ما تَشاوَرَ قَومٌ إلاّ هُدُوا إلى رُشدِهِم ؛

هيچ قومى با يكديگر مشورت نكردند مگر آن كه به راه پيشرفت خود رهنمون شدند .

إنَّ الَّذي يُؤتى إلَىَّ ، سَمٌّ يُدَسُّ إلَىَّ فَاُقتَلُ بِهِ ولكِن لايَومَ كَيَومِكَ يا أباعَبدِاللّه ِ ؛

آنچه به من مى رسد، زهرى است كه با دسيسه به كامم ريخته مى شود، امّا اى ابا عبد اللّه هيچ روزى مانند روز [مصيبت] تو نيست .

لاتُعاجِلِ الذَّنبَ بِالعُقُوبَةِ واجْعَلْ بَينَهُما لِلاِعتِذارِ طَريقا ؛

در مجازات خطا كار شتاب مكن و ميان خطا ومجازات، راهى براى عذرخواهى قرار ده .

صاحِبِ النّاسَ مِثلَ ما تُحِبُّ أن يُصاحِبوكَ بِهِ ؛

با مردم به گونه اى رفتار كن كه دوست دارى با تو آن گونه رفتار كنند .

إنَّ أَحسَنَ الحَسَنِ الخُلُقُ الحَسَنِ ؛

نيكوترين نيكو ، خُلق نيكو است .

مَن عَبَدَ اللّه َ عَبَّدَ اللّه ُ لَهُ كُلَّ شَى ءٍ ؛

هر كس خدا را بندگى كند ، خداوند همه چيز را بنده او گرداند .

اللُّؤمُ أن لاتَشكُرَ النِّعمَةَ ؛

پستى آن است كه نعمت را سپاس نگويى .

كَفاكَ مِن لِسانِكَ أوضَحَ لَكَ سَبيلَ رُشدِكَ مِن غَيِّكَ ؛

همين مقدار بهره بردارى از زبانت برايت بس كه راه هدايت را از گمراهى برايت آشكار مى كند .

ولَعَمري إنّا لأَعلامُ الهُدى و مَنارُ التُّقى ؛

به جانم قسم كه ما پرچم هاى هدايت و نشانه هاى روشن پرهيزگارى هستيم .

مَن تَذَكَّرَ بُعدَ السَّفَرِ اعتَدَّ ؛

هر كه دورى [راه] سفر را به ياد آورد ، آماده خواهد شد.

المِزاحُ يَأكُلُ الهَيبَةَ ؛

شوخى هيبت را مى بَرد .

إنَّ مُعاوِيَةَ نازَعَني حَقّا هُوَ لي فَتَرَكتُهُ لِصَلاحِ الاُمَّةِ و حَقنِ دِمائِهِم ؛

معاويه در حقى كه از آنِ من بود با من ستيز كرد و من براى صلاح امّت و جلوگيرى از ريختن خونشان آن را واگذاردم .

ما أنَا بِمُذِلِّ المُؤمِنينَ ولكِنّي مُعِزُّ المُؤمِنينَ ، إنّى لَمّا رَأَيتُكُم لَيسَ بِكُم عَلَيهِم قُوَّةٌ سَلَّمتُ الأمرَ لأِبقى أنا و أنتُم بَينَ أظهُرِهِم ، كَما عابَ العالِمُ السَّفينَةَ لِتَبقى لأِصحابِها و كَذلِكَ نَفسِي و أنتُم لِنَبقى بَينَهُم ؛

من نه خواركننده مؤمنان ، بلكه عزّت بخش آنانم . وقتى ديدم شما در برابر دشمن قدرتى نداريد ، كار را به او واگذاشتم تا من و شما در ميان آنان باشيم . همچنان كه آن فرزانه [خضر] كشتى را سوراخ كرد تا براى صاحبانش باقى بماند ، و اين چنين است حكايت من و شما تا در ميان آنها باقى بمانيم .

إنَّ اللّه َ جَعَلَ شَهرَ رَمضانَ مِضمارا لِخَلقِهِ فَيستَبِقونَ فيهِ بِطاعَتِهِ إلى مَرضاتِهِ ؛

خداوند ماه رمضان را ميدان مسابقه اى براى آفريدگان خود قرار داده تا با طاعتش براى خشنودى او از يكديگر پيشى گيرند .

أحسِن جِوارَ مَن جاوَرَكَ تَكُن مُسلِماً؛

با همسايه ات به نيكى همسايگى كن تا مسلمان باشى .

القَريبُ مَن قَرَّبَتهُ المَوَدَّةُ وان بَعُدَ نَسَبُهُ؛

خويشاوند كسى است كه دوستى سبب خويشاوندى او است، اگرچه نسبش دور باشد.

مَنِ اتَّكَلَ عَلى حُسنِ الاِختيارِ مِنَ اللّه ِ لَهُ لَم يَتَمَنَّ أنَّهُ في غَيرِ الحالِ الَّتِي اخْتارَهَا اللّه ُ؛

هر كه به حُسن اختيار خدا براى او اعتماد كند، آرزو نمى كند كه در حالتى جز آنچه خدا برايش اختيار كرده است، باشد.

لايَغُشُّ العاقِلُ مَنِ استَنصَحَهُ؛

خردمند به كسى كه از او نصيحت مى خواهد، خيانت نمى كند.

عَلَيكم بِالفِكرِ، فَإنَّهُ حَياةُ قَلبِ البَصيرِ ومَفاتيحُ أبوابِ الحِكمَةِ؛

بر شما باد به تفكّر، كه تفكّر مايه حيات قلب شخص بصير و كليد درِ حكمت است.

لامُرُوَّةَ لِمَن لاهِمَّةَ لَهُ؛

بى همّت را مردانگى نباشد.