إنَّ الحَقَّ لايُعرَفُ بِالرِّجالِ إعرِفِ الحَقَّ تَعرِف أهلَهُ ؛

حق با شخصيّت ها شناخته نمى شود ؛ حقّ را بشناس تا اهل آن را بشناسى .

شِرارُكُم المَشّاؤونَ بِالنَّميمَةِ ، المُفَرِّقُونَ بَينَ الأحِبَّةِ ؛

بدترين شما سخن چينان و تفرقه اندازان ميان دوستان اند .

ما عُمِرَ مَجلِسٌ بِالغِيبَةِ إلاّخَرِبَ مِنَ الدِّينِ ؛

مجلسى كه با غيبت آباد شود ، دين در آن تباه مى شود .

أربَعَةٌ مِن قُصُورِ الجَنَّةِ فِي الدُّنيا: المَسجِدُ الحَرامِ و مَسجِدُ الرَّسولِ و مسَجِدُ بَيتِ المَقدِسِ و مَسجِدُ الكُوفَةِ ؛

چهار قصر از قصرهاى بهشت در دنيا هستند : مسجدالحرام ، مسجد الرسول ، مسجد بيت المقدّس و مسجد كوفه.

إنَّما هُوَ عِيدٌ لِمَن قَبِلَ اللّه ُ صِيامَهُ و شَكَرَ قِيامَهُ ؛

امروز تنها عيد كسى است كه خداوند روزه اش را پذيرفته و شب زنده دارى اش را سپاس گزارده است .

ألا و إنَّ هذا اليَومَ يَومٌ جَعَلَهُ اللّه ُ لَكُم عِيدا و جَعَلَكُم لَهُ أهلاً ، فَاذكُرُوا اللّه َ يَذكُركُم وَ ادْعُوهُ يَستَجِب لَكُم ؛

امروز روزى است كه خداوند آن را براى شما عيد قرار داد و شما را نيز شايسته آن ساخت ؛ پس به ياد خدا باشيد تا او نيز به ياد شما باشد و او را بخوانيد تا خواسته هايتان را اجابت كند .

مِنَ الذُّنوبِ ذُنوبٌ لاتُغفَرُ إلاّ بِعَرَفَاتٍ ؛

برخى از گناهان جز در عرفات بخشوده نمى شوند .

اَللّهُمَّ إنّي أسألُكَ الأمانَ الأمانَ يَومَ لايَنفَعُ مالٌ و لابَنونَ إلاّ مَن أتَى اللّه َ بِقَلبٍ سَليمٍ ؛

خدايا! از تو امان مى طلبم در آن روزى كه نه مال و ثروت به كار مى آيد و نه فرزندان ، مگر كسى كه با دلى پاك به سوى خدا بيايد .

الحاجُّ والمُعتَمِرُ وفَدُ اللّه ِ و حَقٌّ عَلَى اللّه ِ أن يُكرِمَ وَفدَهُ و يَحبُوَهُ بِالمَغفِرَةِ ؛

حج گزار و عمره گزار ميهمان خدايند ، و بر خدا است كه مهمانش را گرامى بدارد و او را با مغفرت خويش در ميان گيرد .

و حَجُّ البَيتِ و العُمرَةُ فَإنَّهُما يَنفِيانِ الفَقرَ و يُكَفِّرانِ الذَّنبَ و يُوجِبانِ الجَنَّةَ ؛

حجّ و عمره فقر را از بين مى برد ، گناهان را پاك و بهشت را واجب مى كند .

بِرُّ الوالِدَينِ أكبَرُ فَريضَةٍ؛

نيكى به پدر و مادر، بزرگ ترين فريضه است.

مَن تَرَكَ الجُمُعَةَ ثَلاثا متَتَابِعَةً لِغَيرِ عِلَّةٍ كُتِبَ مُنافِقا ؛

هر كس سه جمعه پى در پى و بدون علّت نماز جمعه را ترك كند ، در زمره منافقان است .

اِنَّ اللّه َ عزَّوَجَلَّ يُحِبُّ المُحْتَرِفَ الاَْمينَ؛

خداوند انسان شاغل امين را دوست دارد.

اِنَّ اللّه َ يُحِبُّ الْمُتَواضِعينَ؛

خداوند متواضعان را دوست دارد.

اِنَّ اللّه َ يُحِبُّ الْعَقْلَ الْقَويمَ وَالْعَمَلَ الْمُسْتَقيمَ؛

خداوند عقل استوار و كردار معتدل را دوست دارد.

