من دخترم ۱۳ سالمه. از بچگی میاد دختر ساکت و آروم بودم که فقط با هم سن و سال‌های خودش بازی می‌کنه و با بزرگترا اصلاً صحبت نمی‌کنه با اینکه همه رو دوست داشتم همیشه به همه لبخند می‌زدم و همه هم منو دوست داشتن، اما همین تقریباً دو سه سال پیش تصمیم گرفتم دیگه اون بچه ساکتی که فقط یه گوشه می‌شینه و یه طوری رفتار می‌کنه که انگار حرف زدن بلد نیست نباشم. شاید برای شما گفتن یه جمله ساده توی جمع آسون باشه اما من برای همونم باید کلی شجاعت جمع می‌کردم کلی اعتماد به نفس داشته باشم که فقط بتونم یه جمله خیلی ساده بگم که اصلاً گفتن نگفتنش برای بقیه فرقی نمی‌کنه. همین شد که تصمیم گرفتم یه تغییر بزرگ توی رفتار و اعتماد به نفسم ایجاد کنم. اما انگار پدر و مادرم با این تغییر خیلی مشکل دارند. مثلاً وقتی با یه کسی غیر از هم سن و سال‌های خودم صحبت می‌کنم یا سعی می‌کنم توی جمع‌ها حرف بزنم واقعاً وقتی که برمی‌گردیم خونه یه طوری با من رفتار می‌کنن تذکر میدن دعوا می‌کنن. ممنون میشم کمکم کنید که بتونم اعتماد به نفسمو جمع کنم و توی جمع‌ها مخصوصاً جمع‌های فامیلی و جلوی مامان بابام بتونم خوب صحبت کنم و یه طوری باشم که خودم خودمو دوست داشته باشم یه آدم با اعتماد به نفس ولی در عین حال مودب.معذرت می‌خوام طولانی شد.
پاسخ مشاوران
عزیزم، اول از همه بهت افتخار می‌کنم که داری برای تغییر خودت تلاش می‌کنی. ❤️ آروم و کم‌حرف بودن ایراد نیست؛ همون‌طور که اجتماعی بودن هم ایراد نیست. تو حق داری خودت باشی. چند تا نکته رو یادت نگه دار: 🌱 لازم نیست یک‌دفعه توی جمع بدرخشی؛ با سلام کردن، سؤال پرسیدن و گفتن نظرت شروع کن. 💚 اعتمادبه‌نفس یعنی حتی وقتی می‌ترسی، به خودت اجازه بدی حرفت رو بزنی؛ نه اینکه اصلاً نترسی. 🌸 درباره پدر و مادرت، توی یه فرصت آروم بهشون بگو: «من قصد بی‌احترامی ندارم؛ فقط دارم تلاش می‌کنم اجتماعی‌تر بشم. وقتی بابت حرف زدنم سرزنشم می‌کنید، اعتمادبه‌نفسم کمتر می‌شه.» یادت باشه: می‌تونی هم باادب باشی، هم اجتماعی، هم خودت باشی. لازم نیست برای راضی نگه داشتن همه، خودت رو تغییر بدی یا پنهان کنی. ❤️