یتیم نوازی

مذهبی

در اطراف بصره مردي فوت شد ، چون بسيار آلوده بود كسي براي تشييع جنازه او حاضر نگشت . زنش چند نفر را پول داد تا آمدند جنازه را بردند به قبرستان تا بدون نماز دفن كنند. در آن جا زاهدي مشهور كه به صدق و صفا مشهور بود ، آمد بر جنازه او نماز خواند و بعد جنازه را دفن كردند. اين خبر به مردم شهر رسيد ، مردم دسته دسته نزد زاهد آمدند و از نماز بر جنازه گناهكار سو ال كردند! زاهد گفت : من در خواب ديدم كه به من گفتند : برو فلان محل جنازه اي مي آيد كه فقط يك زن همراه اوست بر او نماز بخوان. از زن او پرسيدم شوهرت چه عملي داشت كه خداوند به تو ترحم كرد ؟ گفت : شرب خمر مي نمود اين بدي او بود . فرمود : كار خويش چه بود ؟ زن گفت : هر وقت از مستي بهوش مي آمد گريه مي كرد و مي گفت : خدايا كدام گوشه جهنم مرا جاي خواهي داد؛ و صبح كه مي شد لباس خود را عوض مي كرد و غسل مي كرد و وضو مي گرفت و نماز مي خواند. ديگر عمل خوبش ، هيچگاه خانه او خالي از دو يا سه يتيم نبود ، آنقدر كه به يتيمان مهرباني و شفقت مي كرد ، به اطفال خود نمي كرد.