إنّ شيئا هذا آخِرُهُ لَحَقيقٌ أن يُزهَدَ في أوَّلِهِ ، و إنّ شيئا هذا أوَّلُهُ لَحَقيقٌ أن يُخافَ آخِرُهُ .;

چيزى كه پايانش اين است، سزاست كه از همان آغاز دل از آن بركَنند و چيزى كه آغازش اين است ، بجاست كه از پايانش بترسند.;

مَساكينٌ القَدَريَّةُ ، أرادُوا أن يَصِفُوا اللّه َ عَزَّ و جلَّ بعَدلِهِ فَأخرَجُوهُ مِن قُدرَتِهِ و سُلطانِهِ ! .;

بيچاره قدريان، خواستند خداوند عزّ و جلّ را به عدلش وصف كنند، قدرت و سلطنتش را از او گرفتند.;

مَكتوبٌ في الإنجيلِ ; ··· طُوبى لِلمُصلِحينَ بينَ الناسِ ، اُولئكَ هُمُ المُقَرَّبونَ يَومَ القِيامَةِ .;

در انجيل نوشته شده است; ··· خوشا به حال اصلاح دهندگان ميان مردم. اينان در روز قيامت مقرّبان [درگاه حق ]هستند.;

كُلُّ مَجهولٍ فَفيهِ القُرعَةُ .;

هر امر نا معلومى، به قرعه وا گذار مى شود.;

المؤمنُ بِعَرضِ كُلِّ خَيرٍ لو قُطِّعَ أنمُلَةً أنمُلَةً كانَ خَيرا لَهُ ، و لو وُلِّيَ شَرقَها و غَربَها كانَ خَيرا لَهُ .;

مؤمن همواره در معرض خير و خوبى است. اگر بند بند بدنش از هم جدا شود، برايش خير است و اگر بر شرق و غرب عالم حكومت كند، باز برايش خير است.;

أوحَى اللّه ُ تعالى إلى داودَ عليه السلام ; يا داودُ ، حَذِّرْ و أنذِرْ (و نَذِّرْ) أصحابَكَ عن حُبِّ الشَّهَواتِ ، فإنّ المُعَلَّقةَ قُلوبُهُم بِشَهَواتِ الدنيا قُلوبُهُم مَحجوبَةٌ عَنِّي .;

خداوند متعال به داوود عليه السلام وحى فرمود كه; اى داوود! ياران خود را از شهوت پرستى بر حذر دار و بيم ده؛ زيرا كسانى كه دلهايشان آويخته به شهوت دنياست، دلهايشان از من در پرده است.;

إنّ اللّه َ جلَّ و عَزَّ حكى عَن قَومٍ صالِحينَ أنّهم قالوا ; «رَبَّنا لا تُزِغْ قُلوبَنا ···» حينَ عَلِمُوا أنَّ القُلوبَ تَزيغُ و تَعودُ إلى عَماها و رَداها .;

خداوند عزّ و جلّ از مردمى درستكار حكايت كرده است كه گفتند; «اى پرودگار ما! دلهايمان را دستخوش انحراف مگردان···»؛ زيرا آنها مى دانستند كه دلها منحرف مى شوند و به كورى و هلاكت [قبلى ]خود باز مى گردند.;

إنّ الزَّرعَ يَنبُتُ في السَّهلِ و لا يَنبُتُ في الصَّفا ، فكذلكَ الحِكمَةُ تَعمُرُ في قَلبِ المُتَواضِعِ و لا تَعمُرُ في قَلبِ المُتَكبِّرِ الجَبّارِ ؛ لِأنَّ اللّه َ جَعَلَ التَّواضُعَ آلةَ العَقلِ ، و جَعَلَ التَّكبُّرَ مِن آلةِ الجَهلِ ، أ لَم تَعلَمْ أنّ مَن شَمَخَ إلَى السَّقفِ برأسِهِ شَجَّهُ ، و مَن خَفَضَ رأسَهُ استَظَلَّ تَحتَهُ و أكَنَّهُ ؟! و كذلكَ مَن لم يَتَواضَعْ للّه ِِ خَفَضَهُ اللّه ُ ، و مَن تَواضَعَ للّه ِِ رَفَعَهُ .;

