صَومُ شَعبانَ يَذهَبُ بِوَسواسِ الصَّدرِ وَ بَلابِلِ القَلبِ ؛

روزه ماه شعبان ، وسواس دل و پريشانى هاى جان را از بين مى برد .

خَيرُ النّاسِ رَجُلٌ حَبَسَ نَفسَهُ فِى سَبيلِ اللّه ِ يُجاهِدُ أعداءَهُ يَلتَمِسُ المَوتَ أوِ القَتلَ في مَصافِّهِ ؛

بهترين مردم كسى است كه در راه خدا خويشتن دارى مى كند و با دشمنان او به نبرد برمى خيزد ، و مرگ يا كشته شدن در ميدان نبرد را آرزو مى كند .

و بِمَهديِّنا تَنقَطِعُ الحُجَجُ فَهُوَ خاتِمُ الأئمَّةِ و مُنقِذُ الاُمَّةِ و مُنتَهَى النُّورِ و غامِضُ السِّرِّ ؛

با مهدى ما حجّت ها گسسته مى شود . او پايان بخش سلسله امامان ، نجات بخش امّت و اوج نور و راز نهان است .

المَهديُّ رَجُلٌ مِنّا مِن وُلدِ فاطِمَةَ ؛

مهدى مردى است از ما ، از نسل فاطمه .

إنتَظِرُوا الفَرَجَ و لاتَيأَسوا مِن رَوحِ اللّه ِ ؛

در انتظار فرج باشيد و از رحمت خدا نوميد نشويد .

المُنتَظِرُ لأِمرِنا كَالمُتَشَحِّطِ بِدَمِهِ في سَبيلِ اللّه ِ ؛

آن كه منتظر فرج ما است، همچون كسى است كه در راه خدا در خون خود تپيده باشد.

أصحابُ المَهدِيِّ شَبابٌ لاكُهُولَ فيهِم ؛

ياران مهدى جوان اند و ميان سالى در ميان آنان نيست .

إذا نادى مُنادٍ مِنَ السَّماءِ : «إنَّ الحَقَّ في آلِ مُحَمّدٍ» فَعِندَ ذلِكَ يَظهَرُ المَهدِيُّ عَلى أفواهِ النّاسِ و يَشرَبونَ حُبَّهُ فلايَكونُ لَهُم ذِكرٌ غَيرُهُ ؛

.هرگاه آواز دهنده اى از آسمان آواز داد كه . «همانا حق در ميان خاندان محمّد است» ، در آن هنگام نام مهدى بر سر زبان هاى مردم مى افتد و از جام محبّت او مى نوشند و جز نام او بر زبان ندارند .

صِيامُ القَلبِ عَنِ الفِكرِ فِي الآثامِ أفضَلُ مِن صِيامِ البَطنِ عَنِ الطَّعامِ ؛

روزه دل ، انديشيدن به گناهان ، برتر است از روزه شكم ؛ يعنى غذا خوردن .

عَلَيكُم في شَهرِ رَمَضانَ بِكَثرَةِ الاِستِغفارِ و الدُّعاءِ ؛

بر شما باد در ماه رمضان به بسيارىِ استغفار و دعا .

وَاللّه ِ لاَبنُ أبيطالِبٍ آنَسُ بِالمَوتِ مِنَ الطِّفلِ بِثَدىِ اُمِّهِ ؛

به خدا سوگند كه پسر ابوطالب با مرگ مأنوس تر است تا كودك به پستان مادرش .

لاتَعزِم عَلى مالَم تَستَبِنِ الرُّشدُ فِيهِ ؛

تصميم به انجام دادن كارى كه درستى آن برايت روشن نيست مگير .

سَلامَةُ الدّينِ وَالدُّنيا في مُداراةِ النّاسِ ؛

سلامتى دين و دنيا در مدارا كردن با مردم است .

الفِكرُ فِي الخَيرِ يَدعُو إلَى العَمَلِ بِهِ ؛

انديشيدن به خوبى ها آدمى را به انجام دادن آنها بر مى انگيزد .

دَعِ المُماراةَ و مُجاراةَ مَن لاعَقلَ لَهُ و لاعِلمَ ؛

ستيز و بگو مگوى با بى خردِ بى دانش را واگذار .

أجمِلُوا فِي الخِطابِ تَسمَعُوا جَميلَ الجَوابِ ؛

با مردم زيبا سخن بگوييد تا پاسخ زيبا بشنويد .

حُسنُ الظَّنِّ يُخَفِّفُ الهَمَّ و يُنجي مِن تَقَلُّدِ الإثمِ ؛

خوش بينى ، اندوه را مى كاهد و از افتادن در بند گناه مى رهاند .

إقبَل عُذرَ أخيكَ و إنْ لَم يَكُن لَهُ عُذرٌ ، فَالْتَمِس لَهُ عُذرا ؛

عذر برادرت را بپذير و اگر عذرى نداشت ، عذرى برايش بتراش .

سَيِّئَةٌ تَسوؤُكَ خَيرٌ عِندَ اللّه ِ مِن حَسَنَةٍ تُعجِبُكَ ؛

گناهى كه اندوهگين ات كند ، نزد خدا بهتر است از كار نيكى كه به خودپسندى گرفتارت سازد .

إرحَم مَن دُونَكَ ، يَرحَمْكَ مَن فَوقَكَ ؛

به فرودست خود رحم كن ، تا فرادستت بر تو رحم آورد .