ايم.;

البادِي أظلَمُ ، و وِزرُهُ و وِزرُ صاحِبِهِ علَيهِ ما لَم يَعتَدِ المَظلومُ .;

آغاز كننده ستمكارتر است و گناه طرف مقابل نيز به گردن اوست ، تا زمانى كه ستمديده زياده روى نكند .;

ما تَسابَّ اثنانِ إلاّ انحَطَّ الأعلى إلى مَرتَبةِ الأسفَلِ .;

هيچ گاه دو نفر به يكديگر ناسزا نگفتند مگر اين كه آن يك كه برتر است به مرتبه آن كه فروتر است سقوط كرد .;

البادِي مِنهُما أظلَمُ ، و وِزرُهُ و وِزرُ صاحِبِهِ علَيهِ ما لَم يَعتَذِرْ إلى المَظلومِ .;

آن كه آغاز كرده ستمكارتر است و تا زمانى كه از ستمديده پوزش نخواهد ، گناه او نيز به گردن وى باشد .;

ما بَينَ المَكرُوهَينِ ; الإسرافِ و الإقتارِ .;

رعايتِ ميانه دو امرِ ناپسند است ; زياده روى و سختگيرى .;

لا ، و لكن ذلكَ أبقى لِثِيابِهِ ، و لكنَّ السَّرَفَ أن تَلبَسَ ثَوبَ صَونِكَ في المكانِ القَذِرِ .;

آيا داشتن ده پيراهن اسراف است؟ ـ فرمود ; خير . بلكه داشتن پيراهن زياد باعث مى شود كه پيراهنهايش بيشتر عمر كند . اسراف آن است كه لباس بيرونت را در جاى كثيف بپوشى .;

إنَّ اللّه َ عزّ و جلّ لَم يُحَرِّم الخَمرَ لاِِسمِها و لكِنَّهُ حَرَّمَها لِعاقبَتِها ؛ فَما كانَ عاقِبَتُهُ عاقِبَةَ الخَمْرِ فَهُوَ خَمْرٌ .;

خداوند عزّ و جلّ ، شراب را براى نامش حرام نكرد ؛ بلكه به جهت آثار و پيامدهايش حرام كرد و هر چه پيامدش مانند شراب باشد، آن هم شراب است.;

يا مَعشرَ الشِّيعَةِ، لا تُذِلُّوا رِقابَكُم بِتَركِ طاعَةِ سُلطانِكُم ، فإن كانَ عادلاً فاسألُوا اللّه َ إبقاءَهُ ، و إن كانَ جائرا فاسألُوا اللّه َ إصلاحَهُ .;

اى جماعت شيعه! با ترك اطاعت از سلطانتان خود را به خوارى و گرفتارى نيندازيد ، بلكه اگر عادل بود ، بقاى او را از خداوند بخواهيد و اگر ستمگر بود ، از خداوند بخواهيد او را اصلاح گرداند .;

أمَرَني أبي ـ يَعني أبا عبدِ اللّه ِ عليه السلام ـ أن آتِيَ المُفضَّلَ بنَ عُمَرَ فَاُعَزِّيَهُ بإسماعيلَ ، و قالَ ; أقرِئ المُفَضَّلَ السَّلامَ و قُل لَهُ ; اُصِبنا بِإسماعيلَ فَصَبَرنا ، فاصبِرْ كما صَبَرنا ، إذا أرَدنا أمرا و أرادَ اللّه ُ أمرا سَلَّمنا لأِمرِ اللّه ِ .;

پدرم ـ يعنى امام صادق عليه السلام ـ به من دستور داد كه نزد مفضّل بن عمر بروم و درگذشت اسماعيل را به او تسليت بگويم . به من فرمود ; به مفضّل سلام برسان و بگو ; ما در مصيبت از دست دادن اسماعيل صبر كرديم ، تو هم مثل ما صبر كن . هرگاه ما چيزى بخواهيم و خداوند چيز ديگرى بخواهد ، به خواست او گردن مى نهيم .;

خَمسٌ مِنَ السُّنَنِ في الرَّأسِ و خَمسٌ في الجَسَدِ ، فأمّا التي في الرَّأسِ ; فالسِّواكُ ، و أخذُ الشارِبِ ، و فَرقُ الشَّعرِ ، و المَضمَضَةُ ، و الاستِنشاقُ ، و أمّا التي في الجَسَدِ ; فالخِتانُ ، و حَلْقُ العانَةِ ، و نَتْفُ الإبطَينِ ، و تَقليمُ الأظفارِ ، و الاستِنجاءُ .;

پنج چيز از سنّت، در سر است و پنج چيز در بدن . سنّتهاى مربوط به سر عبارتند از ; مسواك كردن ، گرفتن شارب ، شانه كردن مو ، مضمضمه و استنشاق . و امّا سنّتهاى مربوط به بدن عبارتند از ; ختنه ، تراشيدن موى زهار ، چيدن موى زير بغل ، گرفتن ناخنها و شستن محل بول و غايط .;