إنَّ لِلجَنّةِ ثَمانِيَةَ أبوابٍ; بابٌ يَدخُلُ مِنهُ النَّبِيّونَ و الصِّدِّيقونَ ، و بابٌ يَدخُلُ مِنهُ الشُّهَداءُ و الصّالِحونَ ، و خَمسَةُ أبْوابٍ يَدخُلُ مِنها شِيعَتُنا و مُحِبّونا ···، و بابٌ يَدخُلُ مِنهُ سائـرُ المُسلِمينَ مِمَّنْ شَهِدَ أنْ لا إلهَ إلاّ اللّه ُ ، و لَم يَكُنْ في قَلبِهِ مِقْدارُ ذَرَّةٍ مِن بُغْضِنا أهلَ البَيتِ .;

بهشت هشت دروازه دارد; دروازه اى كه پيامبران و صدّيقان از آن وارد مى شوند، دروازه اى كه شهيدان و صالحان از آن داخل مى شوند و پنج دروازه ديگر كه شيعيان و دوستداران ما از آنها وارد مى شوند ··· و يك دروازه ديگر كه ديگر مسلمانانى كه به يگانگى خدا گواهى مى دهند و در دلشان ذرّه اى دشمنى نسبت به ما خاندان نيست، از آن به بهشت در مى آيند.;

دَرَجاتٌ مُتَفاضِلاتٌ ، و مَنازِلُ مُتَفاوِتاتٌ .;

بهشت داراى درجاتى است كه يكى بر ديگرى برترى دارد و داراى منازلى است كه با هم تفاوت دارند.;

إنَّ أهْلَ الجَنّةِ لَيَتَراؤونَ مَنازِلَ شِيعَتِنا كما يَتَراءى الرّجُلُ مِنكُمُ الكَواكِبَ في اُفُقِ السَّماءِ .;

منازل شيعه ما به ديده بهشتيان چنان به نظر مى رسد كه هر يك از شما ستارگان را در كرانه آسمان به زحمت مى بيند.;

الجَنّةُ الّتي أعَدَّها اللّه ُ تعالى للمؤمنينَ خَطّافةٌ لأبْصارِ النّاظِرينَ ، فيها دَرَجاتٌ مُتَفاضِلاتٌ و مَنازِلُ مُتَعالِياتٌ ، لا يَبيدُ نَعيمُها ، و لا يَضْمَحِلُّ حُبورُها ، و لا يَنْقَطِعُ سُرورُها ، و لا يَظعَنُ مُقيمُها ، و لا يَهْرَمُ خالِدُها ، و لا يَبْأسُ ساكِنُها ، آمِنٌ سُكّانُها من المَوتِ فلا يَخافونَ ، صَفا لهُمُ العَيشُ ، و دامَتْ لهُمُ النِّعمَةُ في أنْهارٍ مِن ماءٍ غَيرِ آسِنٍ و أنْهـارٍ مِن لَبَنٍ لَم يَتغَيّرْ طَعْمُهُ و أنهارٍ مِن خَمرٍ لَذّةٍ للشَّارِبينَ .;

بهشتى كه خداوند متعال به مؤمنان وعده داده است، چشم بينندگان را خيره مى كند. در آن درجاتى است، يكى برتر از ديگرى و منازلى است، يكى بالاتر از ديگرى. نعمتش از بين نمى رود و شادمانى اش نيستى ندارد و شادى اش به پايان نمى رسد، اقامت كننده در آن، كوچ نمى كند و ماندگار در آن، پير نمى شود و ساكن آن آسيبى نمى بيند، اهل آن، از مرگ در امانند و هراسى به دل راه نمى دهند، زندگى به كام آنهاست، نعمت برايشان پايدار است در جويهايى از آبهايى تغيير ناپذير و نهرهايى از شير، كه طعمش دگرگون نمى شود و نهرهايى از شراب كه نوشندگان از آن لذّت مى برند.;

لَذّاتُها لا تُمَلُّ ، و مُجْتَمِعُها لا يَتَفَرَّقُ ، و سُكّانُها قد جاوَروا الرَّحمنَ ، و قامَ بينَ أيْديهِمُ الغِلْمانُ ، بِصِحافٍ مِن الذَّهبِ ، فيها الفاكِهَةُ و الرَّيْحانُ .;

