حُسنُ السِّياسَةِ يَستَدِيمُ الرِّئاسَةَ ؛

نيكويىِ سياست موجب پايندگى رياست است .

رَأسُ السِّياسَةِ استِعمالُ الرِّفقِ ؛

پايه سياست ، مدارا است .

مِلاكُ السِّياسَةِ العَدلُ ؛

بنيان سياست ، عدالت است .

ثَباتُ الدُّوَلِ بِإقامَةِ سُنَنِ العَدلِ ؛

پايدارى دولت ها به برپاداشتن راه و رسم دادگرى است .

مَنْ سَما إِلَى الرِّياسَةِ صَبَرَ عَلى مَضَضِ السِّياسَةِ ؛

هر كس بر مسند سياست نشيند ، بايد بر رنج سياست صبر كند .

مَن كَثُرَ جَميلُهُ أجمَعَ النّاسُ عَلى تَفضيلِهِ ؛

آن كه رفتار نيكش فراون شود ، مردم بر برترى اش اتّفاق كنند .

حُسنُ السّيرَةِ جَمال القُدرَةِ و حِصنُ الإمرَةِ ؛

رفتار نيكو ، نشان زيبايى قدرت و پناهگاه زمام دارى است .

مِن أماراتِ الدَّولَةِ اليَقظَةُ لِحِراسَةِ الاُمورِ ؛

از نشانه هاى [پايدارى] دولت ، هشيارى در سامان دادن كارها است .

مِن دَلائِلِ الدَّولَةِ قِلَّةُ الغَفلَةِ ؛

از نشانه هاى [پايدارى] دولت ، كمىِ غفلت از كارها است .

إيّاكَ والاِسِئثارَ بِما النّاسُ فيهِ اُسوةٌ ؛

بپرهيز از آن كه چيزى را به خود مخصوص كنى كه مردم همه در آن يكسانند .

إنَّ اللّه َ جَعَلَني إماما لِخَلقِهِ فَفَرَضَ عَلَىَّ التَّقديرَ في نَفسي و مَطعَمي و مَشرَبي و مَلبَسي كَضُعفاءِ النّاسِ ؛

خداوند مرا پيشواى خلقش كرده ، و مرا واداشته كه بر خود تنگ بگيرم ، و در خوردن و آشاميدن و لباس مانند مستمندان باشم .

اِجعَل لِرأسِ كُلِّ أمرٍ مِن أمورِك رأسا مِنهُم ، لايَقهَرُهُ كَبيرُها و لايَتَشتَّتُ عَلَيه كَثيرُها ؛

براى سامان دادن به هر يك از كارهايت ، سرپرستى از ميان آنان بگمار كه بزرگى كار ، او را مقهور خود نسازد و بسيارىِ آن ، آشفته اش نكند .

لايَكُنْ لَك إلَى النّاسِ سَفيرٌ إلاّ لِسانَك و لاحاجِبٌ إلاّ وَجهَك ؛

ميان تو و مردم رابطى جز زبانت و پرده اى جز چهره ات نباشد .

يا كُمَيلُ ما مِن حَرَكَةٍ إلاّ و أنتَ مُحتاجٌ فيها إلى مَعرِفَةٍ ؛

اى كميل! هيچ كارى نيست مگر اين كه تو در آن نيازمند شناخت هستى .

ألزِمِ الحَقَّ مَن لَزِمَهُ مِن القَريبِ و البَعيدِ و كُن في ذلِكَ صابِرا مُحتَسِبا واقِعا ذلِكَ مِن قَرابَتِكَ و خاصَّتِكَ حَيثُ وَقَعَ ؛

حق را ، از آنِ هر كه بود ، نزديك يا دور ، بر عهده گير ؛ در اين راه شكيبا باش و آن را به حساب خداوند بگذار ، هر چند اين رفتار با نزديكان و خويشاوندانت باشد .

أنصِفوا النّاسَ مِن أنفُسِكُم وَاصْبِرُوا لِحَوائجِهِم . . . ولاتُحشِّمُوا أحَدا عَن حاجَتِهِ ولاتَحبِسُوهُ عَن طَلِبَتِهِ ؛

داد مردم را از خود بستانيد و در برآوردن نيازهايشان شكيبا باشيد . . . كسى را براى نيازش شرمگين نسازيد و از خواسته اش باز مداريد .

فَاخفِضْ لَهُ جَناحَكَ وألِنْ لَهُم جانِبَكَ وَ ابسُطْ لَهُم وَجَهَكَ و آسِ بَينَهُم فِي اللَّحظَةِ والنَّظرَةِ ؛

بال هاى محبت خود را بر آنان بگستر ، و با آنان نرم خو و گشاده رو باش و مساوات را در توجّه و نگاه مراعات كن .

عَلَيكَ بِالبَشاشَةِ فَإنَّها حِبالَةُ المَوَدَّةِ ؛

بر تو باد به گشاده رويى كه گشاده رويى دام دوستى است .

أمضِ لِكُلِّ يَومٍ عَمَلَهُ فَإنَّ لِكُلِّ يَومٍ ما فيهِ ؛

كار هر روز را در همان روز انجام ده ؛ زيرا هر روزى را كارى است [ويژه آن روز] .

ما أيقَنَ بِاللّه ِ مَن لَم يَرعَ عُهُودَهُ و ذِمَّتَهُ ؛

به خدا يقين ندارد كسى كه عهد و پيمان خود را فرو گذارد .