مَن زارَ قَبرَ عَمَّتي بِقُمَّ ، فَلَهُ الجَنَّةُ ؛

هر كس قبر عمّه ام (حضرت معصومه عليها السلام ) را در قم زيارت كند ، بهشت پاداش او است .

الثِّقَةُ بِاللّه ِ ثَمَنٌ لِكُلِّ غالٍ و سُلَّمٌ إلى كُلِّ عالٍ ؛

اعتماد به خدا بهاى هر چيز گران بها است ، و نردبانى به سوى هر بلندايى .

القَصدُ إلَى اللّه ِ تعالي بِالقُلُوبِ ، أبلَغُ مِن إِتعابِ الجَوارِحِ بِالأعمالِ ؛

به دل آهنگ خدا داشتن برتر است تا خسته كردن جوارح به عبادت .

إظهارُ الشَّيءِ قَبلَ أن يُستَحكَمُ مَفسَدَةٌ لَهُ ؛

آشكار كردن چيزى پيش از استوار شدن ، مايه تباهى آن است .

المُؤمِنُ يَحتاجُ إلى تَوفِيقٍ مِنَ اللّه ِ و واعِظٍ مِن نَفسِهِ و قَبولٍ مِمَّن يَنصَحُهُ ؛

مؤمن به توفيق از جانب خدا ، پند دهنده اى از درون خويش و پذيرش خيرخواهىِ آن كه خيرخواه اوست ، نيازمند است .

مُلاقاةُ الإخوانِ نُشرَةٌ و تَلقيحٌ لِلعَقلِ و إن كانَ نَزرا قَليلاًِ ؛

ديدار برادران مايه سلامتى و رشد عقل است ؛ اگرچه بسيار اندك باشد .

مَنِ انقَادَ إلَى الطُّمأ نينَةِ قَبلَ الخُبَرةِ فَقَد عَرَضَ نَفسَهُ لِلهَلَكَةِ و العاقِبَةِ المُتعِبَةِ ؛

هر كه پيش از آزمودن ، به كسى اطمينان كند ، خود را در معرض هلاكت و فرجامى رنج آور قرار داده است .

لا يَضُرُّكَ سَخَطُ مَن رِضاهُ الجَورُ ؛

خشم كسى كه خشنودى اش ستم گرى است ، به تو زيان نمى رساند .

غِنَى المُؤمِنِ غِناهُ عَنِ النّاسِ ؛

توان گرى مؤمن در بى نيازى از مردم است .

قَد عاداكَ مَن سَتَرَعَنكَ الرُّشدَ اتِّباعا لِما تَهواهُ ؛

آن كه براى پيروى از هوس تو ، راه پيشرفت را از تو پنهان كند ، با تو دشمنى كرده است .

الأيامُ تَهتِكُ لَكَ الأمرَ عَنِ الأسرارِ الكامِنَةِ ؛

روزگار رازهاى نهان را بر تو آشكار مى كند .

أنَا أعلَمُ بِسَرِائرِكُم و ظَواهِرِكُم و ما أنتُم صائِرونَ إلَيهِ ؛

من از نهان و آشكار شما و فرجامى كه به سوى آن مى رويد ، آگاه ترم .

إعلَم أنَّكَ لَن تَخلُوَ مِن عَينِ اللّه ِ فَانظُر كَيفَ تَكُونُ ؛

بدان كه از ديد خداوند پنهان نيستى ، پس بنگر چگونه اى .

مَنِ استَحسَنَ قَبيحا كانَ شَريكا فيهِ ؛

هر كه كار زشتى را نيك بشمارد ، در آن كار شريك است .

مَنِ انقَطَعَ إلى غَيرِ اللّه ِ وَ كَلَهُ اللّه ُ إلَيهِ ؛

آن كه به غير خداوند روى آورد ، خداوند به همو واگذارش كند .

مَن أطاعَ هَواهُ أعطى عَدُوَّهُ مُناهُ ؛

آن كه از هواى نفس خود پيروى كند ، آرزوى دشمنش را برآورده است .

إتَّئِد تُصِب أو تَكَد ؛

شتاب مكن تا برسى يا نزديك شوى .

لاتَكُن وَلِيّا لِلّهِ فِي العَلانِيَةِ ، عَدُوّا لَهُ فِي السِّرِّ ؛

در ظاهر ، دوست خدا و در باطن ، دشمن خدا مباش .

تَأخيرُ التَّوبَةِ إغتِرارٌ ؛

تأخير در توبه كردن فريب خوردن است .

مَن هَجَرَ المُداراةَ قارَبَهُ المَكرُوهُ ؛

آن كه سازش و مدارا را ترك كند ، ناگوارى به او روى آورد .