همانا زراعت، در دشت پست مى رويد و روى تخته سنگ نمى رويد. حكمت نيز چنين است; در دل شخص فروتن آباد مى شود و در دل متكبّر گردن فراز آباد نمى شود؛ زيرا كه خداوند فروتنى را ابزار خرد و دانايى قرار داده و تكبّر را از ابزار نادانى. مگر نمى دانى كه هر كس سرش را به سقف سايد، سرش مى شكافد و هر كه سر پايين گيرد در زير سقف سايه و پناه مى گيرد. بدين سان نيز هر كه براى خدا فروتنى نكند، خداوند او را پست گرداند و هر كه براى خدا فروتنى كند، خداوند او را بالا برد.;

لا تُفشِ ما استَكتَمتُكَ .;

آنچه را كه از تو خواسته ام مكتوم بدارى، فاش مگردان.;

إنّ العاقِلَ لا يَكذِبُ و إن كانَ فيهِ هَواهُ .;

خردمند دروغ نمى گويد، اگر چه منافع او در آن باشد.;

إيّاكَ و الكَسَلَ و الضَّجَرَ؛ فإنّكَ إن كَسِلتَ لم تَعمَلْ ، و إن ضَجِرتَ لم تُعطِ الحَقَّ .;

از تنبلى و بى حوصلگى پرهيز كن؛ چون اگر تنبلى ورزى كار نكنى و اگر بى حوصله باشى، حقّى را نپردازى.;

إيّاكَ و الضَّجَرَ و الكسلَ ؛ فإنّهُما يَمنَعانِكَ حَظَّكَ مِن الدُّنيا و الآخِرَةِ .;

از بى حوصلگى و تنبلى بپرهيز؛ چون اين دو خصلت، تو را از بهره دنيا و آخرتت محروم مى سازند.;

مَن تَوَضَّأ لِلمَغرِبِ كانَ وُضُوؤهُ ذلكَ كَفّارَةً لِما مَضى مِن ذُنوبِهِ في نَهارِهِ ما خَلا الكبائرَ .;

هر كه براى نماز مغرب وضو بگيرد، اين وضوى او كفّاره گناهان روز اوست، مگر گناهان كبيره.;

المَعروفُ غُلٌّ لا يَفُكُّهُ إلاّ مُكافَأةٌ أو شُكرٌ .;

نيكى و احسان قلاده اى است كه جز جبران كردن يا تشكر آن را باز نمى كند.;

مَن تَكَلَّفَ ما ليسَ مِن عِلمِهِ ضَيَّعَ عَمَلَهُ و خابَ أمَلُهُ .;

كسى كه خودش را در آنچه در حيطه علم او نيست به تكلّف اندازد، كارش را تباه كرده و آرزويش به جايى نرسد.;

مِن مُروءَةِ الرّجُلِ أن يكونَ دَوابُّهُ سِماناً .;

از مردانگى آدمى اين است كه ستورانش فربه باشند.;

مِن المُروءَةِ فَراهَةُ الدّابَّةِ .;

چاق و چلّه بودن ستور از جوانمردى [صاحب آن] است.;

لا دِينَ لمَن لا مُروءَةَ لَهُ ، و لا مُروءَةَ لمَن لا عَقلَ لَهُ .;

دين ندارد كسى كه مروّت ندارد و مروّت ندارد كسى كه خِرد ندارد.;

إذا مَرِضَ المؤمنُ أوحَى اللّه ُ عَزَّ و جلَّ إلى صاحِبِ الشِّمالِ ; لا تَكتُبْ على عَبدي ما دامَ في حَبسي و وَثاقي ذَنبا. و يُوحي إلى صاحِبِ اليَمينِ أنِ اكتُبْ لِعَبدي ما كُنتَ تَكتُبُهُ في صِحَّتِهِ مِن الحَسَناتِ .;

هرگاه مؤمن بيمار شود، خداوند عزّ و جلّ به فرشته دست چپ او وحى فرمايد كه براى بنده ام، تا زمانى كه در زندان و بند من است، گناهى منويس . و به فرشته دست راست او وحى مى فرمايد كه همان حسناتى را كه در زمان سلامتى بنده ام مى نوشتى، برايش بنويس.;

إيّاكَ و المِزاحَ ؛ فإنّهُ يَذهَبُ بِنُورِ إيمانِكَ ، و يَستَخِفُّ بمُروءتِكَ .;

از شوخى بپرهيز، كه نور ايمانت را مى برد و مردانگى تو را سبك مى گرداند.;