خوشيهاى بهشت دل را نمى زند، انجمن آن از هم نمى پاشد، ساكنانش در پناه خداى رحمانند و در برابر آنها غلامانى با طبقهاى زرّين پر از ميوه و سبزيهاى معطّر ايستاده اند.;

فلَعلَّكَ يا أحْنَفُ شَغلَكَ نَظرُكَ إلى الدُّنيا عنِ الدّارِ الّتي خلَقَها اللّه ُ سبحانَهُ مِن لُؤلُؤةٍ بَيْضاءَ ، فَشَقّقَ فيها أنْهارَها ، و كَبَسها بالعَواتِقِ مِن حُورها ، ثُمَّ سَكَنها أولياؤهُ و أهْلُ طاعَتِهِ ، فلَو رأيْتَهُم يا أحْنَفُ و قد قَدِموا على زِياداتِ رَبِّهِم··· .;

اى احنف! نكند نگاه تو به دنيا، تو را از خانه اى غافل كرده كه خداوند سبحان آن را از مرواريد سپيد آفريد و نهرها در آن جارى كرد و آن را از دختركان نورسته سيه چشم آكنده ساخت و سپس، اوليا و فرمانبرداران خود را در آن جاى داد. اى احنف! كاش آنها را مى ديدى كه بر فزونيهاى [نعمت ]پروردگارشان وارد شده اند··· .;

فلو رَمَيْتَ بِبَصَرِ قَلبِكَ نحوَ ما يُوصَفُ لَكَ مِنها لَعَزفَتْ نَفسُكَ عَن بَدائعِ ما اُخرِجَ إلى الدُّنيا مِن شَهَواتِها و لَذّاتِها و زَخارِفِ مَناظِرِها، و لَذَهِلَتْ بالفِكْرِ في اصْطِفاقِ أشْجارٍ غُيِّبَتْ عُروقُها في كُثْبانِ المِسْكِ على سَواحِلِ أنْهارِها··· فلَو شَغَلْتَ قلبَكَ أيُّها المُستَمِعُ بالوُصولِ إلى ما يَهْجُمُ علَيكَ مِن تلكَ المَناظِرِ المُونِقَةِ لَزَهِقَتْ نَفسُكَ شَوقا إلَيها، و لَتَحمّلْتَ مِن مَجلسي هذا إلى مُجاوَرَةِ أهْلِ القُبورِ ؛ اسْتِعْجالاً بِها .;

اگر ديده دلت را به سوى آنچه از بهشت براى تو وصف مى شود بيفكنى، هر آينه جان تو از خواهشها و خوشيها و زيب و زيورهاى مناظر دنيا دورى مى كند و با انديشيدن در جنبش شاخه هاى درختانى كه بر كنار جويبارهاى بهشت، ريشه هاى آنها در تپه هاى مشك پنهان است حيران و سرگشته مى شود، ··· اى شنونده! اگر دل خود را براى رسيدن به اين منظره هاى دل انگيز مشغول دارى، جانت از شوق آن برمى آيد و براى رسيدن هر چه زودتر به آنها، از همين مجلس من، به همسايگى خفتگان در گورها مى روى.;

قالَ لي رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله ; أنتَ أوَّلُ مَن يَدخُلُ الجَنّةَ ، فقلتُ ; يا رسولَ اللّه ِ أدخُلُها قَبلَكَ ؟! قالَ ;

رسول خدا صلى الله عليه و آله به من فرمود; تو نخستين كسى هستى كه وارد بهشت مى شود. عرض كردم; اى رسول خدا! آيا پيش از شما وارد بهشت مى شوم؟! فرمود; آرى، [زيرا] تو پرچمدار من در آخرتى، همچنان كه در دنيا پرچمدار من هستى و پرچمدار ، پيشرو است.;

لَقد سَبقَ إلى جَنّاتِ عَدْنٍ أقْوامٌ ما كانوا أكْثرَ النّاسِ لا صَوما و لا صَلاةً و لا حَجّا و لا اعْتِمارا، و لكنَّهُم عَقَلوا عنِ اللّه ِ مَواعِظَهُ .;

