تنهایی و افسردگی
سلام من دخترم و ۱۷ سالمه همیشه یه حس آشفتگی و بیقراری داشتم ولی حدود یکی دو ساله خیلی شدت گرفته.بعد از کرونا همه ی زندگیم مختل شد.افسرده شدم و به خانوادمم میگم اهمیت نمیدن و خلاصه خودشون دلیل بزرگی برای افسردگیم هستن!از همه چیز متنفر شدم.هیچی دیگه لذت نداره.تمرکز ندارم نمیتونم درس بخونم،درس خوندن یادم رفته. با بیشتر دوستام قطع رابطه کردم(حتی کسایی که خیلی دوستشون داشتم) چون منو نمیفهمیدن. نمیتونم هیچکاری کنم همش برنامه میریزم ولی نمیتونم عمل کنم(میگن نمیخوای و نمیتونی،ولی واقعا جای من نیست کسی ببینه تو سرم چه جنگیه) از اخلاقای پدر و مادرم متنفرم.زود عصبی میشم ،ناراحت میشم گریه میکنم.یه موقعایی هم خود ب خود میزنم زیر گریه. پیش روانشناسم نمیتونم برم چون همونجوری که گفتم خانوادم اهمیت نمیدن خودمم نمیذارن برم بیرون یا... چند ماهه عادت ماهانه نشدم چون همش استرس دارم. همش یا خیلی میخوابم یا شبا تا دیر وقت بیدار میمونم هیچ میلی به غذا ندارم دقیقا مثل یه تیکه برگ افتادم روی یه رودخونه ای که معلوم نیست کجا میره!ذهنم پر از خط خطیه. دلم میخواد بمیرم ولی دوست دارم زندگی کنم!
تیم نوجوانی
سلام دختر گلم. اگه مامان بابا نمیتونن شما رو درک کنن و دوستان هم شما رو درک نمیکنن پس به خودتون شک کنید که دارید یه جایی رو اشتباه میکنید. گاهی نوع رفتار شما یا آنکه عدم توانایی شما در بیان احساس موجب میشه نتونی با بقیه رابطه برقرار کنی و تنها بشی. این استرس شما در طولانی مدت موجب پیری زودرس شما میشه. پس احساس خودت رو روی برگه بنویس و به مامان بده تا بخونه. باور کن مشکل شما حل میشه
