سلام دخترم ۱۳ سالمه . من تو مدرسه با رفیقام خیلی شوخی میکنیم و میخندیم من همیشه میخندونمشون و اونام خیلی خوشحال میشن از دوستی با من. وقت هایی که تنهام هم خودم ، خودم رو خیلی دوست دارم. ولی جلوی پدر و مادرم و حتی اعضای فامیل صلاً نمیتونم صحبت کنم و واقعاً اعتماد به نفسشو ندارم. دست خودمم نیست وقتی که حتی یه جمله حرف میزنم حس خوبی بهم دست میده و از چند سال پیش تصمیم گرفتم خودمو عوض کنم کلاً از بچگیم همینقدر ساکت بودم ولی وقتی که یکم بزرگتر شدم از ساکت بودن خودم خوشم نیومد بعد همین باعث شد که تصمیم بگیرم یه تغییر خیلی درست و بزرگ توی زندگیم و اخلاقم بخوام ایجاد کنم ولی الان این تغییره که دارم براش تلاش میکنم پدر و مادرم رو ناراحت کرده یه تورایی انگار انتظار دارن من همیشه همون بچه کوچیکی که حتی حرف زدن بلد نیست و فقط با هم سن و سالهای خودش بازی میکنه باشم اما من اینو نمیخوام. مثلاً وقتی که با یه نفر زیاد حرف میزنم یا باهاش شوخی میکنم وقتی که میام خونه بهم تذکر میدن یا دعوام میکنن میگن چه میدونم دختر باید
پاسخ مشاوران
عزیزم، اینکه جلوی دوستات راحتی ولی جلوی خانواده نه، کاملاً قابل درکه. ❤️ تو داری بزرگ میشی و طبیعیه که بخوای شخصیت مستقل خودت رو بسازی. بهنظرم این سه کار رو انجام بده: 🌱 آرومآروم تمرین کن: لازم نیست توی جمع یکدفعه پرحرف بشی؛ با یک سؤال یا نظر کوتاه شروع کن. 💚 با پدر و مادرت حرف بزن: وقتی آروم هستن، بهشون بگو که قصد بیاحترامی نداری و فقط میخوای راحتتر حرف بزنی و خودت باشی. 🌸 خودت رو بابت گذشته سرزنش نکن: ساکت بودن قبلیت هم بخشی از شخصیتت بوده؛ لازم نیست ازش فرار کنی تا رشد کنی.