مردمانى به سوى بهشتهاى جاويدان پيشى گرفته اند كه از ديگران نه بيشتر روزه مى گرفتند، نه بيشتر نماز مى گزاردند و نه بيشتر حج و عمره مى رفتند؛ بلكه چون اندرزهاى خدا را دريافتند و پذيرفتند [به بهشت مى روند].;

إنَّ أهلَ الجنّةِ كلُّ مؤمنٍ هَيِّن لَيّنٍ .;

همانا اهل بهشت هر مؤمن آسان گير نرمخو است.;

مِن كُنوزِ الجنّةِ البِرُّ ، و إخْفاءُ العَملِ ، و الصَّبرُ على الرَّزايا ، و كِتْمانُ المَصائِبِ .;

نيكوكارى، پنهان كردن عمل، صبر در برابر مصيبتها و پوشيده داشتن گرفتاريها، از گنجهاى بهشت است.;

المُوقِنونَ و المُخلِصونَ و المُؤْثِرونَ مِن رِجالِ الأعْرافِ .;

اهل يقين و مخلصان و ايثارگران، از اعرافيانند.;

أنا يَعْسوبُ المؤمنينَ ··· و أنا قَسِيمُ الجنّةِ و النّارِ ، و أنا صاحِبُ الأعْرافِ .;

من شهريار مؤمنانم ··· من تقسيم كننده بهشت و دوزخم، من اعرافى ام.;

الحِدَّةُ ضَرْبٌ مِن الجُنونِ ؛ لأنَّ صاحِبَها يَنْدَمُ ، فإنْ لَم يَنْدَمْ فجُنونُهُ مُسْتَحكِمٌ .;

عصبانيت نوعى ديوانگى است زيرا آدم عصبانى پشيمان مى شود و اگر پشيمان نشود ديوانگى اش قطعى و ثابت است.;

إنّ الجِهادَ بابٌ مِن أبْوابِ الجَنّةِ فَتَحَهُ اللّه ُ لِخاصَّةِ أوْليائهِ ، و هُو لِباسُ التَّقوى ، و دِرْعُ اللّه ِ الحَصينَةُ ، و جُنَّتُهُ الوَثيقَةُ .;

همانا جهاد يكى از درهاى بهشت است كه خداوند آن را براى اولياى خاص خود گشوده است. جهاد جامه تقوى و زره استوار خداوند و سپر محكم اوست.;

الجِهادُ عِمادُ الدِّينِ ، و مِنْهاجُ السُّعَداءِ .;

جهاد ستون دين و راه روشن نيكبختان است.;

إنّ اللّه َ فَرضَ الجِهادَ و عَظَّمَهُ و جَعلَهُ نَصْرَهُ و ناصِرَهُ. و اللّه ِ ، ما صَلُحتْ دُنيا و لا دِينٌ إلاّ بهِ .;

خداوند جهاد را واجب گردانيد و آن را بزرگ داشت و يارى خود و ياور خود قرارش داد. به خدا سوگند كار دنيا و دين جز با جهاد درست نمى شود.;

فإنَّ جِهادَ مَن صَدَفَ عَن الحقِّ رَغْبةً عنهُ ، و عَبَّ في نُعاسِ العَمى و الضَّلالِ اخْتِيارا لَهُ ، فَريضَةٌ على العارِفِينَ .;

همانا جهاد كردن با كسى كه به سبب بيزارى از حق، از آن روى گردانده و كورى و گمراهى را برگزيده و در خوابِ آن فرو رفته، بر آگاهان واجب است.;

إنَّ الجِهادَ أشْرَفُ الأعمالِ بعدَ الإسلامِ ، و هُو قِوامُ الدِّينِ ، و الأجْرُ فيهِ عَظيمٌ مَع العِزّةِ و المَنَعةِ ، و هُو الكَرّهُ ، فيهِ الحَسَناتُ و البُشْرى بالجنّةِ بَعد الشَّهادَةِ .;

همانا جهاد شريفترين كارها بعد از اسلام است. جهاد مايه پايدارى دين است و علاوه بر آن كه عزّت و اقتدار مى آورد اجرى بزرگ دارد. جهاد، سخت است و پاداش دار و در آن نويد بهشت است پس از شهادت.;

زَكاةُ البَدَنِ الجِهادُ و الصِّيامُ .;

زكات بدن، جهاد و روزه است.;