اِنَّ اللّه َ يُحِبُّ اَنْ تَـكونَ نِيَّةُ الاِْنْسانِ لِلنّاسِ جَميلَةً، كَما يُحِبُّ اَنْ تَكونَنِيَّتُهُ فى طاعتِهِ قَويَّةً غَيرَ مَدخولَةٍ؛

خداوند دوست دارد كه انسان نسبت به ديگران خوش نيت باشد، چنانكه دوستدارد نيتش در اطاعت از او محكم و خالص باشد.

اِنَّ اللّه َ يُحِبُّ الْمَرءَ الْمُسْلِمَ الَّذى يُحِبُّ لأَِخيهِ ما يُحِبُّ لِنَفْسِهِ وَ يَكْرَهُ لَهُما يَكْرَهُ لِنَفْسِهِ وَ يُناصِحُهُ الولايةَ وَ يَعرِفُ فَضلى و يَطَأُ عَقِبى وَ يَنظُرُ عاقِبَتى؛

خداوند دوست دارد مسلمانى را كه آنچه براى خود مى خواهد، براى برادر دينى اشنيز مى خواهد و آنچه براى خود نمى پسندد، براى برادر دينى اش نيز نمى پسندد و او رابه ولايت ما سفارش مى كند و فضيلت مرا مى شناسد و پا جاى پاى من مى گذارد و درسرانجام كار من مى انديشد.

طَبيبٌ دَوّارٌ بِطِبِّهِ قَدْ اَحْكَمَ مَراهِمَهُ وَ اَحْمى(اَمْضى) مَواسِمَهُ يَضَعُ ذلِكَ حَيْثُ الْحَاجَةُ اِلَيْهِ مِنْ قُلوبٍ عَمْىٍ وَآذانٍ صُمٍّ وَ اَلْسِنَةٍبُكْمٍ مُتَتَبِّعٌ بِدَوائِهِ مَواضِعَ الْغَفْلَةِ وَ مَواطِنَ الْحَيْرَةِ... ؛

پيامبر صلي الله عليه و آله پزشكى بودند كه با دانش خود، همواره در ميان مردم مى گشتند،مرهم هايشان را به خوبى فراهم و ابزار كارشان را آماده مى ساختند و آنها را هرجا كه لازمبود، مى گذاردند، در دل هاى كور و گوش هاى كر و زبان هاى گنگ. غفلتگاه ها وجايگاه هاى

وَ هُوَ خاتَمُ النَّبيّينَ، اَجْوَدُ النّاسِ كَفّا وَ اَرْحَبُ النّاسِ صَدْرا وَ اَصْدَقُالنّاسِ لَهْجَةً وَ اَوْفَى النّاسِ ذِمَّةً وَ اَلـْيَنُهُمْ عَريكَةً وَ اَكْرَمُهُمْ عِشْرَةً مَنْ رَآهُ بديهَةً هابَهُوَ مَنْ خالَطَهُ مَعْرِفَةً اَحَبَّهُ يَقولُ ناعِتُهُ: لَمْ اَرَ قَبْلَهُ وَ لا بَعْدَهُ مِثْلَهُ؛

او كه خاتم پيامبران بود، بخشنده ترين، پرحوصله ترين، راستگوترين، پايبندترينمردم به عهد و پيمان، نرم خوترين و خوش مصاحبت ترين مردم بود، هر كسبدون سابقه قبلى او را مى ديد، هيبتش او را مى گرفت و هر كس با او معاشرت مى نمودو او را مى شناخت دوستدارش مى شد و هر كس مى خواست او را تعريف كند،مى گفت: نظير او را پيش از او و پس از او نديده ام.

كانَ رَسولُ اللّه ِ صلي الله عليه و آله لَيَسُرُّ الرَّجُلَ مِنْ اَصحابِهِ اِذا رَآهُ مَغْمومابِالْمُداعَبَةِ وَ كانَ صلي الله عليه و آلهيَقولُ: اِنَّ اللّه َ يُبْغِضُ الْمُعَبِّسَ فى وَجْهِ اِخْوانِهِ؛

هرگاه رسول اكرم صلي الله عليه و آله يكى از اصحاب خود را غمگين مى ديدند، با شوخى او را خوشحال مى كردند و مى فرمودند: خداوند، كسى را كه با برادران (دينى) اش باترشرويى و چهره عبوس روبرو شود، دشمن مى دارد.