إنَّ الوُصولَ إلَى اللّه ِ عَزَّوجلَّ سَفَرٌ لا يُدرَكُ إلّا بامتِطاءِ اللَّيلِ .

رسيدن به خداوند عز و جل سفرى است كه جز با نشستن بر مركب شب، پيموده نشود.

ـ في صِفَةِ عُلَماءِ السُّوءِ ـ : وهُم أضَرُّ عَلى ضُعَفاءِ شيعَتِنا مِن جَيشِ يَزيدَ عَلى الحُسَينِ بنِ عَلِيٍّ عليهماالسلاموأصحابِهِ ، فإنَّهُم يَسلُبونَهُمُ الأرواحَ والأموالَ ، وهؤلاءِ عُلَماءُ السُّوءِ ... يُدخِلونَ الشَّكَّ والشُّبهَةَ عَلى ضُعَفاءِ شيعَتِنا فيُضِلّونَهُم .

ـ در وصف عالمان بدكردار ـ فرمود : زيان آنها براى شيعيان ناتوان (آسيب پذير) ما بيشتر از زيان سپاه يزيد براى حسين بن على عليهماالسلامو ياران اوست؛ زيرا آنها جان و مال ايشان را گرفتند و اين علماى بدكردار ... در دل شيعيان ناتوان ما شكّ وشبهه مى اندازند وگمراهشان مى كنند.

الوَحشَةُ مِنَ النّاسِ عَلى قَدرِ الفِطنَةِ بِهِم .

كناره گرفتن از مردم، به اندازه شناخت از آنهاست.

ما تَرَكَ الحَقَّ عَزيزٌ إلّا ذَلَّ،ولا أخَذَ بِهِ ذَليلٌ إلّا عَزَّ .

هيچ عزّتمندى حقّ را فرو نگذاشت مگر اين كه به ذلّت افتاد، و هيچ ذليل و ناتوانى حق را نگرفت مگر اين كه عزيز و نيرومند شد.

إنَّ اللّه َ تَبارَكَ وتَعالى أرى رَسولَهُ بِقَلبِهِ مِن نورِ عَظَمَتِهِ ما أحَبَّ .

خداوند تبارك و تعالى از نور عظمت خويش، چندان كه دوست داشت، به قلب رسول خود نماياند.

أعدى عَدُوٍّ لِلمَرءِ غَضَبُهُ وشَهوَتُهُ ، فَمَن مَلَكَهُما عَلَت دَرَجَتُهُ وبَلَغَ غايَتَهُ .

دشمن ترين دشمن آدمى ،خشم و شهوت اوست . هر كه بر اين دوچيره شود ، مقامش بلند گردد و به هدف خود برسد .

ما أقبَحَ بالمُؤمِنِ أن تكونَ لَهُ رَغبَةٌ تُذِلُّهُ .

چه زشت است در مؤمن خواسته اى باشد كه او را به خوارى كشاند .

مِنَ الجَهلِ الضَّحكُ مِن غَيرِ عَجَبٍ .

خنده اى كه از روى تعجّب نباشد ، نشان نابخردى است .

ـ لمّا سُئلَ عن عِلَّةِ وُجوبِ الصَّومِ ـ : لِيَجِدَ الغَنِيُّ مَسَّ الجُوعِ؛ فَيَمُنَّ على الفَقيرِ .

ـ در پاسخ به پرسش از علّت واجب شدن روزه ـ فرمود : تا توانگر درد گرسنگى را بچشد و در نتيجه ، به نيازمند كمك كند .

لا يَعرِفُ النِّعمَةَ إلّا الشاكِرُ،ولا يَشكُرُ النِّعمَةَ إلّا العارِفُ .

[قدر] نعمت را نشناسد مگر سپاسگزار، و شكر نعمت نگزارد مگر آن كه [قدر] نعمت را شناسد .

إنَّ ... للشَّجاعَةِ مِقدارا ، فإن زادَ علَيهِ فهُو تَهَوُّرٌ .

شجاعت اندازه اى دارد كه اگر از آن فراتر رود بى باكى است .

إنَّ للسَّخاءِ مِقدارا ، فإن زادَ علَيهِ فهُو سَرَفٌ .

همانا بخشندگى را اندازه اى است كه اگر از آن فراتر رود اسراف است .

إنّ للسَّخاءِ مِقدارا فإنْ زادَ علَيهِ فهُو سَرَفٌ .

بخشندگى اندازه اى دارد كه اگر از آن فراتر رود اسراف است .

ـ لأبي هاشمِ الجَعفريِّ ـ : قَبرِي بِسُرَّ مَن رَأى أمانٌ لِأهلِ الجانِبَينِ .

ـ خـطاب به ابـو هـاشم جعفرى ـ : قبر من در سُرَّ مَن رأى (سامرّا) مايه امن و امان ساكنان هر دو طرف (فرات) است .

لَو عَقَلَ أهلُ الدنيا خَرِبَتْ .

اگر اهل دنيا عقل خود را به كار مى بستند ، دنيا ويران مى شد [چون به دنيا بى رغبت مى شدند].

لا يَشغَلْكَ رِزقٌ مَضمونٌ عن عَمَلٍ مَفروضٍ .

مبادا [سرگرم شدن به]روزى ضمانت شده ، تو را از كار واجبى باز دارد .

ـ في تفسيرِ البَسْملَةِ ـ : اللّه ُهُو الّذي يَتألَّهُ إلَيهِ عِندَ الحَوائجِ والشَّدائدِ كُلُّ مَخْلوقٍ عِندَ انْقِطاعِ الرَّجاءِ مِن كُلِّ مَن هُوَ دُونَهُ ، وتَقَطُّعِ الأسْبابِ مِن جَميعِ مَن سِواهُ .

ـ در تفسير «بسم اللّه الرحمن الرحيم» ـ فرمود : اللّه هموست كه هر مخلوقى در نيازها و گرفتاريها وقتى اميدش از همه ، جز او قطع مى شود و رشته هر سببى جز او بريده مى گردد ، به وى روى مى آورد .

خَيرٌ مِن الحياةِ ما إذا فَقَدْتَهُ أبْغَضْتَ الحياةَ ، وشَرٌّ مِن المَوتِ ما إذا نَزَلَ بِكَ أحْبَبتَ المَوتَ .

بهتر از زندگى آن است كه هرگاه آن را از دست دهى از زندگى بيزار شوى، و از مرگ بدتر آن چيزى است كه هرگاه بدان گرفتار آيى، آرزوى مرگ كنى .

أعْرَفُ النّاسِ بحُقوقِ إخْوانِهِ وأشَدُّهُم قَضاءً لَها أعْظَمُهُم عِند اللّه ِ شَأنا .

آن كه به حقوق برادران خود آشناتر باشد و در رعايت كردن آنها كوشاتر ، نزد خداوند ارجمندتر است .

أقلُّ النّاسِ راحةً الحَقودُ .

كم آسايش ترين مردم، كينه توز است .