...فَإن أرَدتَ مُجاهَدَةَ عَدُوِّكَ فَلَن يَصلُحَ لَكَ مِن شيعَتِكَ مَن لَم يَصلُحْ لأِبيكَ لَأَنَّهُم قَومٌ لاوَفاءَ لَهُم، يُورِدُونَكَ ثُمَّ لايُصدِرُونَكَ ؛

. . . و اگر بخواهى با دشمنت بجنگى [بدان كه] كسانى كه شمشيرشان سودى براى پدرت نداشت هرگز براى تو نيز سودى نخواهند داشت؛ زيرا آنان قومى بى وفا هستند كه تو را وارد معركه كارزار مى كنند آن گاه براى بيرون آمدن از آن يارى ات نمى كنند .

وَجَدتُ المُسالَمَةَ مالَم يَكُنْ وَهنٌ لِلإسلامِ أنجَعَ مِنَ القِتالِ ؛

من صلح را ، تا آن گاه كه مايه وهن اسلام نباشد ، كارسازتر از جنگ يافته ام .

إنَّ فاطِمَةَ عليها السلام لَم تَزَل مَظلُومَةً ، مِن حَقِّها مَمنوعَةٌ و عَن مِيراثِها مَدفوعَةٌ ؛

فاطمه همواره مظلوم و از حق و ميراث خود محروم بود .

بِرُّ الوالِدَينِ أكبَرُ فَريضَةٍ ؛

نيكى به پدر و مادر بزرگ ترين فريضه است .

إنَّ المَرأَةَ رَيحانَةٌ و لَيسَت بِقَهرَماَنةٍ ؛

زن گل است و لطيف ، نه كارگزار و دلير .

لا تَبتَهِجَنَّ بِخَطَإِ غَيرِكَ فَإنَّكَ لَن تَملِكَ الإصابَةَ أبَدا ؛

به خطاى ديگران شاد مشو كه هميشه از تو درست كارى سر نزند .

عَظِّمُوا أقدارَكُم بِالتَّغافُلِ عَنِ الدَّنِيِّ مِنَ الأُمورِ ؛

با بى توجّهى به امور پست ، بر ارزش خود بيفزاييد .

مَن لَم يَقهَر حَسَدَهُ كانَ جَسَدُهُ قَبرا لِنَفسِهِ ؛

هر كه بر حسدش غالب نشود ، بدنش گورجانش خواهد شد .

إنَّ أهَنأَ النّاسِ عَيشا مَن كانَ بِما قَسَمَ اللّه ُ لَهُ راضِيا ؛

گواراترين زندگى را كسى دارد كه از آنچه خداوند نصيب او كرده است خرسند باشد .

أفضَلُ العَمَلِ ما اُريدَ بِهِ وَجهُ اللّه ِ ؛

برترين كارها ، كارى است كه براى خدا باشد .

لاتَقُل مالا تُحِبُّ أن يُقالَ لَكَ ؛

آنچه دوست ندارى درباره ات گفته شود ، درباره ديگران مگوى .

ما عالَ مَنِ اقتَصَدَ ؛

هر كه ميانه روى پيشه سازد ، گرفتار فقر نشود .

مَن ضَنَّ بِعِرضِهِ فَلْيَدَعِ المِراءَ ؛

هر كه مى خواهد آب روى خود را نگاه دارد ، بايد از جدال بپرهيزد .

امضِ لِكُلِّ يَومٍ عَمَلَهُ ، فَإنَّ لِكُلِّ يَومٍ ما فيهِ ؛

در هر روز كار همان روز را انجام ده ، كه هر روز را كارى [ويژه] است .

البِشرُ إسداءُ الصَّنيعَةِ بِغَيرِ مَؤونَةٍ ؛

خوش رويى احسانى است بى هزينه .

نُصحُكَ بَينَ المَلإَِ تَقريعٌ ؛

نصيحت كردنت در حضور جمع ، سركوفت است .

أرسَلَهُ عَلى حِينِ فَترَةٍ مِنَ الرُّسُلِ و طُولِ هَجعَةٍ مِنَ الاُمَمِ و اعتِزامٍ مِنَ الفِتَنِ وَانتِشارٍ مِنَ الاُمُورِ و تَلَظٍّ مِنَ الحُرُوبِ و الدُّنيا كاسِفَةُ النُّورِ ، ظاهِرَةُ الغُرورِ عَلى حِينِ اصفِرارٍ مِن وَرَقِها و إياسٍ مِن ثَمَرِها ؛

خداوند او را در زمانى فرستاد كه روزگارى بود پيامبرى برانگيخته نشده بود ، و مردم در خوابى طولانى به سر مى بردند ، و فتنه ها بالا گرفته و كارها پريشان شده بود ، و آتش جنگ ها شعله مى كشيد ، و دنيا بى فروغ و پر از مكر و فريب گشته ، برگ هاى درخت زندگى به زردى گراييده و از به بار نشستن آن قطع اميد شده بود .

أرسَلَهُ بِالضِّياءِ و قَدَّمَهُ فِي الاِصطِفاءِ فَرَتَقَ بِهِ المَفاتِقَ و ساوَرَ بِهِ المُغالِبَ و ذَلَّلَ بِهِ الصُّعُوبَةَ و سَهَّلَ بِهِ الحُزُونَةَ حَتّى سَرَّحَ الظَّلالَ عَن يَمينٍ و شِمالٍ ؛

او را با نور فرستاد و در گزينش مقدّم داشت . به واسطه او گسستگى ها را به هم آورد و چيره جو را شكست داد و مشكلات را آسان و ناهموارى ها را هموار كرد تا جايى كه گمراهى را از راست و چپ دور كرد .

. . . إلى أن بَعَثَ اللّه ُ سُبحانَهُ مُحَمَّدا رَسولَ اللّه ِ لإِنجازِ عِدَتِهِ و إتمامِ نُبُوَّتِهِ ؛

. . . تا اين كه خداوند سبحان محمّد پيامبر خود را فرستاد تا وعده خويش را به انجام رساند و سلسله نبوتش را كامل كند .

رَجَبٌ شَهري و شَعبانُ شَهرُ رَسُولِ اللّه ِ ؛

رجب ماه من و شعبان ماه رسول خدا است .