یک ماه اعتکاف

مذهبی

در محضر امام صادق نشسته بود، ناگهان مردى از اهل مكه وارد مجلس شد و گرفتاریى كه برایش پیش آمده بود شرح داد، معلوم شد موضوع كرایه اى در كار است و كار به اشكال و بن بست كشیده است . امام به صفوان دستور داد:((فورا حركت كن و برادر ایمانى خودت را در كارش مدد كن.)) صفوان حركت كرد و رفت و پس از توفیق در اصلاح كار و حل اشكال ، مراجعت كرد. امام سؤ ال كرد: چطور شد؟ خداوند اصلاح كرد. بدانكه همین كار به ظاهر كوچك كه حاجتى از، كسى برآوردى و وقت كمى از تو گرفت ، از هفت شوط طواف دور كعبه محبوبتر و فاضلتر است. بعد امام صادق به گفته خود چنین ادامه داد: مردى گرفتارى داشت و آمد حضور امام حسن و از آن حضرت استمداد كرد. امام حسن بلافاصله كفشها را پوشیده و راه افتاد. در بین راه به حسین بن على رسیدند در حالى كه مشغول نماز بود. امام حسن به آن مرد گفت : تو چطور از حسین غفلت كردى و پیش او نرفتى گفت : من اول خواستم پیش او بروم و از او در كارم كمك بخواهم ، ولى چون گفتند ایشان اعتكاف كرده اند و معذورند، خدمتشان نرفتم. امام حسن فرمود: اما اگر توفیق برآوردن حاجت تو برایش دست داده بود، از یك ماه اعتكاف برایش بهتر بود.